“In Chhattisgarh, the PUCL [Peoples’ Union for Civil Liberties] has been in the forefront of exposing the atrocities of the police. Atrocities by men in uniform against vulnerable sections continue to be a serious problem in the state.”

Lögreglusveitirnar eru studdar af yfirvöldum og er yfirlýst hlutverk þeirra að brjóta niður uppreisnarhópa Maóista sem kallast Naxalites. Lögreglusveitin hefur hinsvegar verið uppvís að því að beita hryðjuverkum gegn fólki í skjóli valds síns. Yfirvöld settu hópinn á laggirnar árið 2005 til að uppræta Naxalíta hvar sem þá væri að finna. Þessar umdeildu lögreglusveitir voru settar á laggirnar á afar „heppilegum“ tímapunkti því yfirvöld hafa lofað yfir 85 milljarða dollara fjárfestingum í héruðunum Chhattisgarh, Orissa, Jharkhand, Karnataka, og Maharashtra. Landsvæðin eru stór og bestu báxítfjöll heims er þar að finna en einnig fjölda Adivasi frumbyggja sem hafa sitt lífsviðurværi af landinu.

“However, an investigation led by the PUCL and involving several other Human Rights organizations revealed that it was in reality a state sponsored and state funded as well as completely unaccountable vigilante force, to which arms were provided by the government. The activities of the Salwa Judum have led to the emptying of more than 600 villages, and the forced displacement of over 60,000 people. Concerns regarding the activities of the Salwa Judum have been expressed by several independent organizations including the National Human Rights Commission. International organizations like the UNICEF have also voiced serious concern and have invited me to dialogue with them about the restoration of normalcy in the region affected by Salwa Judum.”

Sen, sem er menntaður barnalæknir, lítur ekki aðeins á sig sem lækni heldur einnig sem aktívista og segir hann að nauðsynlegur þáttur starfsins sé að fræða frumbyggja um borgaraleg réttindi sín. Samtökin MFC (Medico Friend Circle) voru stofnuð í lok 7. áratugarins með það markmið að efla samvinnuheilsugæslu í Chattisgarh. Lítil áhersla á uppbyggingu heilbrigðiskerfis er þáttur í stefnumótun stjórnvalda og auðlæknanlegir sjúkdómar tengdir fátækt eru afurðir hennar. Samkvæmt Alþjóðabankanum þá lifa um 80% Indverja á minna en 2 dollurum á dag.

MFC hrintu í framkvæmd samvinnu-heilsugæslu í Chattisgarh stuttu eftir að Sen kom þangað árið 1981.  Hann vann með Adivasi frumbyggjum í að þróa eigin heilsugæslu. Íbúar fengu þjálfun sem 1.stigs hjúkrunarfræðingar og í stað þess að styðjast við vestræn læknavísindi var horfið aftur til að nýta þekkingu og hefðbundin lyf frá héraðinu. Þetta var verkefni fólksins og voru allir hvattir til að læra undirstöðuatriðin í hjúkrun.

„During the two years I worked there [a field based health programme at the Friends Rural Centre, Rasulia in Hoshangabad, MP.], I worked intensively in the diagnosis and treatment of Tuberculosis and understood many of the social and economic causes of disease. I was also strongly influenced by the work of Marjorie Sykes, the biographer of Mahatma Gandhi, who lived at the Rasulia centre at that time.”

Mikill skortur var þó á betri aðstöðu til að lækna berklasjúklinga. Meðlimir í stéttarfélagi námuverkamanna, Chattisgarh Mines Shramik Sangatan (CMSS), hófust handa við að byggja heilsugæslu sem myndi bæta aðhlynningu á berklasjúklingum en einnig bjóða upp á tækifæri fyrir fólk til að taka hjúkrunarfræðimenntun sína á næsta stig. Leiðtogi CMSS, Shankar Guha Niyogi, var síðar handtekinn fyrir „uppreisnina“ sem fólst í byggingu heilsugæslu án aðkomu ríkisins.

Binayak Sen og eiginkona hans, Ilina, tóku við þar sem frá var horfið á heilsugæslunni í Chattisgarh. Bygging virkjanna hafði drekkt stórum landsvæðum og fjöldi ættbálka hafði misst landsvæði sín og lífsviðurværi í kjölfarið. Hugmyndafræði Binayak byggir á þeirri skoðun hans að heilbrigðisþjónusta er pólitísk í eðli sínu. Með því að bjóða upp á heilsugæslu og hjúkrunarnám til íbúa svæðisins er verið að vinna á ákveðnum umbótum á kerfi sem ekki má hreyfa við og þ.a.l. verið að upphefja byltingarkenndar hugmyndir. Með því að veita menntun til verkalýðsins er vissulega verið að ógna stigveldinu sem ríkið byggir á.

Aukin umræða um mannréttindi frumbyggja urðu óhjákvæmilegur þáttur í hugmyndum um breytta heilsugæslu. Í héraði eins og Chattisgarh þar sem yfirvöld stunda gífurleg hryðjuverk á innfæddum í skjóli baráttu sinnar gegn uppreisnarherjum Maóista hefur landi verið rænt af íbúum og afhent einkareknum iðnaðarfyrirtækjum.

Binayak Sen er sakaður um að „hvetja til hernaðar“ gegn ríkinu og fyrir að tengjast uppreisnarhópi Maóista í landinu. Engar haldbærar sannanir hafa verið settar fram sem styðja við þessar ásakanir annað en eitt skjal sem skyndilega birtist í réttarsalnum. Einnig var lagt hald á tölvu Sen sem svo fékk hana tilbaka án fjölda myndskeiða sem hann hafði tekið við þolendur ofbeldis af hálfu lögreglusveitanna.  Amnesty og önnur mannréttindasamtök hafa fordæmt dóminn og hvetja yfirvöld í Indlandi að fellar niður allar ákærur.

Sen er í haldi í borginni Chennai og hefur mannréttindasamtökum og stuðningsfólki Sen verið neitað af lögregluyfirvöldum að boða þar til friðsamlegra mótmæla þann 31. desember. Stúdentar, lögfræðingar, aðgerðarsinnar, þingmenn og læknar voru meðal þeirra sem límdu svartan borða fyrir munn sér til að mótmæla þögguninni sem á sér stað.

Útfrá sjónarhóli yfirvalda og markaðarins eru aðgerðir yfirvalda gegn Sen mjög skiljanlegar. Í ágúst á þessu ári unnu Adivasi frumbyggjar í héraðinu Orissa mikinn sigur gegn breska álrisanum Vedanta eftir áratuga baráttu, þrátt fyrir að mjög hafi á þá hallað fram að því. Námuvinnslan hefði valdið þjóðarmorði á 8000 frumbyggjum, mengað grunnvatn, breytt árfarvegum og tortímt tæplega 750 þúsund hektara skóglendi ásamt öllu vistkerfi þess. Salwa Judum málaliðar markaðsaflanna ásamt yfirvöldum eru markvisst að undirbúa héraðið fyrir frekari landtökur og senda með þessum dómi sterk skilaboð til þeirra sem ætla sér að opna munninn og gagnrýna morðsveitirnar. Það er ljóst að hver sem tekur afstöðu með fólkinu gegn gróðamaskínunni og vekur athygli eignast vopnaða fjendur sem hafa skotleyfi á hvað sem hreyfist.

http://www.issuesinmedicalethics.org/153ed104.html

http://www.binayaksen.net/

http://mrzine.monthlyreview.org/2007/amr140607.html

http://online.wsj.com/article/SB10001424052970203418804576038944286704916.html

http://indianvanguard.wordpress.com/2010/12/28/dr-binayak-sens-statement-to-the-court/#more-7510

Das, Samarendra. Out Of this Earth. Orient Black Swan. Bretland.

En hver getur mætt og sýnt samstöðu klukkan 8:30?

Talaðu við vinnuveitandann þinn, slepptu því að fara í fyrirlesturinn í skólanum, finndu leið til að mæta því aldrei hefur misbeiting valds verið eins opinber og nú. Með því að mæta fyrir framan héraðsdóm með fána, lúðra, trommur, o.s.f.v. geturðu tekið þátt í sirkusnum. Hljóðfæri eru svo sannarlega bönnuð inn í Héraðsdóm en hvað er sirkus án tónlistar?

Stuðningsyfirlýsing

“Niðurrifin munu hraða á umbótum á samgöngukerfinu sem setja á upp í kringum leikana” er haft eftir yfirlýsingu borgaryfirvalda.

Lögreglan beitir ofbeldi óspart gagnvart íbúum hverfisins og hafa tugir manns verið barðir til óbóta samkvæmt South China Morning Post. “Við munum verjast þar til þeir drepa okkur” segir einn íbúana í samtali við blaðið. Lögreglan hefur gengið berserksgang í hverfinu og gengið í skrokk á fólki fyrir það eitt að vera nálægt atburðinum. Íbúarnir hafa neitað að færa sig og svarað lögregluofbeldinu með grjótkasti sem svara tilbaka með táragasi.

Borgarfulltrúar eru einnig ásakaðir um spillingu með því að úthluta lóðareignum undir markaðsverði til þeirra fyrirtækja sem munu koma til með að endurgera hverfin.

Átök halda áfram í Mogadishu, höfuðborg Sómalíu, milli hermanna stjórnvalda og íslamskra uppreisnarmanna, þriðja daginn í röð.
Sex óbreyttir borgarar féllu í sprengingu í nótt og a.m.k. 18 eru særðir eftir átökin síðasta sólarhring.
AFP fréttastofan skýrir frá því að sómalskur fréttamaður hafi lent í víglínunni og verið skotinn til bana.
Hann er annar fréttamaðurinn sem fellur í átökum í Sómalíu á þessu ári.
Í átökunum nú er talið að 65 manns hafi látist, þar af 30 þegar uppreisnarmenn réðust á hótel í Mogadishu í gær.

Ofangreind grein var birt á mbl.is miðvikudaginn 25.ágúst.

Al Shabab er hreyfing sem lýst hefur yfir heilögu stríði gegn vestrænni íhlutun í landinu og má þá sérstaklega nefna Sameinuðu þjóðirnar og Frjáls félagasamtök* (NGO´s). Fréttin er eflaust þýdd lauslega af erlendri síðu og sneydd allri mögulegri gagnrýni eða sett í einhverskonar sögulegt samhengi. Það sem mbl.is setur ekki fram í lok fréttarinnar er að á þessu hóteli voru stjórnmálamenn og aðrir valdhafar (aljazeera.net) og beindist aðgerðin að þeim.

Ef stjórnvöld í Sómalíu eru skoðuð aðeins nánar þá bera þau þann óheppilega titil að vera spilltasta ríkisstjórn á hnettinum, eða í 180. sæti (Transparency International’s Corruption Perception Index). Ríkisstjórnin reiðir sig ekki á reglulegar tekjur í formi skatta né annar greiðslna og 90% af tekjum þjóðarbúsins koma frá frjálsum framlögum, hvaðan sem þau nú koma. Það er meira af byssukúlum í Sómalíu en matur og lyf samanlagt. Helmingur Mataraðstoðar SÞ og World Food Program er reglulega stolið af hermönnum ríkisins og samkvæmt nýlegri skýrslu SÞ er talið að yfirvöld séu í samstarfi við sómalska sjóræningja.

SÞ og NGO samtök hafa hinsvegar verið mikið gagnrýnd fyrir að tala ekki opinskátt um nöfn stjórnmálamanna í Sómalíu sem hafa orðið uppvísir að spillingu og sú þöggun hamlar verulega möguleikanum á einhverjum umbótum í landinu. En er umbætur endilega af hinu góða? Oft er kerfið svo rótgróið að það þarf að bylta ríkjandi kerfi algjörlega og reisa nýtt, byggt á nýjum hugmyndum, eða gömlum. Það getur orðið erfitt að reyna að réttlæta morðin sem framin voru á valdhöfum landsins í gær. Valdhafar landsins hafa orsakað mikla fátækt og þ.a.l. ótímabæran dauða fólks með stríðsherra-stefnu sinni. Það er ekkert sem tryggir að ef uppreisnarmenn komast til valda að ástandið skáni en það verður varla verra.

Það er mjög auðvelt að taka einn atburð og gera hann að ódæðisverki með því að aðskilja raunverulegt samhengi hans. En til hvers að útskýra hlutina eitthvað nánar? Svona frétt verður að vera stutt og krassandi svo fólk nenni að lesa þær og þurfi ekki að mynda sér skoðun á málinu. Hver nennir eiginlega að lesa einhverjar langlokur um pólitíska sögu Sómalíu og þurfa svo að taka afstöðu sem er hvort eð er óþægileg fyrir alla?

Crimethinc hefur tekið saman nokkur mál sem voru sótt gegn aðgerðarsinnum þar sem reynt er að ákæra á grundvelli laga sem hafa ekkert með athæfið að gera.

The Age of Conspiracy Charges

Atburðurinn sjálfur snerist hins vegar ekki um mannrán heldur baráttu bænda gegn ákvörðun yfirvalda um að leyfa niðurrif á helsta götumarkaði bæjarins og úthluta WalMart verslunarkeðjunni byggingarleyfi á lóðinni. Markaðurinn sem um ræðir nefnist Belisario Domguez og er í bænum Texcoco um 25 km frá Mexíkóborg. Í Mexíkó er rík hefð er fyrir götumörkuðum (Tianguis) sem er stjórnað af íbúum hvers svæðis fyrir sig og má rekja tilvist þessara markaða allt aftur til tíma Asteka. Bændur selja þar afurðir sínar og handverksfólk selur handgerða listmuni en hvort tveggja er þáttur í að viðhalda þeirri menningu sem ríkir á svæðinu.

Þann 3.maí 2006 mættu u.þ.b. 60 blómabændur og settu upp söluborð við markaðinn. Eftir að hafa neitað að hlýða fyrirmælum lögreglu og yfirgefa svæðið voru þeir beittir alvarlegu ofbeldi af hálfu lögreglunnar. Í kjölfarið slógust fleiri bændur í hópinn frá nágrannabænum Atenco og settu þeir upp götuvirki í helstu götu bæjarins til að hindra för lögreglu. Fréttirnar bárust á milli eins og eldur í sinu því meðal blómabændanna voru meðlimir FPDT (People’s Front in Defense of the Land) sem lengi höfðu barist gegn byggingu alþjóðlegs flugvallar fyrir Mexíkóborg á landi íbúa San Salvador Atenco. Tugir særðust í átökunum og einn lét lífið en þeim lauk með því að íbúum tókst að hrekja lögreglu á brott.

Það var ekki fyrr en morguninn eftir sem hörmungarnar hófust. Þann morgunn, klukkan 6:30, þrömmuðu rúmlega 3000 lögregluþjónar inn í Atenco og gengu berserksgang um allt sem varð á vegi þeirra. Lögreglan skaut táragashylkjum í höfuð fólks á stuttu færi, braut niður hurðir og dró fólk úr rúmum sínum og út á götur. Ein þeirra var talsmaður mannréttindasamtaka sem hafði talað fyrir opnum tjöldum á degi verkalýðsins 1.maí í Mexíkóborg, og sparkaði hópur lögregluþjóna síendurtekið í klofið á henni. Fréttamenn á svæðinu voru einnig handteknir og síðar lamdir með kylfum meðan þeir sátu í varðhaldi. Óskað var eftir aðstoð frá Rauða krossinum í nærliggjandi borgum en þegar starfsmenn hans komu á svæðið var þeim meinaður aðgangur af lögreglu.

Talið er að allt að þrjúhundruð manns hafi verið handteknir þann dag en lögreglan nefnir aðeins 109 í sínum skýrslum. Af þeim voru 47 konur og þrjátíu þeirra var nauðgað í varðhaldi. Að sögn eins fórnarlambs lögregluofbeldisins tók það sex klukkustundir fyrir lögreglu að flytja þau í varðhald en venjulega tekur aðeins tvær klukkustundir að keyra þá leið. Á leiðinni voru þau látin liggja í blóðpolli félaga sinna og konum nauðgað ítrekað. Enn hafa 18 einstaklingar ekki fundist eftir innrás lögreglunnar og 14 ára drengur var skotinn í brjóstkassann af stuttu færi með haglabyssu. Tvær stærstu fjölmiðlasamsteypur landsins höfnuðu óskum mótmælenda um viðtöl en tóku hinsvegar við frétttilkynningu lögreglunnar og birtu hana.

Fyrr á árinu höfðu borgarbúar haldið fulltrúum Menntamálaráðs fylkisins í fundarherbergi eftir að yfirmaður menntamála í fylkinu hafði ítrekað hunsað ósk borgarbúa um fund vegna vanrækslu í menntamálum í borginni. Þeim var þó sleppt nokkrum tímum síðar ómeiddum. Fjölmiðlar blésu upp atvikið og varð mannrán rauði þráðurinn í gegnum frásögnina frá átökunum í Atenco en mannrán eru tíð í Mexíkó og hræðsla mikil meðal almennings. Þetta birti gríðarlega ranga mynd af atburðinum og dró úr mögulegri samstöðu innanlands.

Mannréttindaráð Mexíkó (CNDH) hrinti af stað rannsókn sem stóð yfir í fimm mánuði og lýsti átökunum sem hörmungum yfir íbúum Atenco. Borgar- og alríkislögreglan hefði misnotað vald sitt og skotvopn. Í skýrslunni kemur einnig fram að:

* 207 manns (þar af 10 undir lögaldri) urðu fyrir grimmilegri, ómannúðlegri og niðurlægjandi meðferð.
* 145 manns voru handteknir með ólögmætum hætti
* 26 konum sem voru í varðhaldi var nauðgað af lögreglumönnum
* 5 einstaklingar með erlent ríkisfang voru beittir ofbeldi og sendir ólöglega úr landi

Að þessu frátöldu sagði Mannréttindaráðið að lögreglan hafi brotist inn á heimili, brotið þar allt og bramlað, rænt verðmætum, dregið fólk úr rúmum sínum og misþyrmt börnum, eldra fólki og fötluðum. Átökunum lauk með handtöku 12 manns sem voru ákærð fyrir skipulagt mannrán á starfsmönnum menntamálaráðs fyrr á árinu og þátttöku sína í mótmælunum í Atenco þann 3.maí. Þau voru dæmd í 31 – 112 ára fangelsi. Dómnum var áfrýjað til hæstaréttar landsins sem felldi hann niður og sagði að sönnunargögn gegn þeim væru ólögmæt. “Þó fólkinu hafi verið haldið í stuttan tíma er ekki hægt að skilgreina það sem skipulagt mannrán.”, sagði Juan Silva Meza, einn hæstaréttardómaranna í málinu. Hann sagði einnig að “þetta [liti] út fyrir að vera tilraun til að gera almenn mótmæli að glæpsamlegu athæfi”.

Enn hefur lögreglan ekki þurft að svara fyrir það ofbeldi sem hún beitti gegn þúsunda friðsamra íbúa bæjarins og enginn lögregluþjónn hefur verið dæmdur fyrir þátttöku sína í aðgerðinni.

Yfirvöld í Mexíkó eru ekki þau einu sem reyna að svipta borgara frelsi sínu til lífstíðar vegna pólitískra skoðana þeirra og aðferðum við að láta þær í ljós. Eins og flestir hafa eflaust tekið eftir í fjölmiðlum undanfarna mánuði þá reynir skrifstofa Alþingis og íslenskt ákæruvald að feta í fótspor héraðsdómstóls Mexíkófylkis með því að kæra 9 einstaklinga fyrir árás á Alþingi með möguleika á lífstíðardómi.

Ætlun Svartsokku er ekki að setja samasem merki milli atburðanna tveggja en eftirmálarnir eru hinsvegar nákvæmlega eins. Stjórnvöld* velja nokkra einstaklinga úr hópi þúsunda og gera tilraun til að fjarlægja þá úr samfélaginu með því að bera upp á þá sakir sem standast ekki skoðun og tengist athæfinu ekki á nokkurn hátt.

Skýringar á framferði lögreglunnar í Atenco hinn 4.maí 2006 eru djúpstæðari en svo að einungis hafi verið um að ræða ofbeldisfullar löggur sem komist upp með glæpi vegna spillingar í samfélaginu. Líklegt þykir að þessar misþyrmingar lögreglu hafi verið fyrirskipaðar af stjórnvöldum sem liður í úthugsuðum aðgerðum gegn pólitískum andstæðingum ríkisstjórnarinnar. Aðilar tengdir FPDT hreyfingunni, sem á var minnst hér að ofan, hröktu bæjarstjóra Atenco á brott árið 2002 og náðu bænum á sitt vald við það. Með því minnkuðu snarlega völd ríkisstjórnarinnar yfir bænum, sem er staðsettur í útjarði Mexíkóborgar, en í öðru fylki. Áætlanir þáverandi forseta landsins, Vicente Fox, um að um að starfrækja þar alþjóðlegan flugvöll mætti því harðri andspyrnu. Einnig hafa tengsl FPDT og Zapatista hreyfingarinnar, EZLN, haft sitt að segja. En EZLN náði fylkinu Chiapas í suðurhluta landsins á sitt vald árið 1994 í baráttu sinni fyrir réttindum frumbyggja og hefur haldið sjálfstjórn þar síðan. Nokkuð ljóst er að stjórnvöld hafa tekið þá ákvörðun að láta ekki annað Chiapas eiga sér stað í bakgarði Mexíkóborgar.

* Í tilfellinu á Íslandi var það skrifstofa alþingis sem kærði en vegna meints þrýstings frá forseta alþingis.

Að sögn sjónarvotta hóf ísraelskir hermenn skothríð um leið og þeir stigu um borð í bátinn

Íbúum Gaza svæðisins hefur verið haldið í einangrun frá því árið 2007. Ísrael hefur lagt bann við innflutningi til svæðisins, fyrir utan naumt skammtaða neyðaraðstoð sem flutt er inn af alþjóðlegum hjálparsamtökum. Bannið hefur valdið því að meirihluti allra heimila á Gaza svæðinu fá ekki uppfyllt matarþörfum sínum og hafa heldur ekki daglegan aðgang að vatni. Á svæðinu ríkir því algjör skortur á nauðsynjavörum.

Í fyrsta tölublaði Rósta var fjallað um það að tvenn hjálparsamtök, Hreyfingin fyrir frjálsri Gaza og Tyrkneski hjálparsjóðurinn, hefðu uppi áætlanir um að senda smáflota til Gaza svæðisins með hjálpargögnum fyrir íbúa svæðisins. Fréttin hljóðaði svo:

Hreyfingin fyrir frjálsri Gaza (Free Gaza Movement) og Tyrkneski hjálparsjóðurinn (Turkish Relief Foundation) hafa sent frá sér tilkynningu þar sem þau opinbera áform sín um að senda í sameiningu smáflota, sem samanstendur af 10 skipum, til hins umsetna Gaza-svæðis í vor. Fleiri samtök, frá Grikklandi, Írlandi og Svíþjóð, hafa einnig tilkynnt að þau muni senda skip sem slást munu í för með smáflotanum. Yfirmaður Tyrkneska hjálparsjóðsins, Bulent Yildirim sagði í tilkynningunni: „Við munum sigla af stað til Gaza með vorinu, og áfangahöfn okkar er frelsi; frelsi fyrir þá einu og hálfu milljón Palestínubúa sem neitað er um rétt sinn til að endurbyggja samfélag sitt. Við munum ekki hætta siglingunum fyrr en Ísrael afnemur umsátrið.“

Auk farþegaskipa sem munu ferma stjórnmálamenn frá ýmsum heimshornum, fréttafólk og mannréttindabaráttufólk til svæðisins, mun flotinn samanstanda af tveimur gámaflutningaskipum sem bæði verða drekkhlaðin af varningi sem Ísrael hefur haldið uppi banni við að sé fluttur til Gaza svæðisins síðan árás þeirra á íbúa landsvæðisins lauk fyrir ári síðan. Hér er um að ræða byggingarefni, rafstöðvar og námsefni svo fátt eitt sé nefnt. Annað gámaflutningaskipanna fengu samtökin afhent frá Perdana sjóðnum í Malasíu en hitt er í eigu Tyrkneska hjálparsjóðsins. „Þetta ólöglega umsátur Ísraela og stöðug þvermóðska þeirra hafa alþjóðleg lög og reglugerðir að athlægi. Heimsborgarasamfélagið vill sýna fram á, að ef ríkisstjórnir okkar eru ekki tilbúnar til að taka afstöðu gegn, og stöðva hrottalega meðferð Ísraela á palestínska fólkinu, þá erum við tilbúin til þess í þeirra stað.“ segir í tilkynningu frá Tyrkneska hjálparsjóðnum.

Í ágúst árið 2008 sendi Hreyfingin fyrir frjálsri Gaza tvö skip til svæðisins. Þetta voru fyrstu erlendu skipin til að leggja að höfn þar í 41 ár. Síðan þá hefur sjö sinnum verið siglt með hópa af stjórnmálafólki, meðlimi mannréttindasamtaka og fjölmiðla til svæðisins, svo þau geti borið vitni um þá eyðileggingu og hörmung sem fólkið á Gaza svæðinu þarf að lifa við af hendi Ísraela. Þessar siglingar fara mikið fyrir brjóstið á Ísraelum, sem grípa sífellt til meira harðræðis til að hindra að þær nái til áfangastaðar síns. Þrjár seinustu ferðirnar hafa verið stöðvaðar af ísraelska flotanum í trássi við lög. Sú fyrsta var stöðvuð í desember 2008, en þá sigldi ísraelski flotinn inn í skipið Dignity á meðan það var enn statt á alþjóðlegu hafsvæði. Skömmu seinna var Spirit of Humanity snúið við undir hótunum um að allir um borð yrðu skotnir ef skipinu yrði ekki snúið við. Það skip snéri aftur til Gaza sumarið 2009 en var aftur stöðvað og í það skiptið fangelsaði ísraelski flotinn alla áhöfnina og farþega skipsins í viku.

Í morgun bárust fréttir af því að ísraelskir hermenn hafi skotið á flotann, sært fjölda manns og drepið nítján. Þetta átti sér stað á meðan flotinn var enn á alþjóðlegu hafsvæði. Ísraelski herinn ber það fyrir sig að á hann hafi verið ráðist, með vopnum og „beittum áhöldum“. Hvort um hafi verið að ræða eldhúshníf, eða vel yddaðan blýant, á móti brynjuðum hermönnum skal ósagt látið. Á engum af þeim myndum og myndskeiðum sem birst hafa af atvikinu má sjá að áhöfn skipsins beri vopn, eða geri sig líklega til að verjast árásum Ísraelshers.

Það er þó athyglisvert að fylgjast með viðbrögðum alþjóðasamfélagsins, þar sem stjórnmálamenn vara sig á að fordæma árásirnar, en tala þess í stað um að rannsaka þurfi hvað átti sér stað. Almenningur hefur hins vegar brugðist snarlega við og efnt hefur verið til mótmæla gegn framförum Ísraela víða um heim. Hér á landi fara slík mótmæli fram á vegum samtakanna Ísland-Palestína, við Utanríkisráðuneytið kl. 17 í dag (31.maí).

Þann 8. desember 2008 hugðust þrjátíu manns fara á palla Alþingis þar sem fram fór þingfundur. Án þess að útskýra mál sitt hindruðu þingverðir för fólksins og héldu því föstu í stigaganginum, sem leiðir upp á pallana. Tveir einstaklingar komust þó framhjá, fóru alla leið og hrópuðu á þingheim að „drulla sér út“ úr húsi sem þjónaði ekki tilgangi sínum lengur. Fyrir vikið dró starfandi lögreglumaður Alþingis fólkið út af pöllunum og fleygði því niður stigann. Fljótt fylltist húsið af lögreglumönnum og á endanum voru sjö einstaklingar handteknir; einhverjir inni en aðrir fyrir utan. Dómsmál gegn níu af þeim þrjátíu sem inn í húsið fóru var fyrst þingfest 21. janúar,  svo dregið til baka, en þingfest á ný hinn 11. mars. Málaferlin halda áfram í héraðsdómi Reykjavíkur föstudginn 9. apríl og mun það svo standa yfir næstu vikur eða mánuði. Öll níu eiga yfir höfði sér eins til sextán ára fangelsisvist, verði þau fundin sek fyrir brot á 100. grein almennra hegningarlaga. Þessi grein er skrifuð af þremur hinna ákærðu.

Dómur fjórða valdsins
„Ég er ekki alveg viss um að öllum þeim sem réðust inn í Alþingi gangi gott til. Varla þeim sem beit lögregluþjónana. Í fyrradag gekk ég fram hjá einum þeirra sem ég sá að er ákærður þar sem hann gekk ásamt vini sínum í Austurstræti. Þegar ég var kominn steinsnar frá þeim heyrði ég þá muldra: „Á ég að pissa á andlitið á þér?““ Þetta voru ein fyrstu fjölmiðlaviðbrögð við dómsmálinu; orð Egils Helgasonar á bloggi sínu. Eiður Guðnason, fyrrverandi þingmaður og núverandi málfarsráðunautur var á svipuðum nótum, skrifaði um „skrílinn“ og „þetta lið“ sem „réðist inn í þinghúsið  (það voru ekki friðsamir mótmælendur) og limlesti starfsfólk og beit lögreglumann“.

Fjölmiðlamenn hafa verið sammála um það frá fyrsta degi að við, hin ákærðu, höfum ruðst inn í þinghúsið með hnefana á lofti og nýbrýndar tennur, til að berja þingverði og murka líftóruna úr þingmönnum og ráðherrum. Hetjunum í lögreglunni hafi bara rétt tekist að koma í veg fyrir valdarán. Fjölmiðlamenn hafa líka verið á einu máli um að við, hin ákærðu, séum ekki þess verð að ræða við. Frá því að kæra var fyrst lögð fram hefur enginn fjölmiðill haft frumkvæði að því að nálgast okkur. Fréttastofa RÚV hefur enn ekki svarað bréfi sem við sendum þangað 12. mars 2010, þar sem við buðum þeim að ræða við okkur um málið.
u222 að virðist vera hægt að afskrifa sakborningana í þessu máli sem „öfgafólk“ og „atvinnumótmælendur“ sem taki því ekki að gefa orðið. Raunveruleg atburðarás og okkar fyrirætlanir skipta engu. Klukkan tifar ennþá og á hverjum morgni grennist dagatalið um eina síðu. Kannski þau rétti að okkur hljóðnema þegar dómur fellur, þá sem dæmda glæpamenn – og hvað hafa dæmdir glæpamenn svo sem fram að færa í stofur landsmanna? Jafnóðum hafa fjölmiðlar verið sammála um að þingmenn og yfirmenn lögreglunnar séu þess verðir að ræða við. Þeim er treystandi til að setja hlutina fram á þann hátt að erfið frétt endi með þægilegri niðurstöðu.

Með þessari þríliða allsherjarsamþykkt fjölmiðla hefur tekist vel að veita upplýsinganeytendum landsins einhliða einmiðla… – afsakið – fjölmiðlaumfjöllun um málið. Því má spyrja: Er eitthvað því til fyrirstöðu að Páli Magnússyni, Davíð Oddssyni og Ólafi Þ. Stephenssen verði falið vald til að dæma í málinu? Það yrði í það minnsta þrískipt vald.

Árás á leiksviðið
Fulltrúalýðræðið hefur alið upp lítinn hóp fólks sem eyðir sínum tíma og okkar peningum í leiksýningu til að réttlæta að það striti við að koma í veg fyrir breytingar á handritinu – og stóran hóp fólks sem afhendir vald sitt, frelsi og ábyrgð með því að stíga reglubundið á sviðið og veita handritinu blessun sína. Þjóð, hagsæld, almannahagur, framfarir, velferð, stöðugleiki, friður og lýðræði – öllum þessum orðum er beitt til að viðhalda hugmyndinni um að allt sé best eins og það er – félagslegar breytingar séu í besta falli óþarfar en í versta falli hættulegar. Orðið „lýðræði“ vaknaði þannig einn daginn óvænt sem málaliði í herbú ðum andstæðinganna. Áttunda desember 2008 – og allan þann vetur – hrópuðu margir slagorðið „Lýðræði! Ekki kjaftæði!“ Krafa slagorðsins er skýr og fólst í þeim misskilningi að lýðræði fæli í sér að fólk móti samfélag sitt sjálft: Valdið til fólksins! Burt með pakkið!

Valdhafar eru stöðugt fyrir augum okkar og eyrum. Andlit þeirra mæta okkur í fréttablöðunum eins og mygluð morgunsól og kveðja okkur á kvöldin með samantekt sjónvarpsins á „best of“ úr orðagjálfri dagsins. Vald þeirra er sama eðlis og trúarbrögð: það þarfnast stöðugrar áminningar svo við gleymum því ekki. Einungis þannig getur það viðhaldist. Valdhafarnir sjálfir höndla hins vegar ekki að sjá okkur, hyskið, lýðinn, skrílinn – nema þegar við beygjum okkur og lútum höfði, valdi þeirra til dýrðar. Siv Friðleifsdóttur brá svo mikið við að heyra einhvern segja satt í þinghúsinu – „Drullið ykkur út, þetta hús þjónar tilgangi sínum ekki lengur!“ – að hún faldi sig bakvið  ræðupúltið. Handritið gerði ekki ráð fyrir þessu málfari, þessum skítuga þegn með þennan skítuga munn. Óþægð verður ekki liðin en líklega var það þó boðhátturinn sem gerði útslagið.

Haustið 2008 afhjúpaðist fyrir öllum að lýðræðið er kjaftæði. Mikilvægi þess að stíga inn í leikritið og rugla í handritinu var – og er – aðkallandi. Við þrjátíu sem trufluðum helgileikinn í þetta skiptið, hvorki vorum né erum ein um þá hugsun. Síðar meir þennan vetur átti fólk sem langþreytt var á sitjandi stjórnvöldum, valdníðslu þeirra og hroka, eftir að brenna í sundur sjónvarpskapla til að koma í veg fyrir að flokksformenn fengju að ljúga óhindrað í beinni útsendingu, hindra aðgang ráðherra að ríkisstjórnarfundum og koma loks í veg fyrir að þingfundir hæfust eftir að jólum stjórnmálastéttarinnar lauk þann 20. janúar 2009. Við vorum ekkert að elta neina peninga og vonum a ð við höfum ekki verið ein um það. Við mótmæltum ekki vegna efnahagsáfalla heldur vegna þeirrar valdníðslu sem framin hefur verið í þinghúsinu áratugum saman, undir yfirskini þess að þar eigi sér stað réttlætisbarátta fyrir betra samfélagi undir mislitum flöggum. Við stigum inná leiksviðið því það er gallað frá grunni.

Um leið og við stungum litlu tá inn fyrir, með þeim smávægilegu afleiðingum að leikritið frestaðist í örskamma stund, fór af stað varnaráætlun með sírenum og piparúða. Ógnin sem við erum sögð hafa skapað, sú sem gerði það að verkum að „sjálfræði Alþingis var hætta búin“, var einfaldlega sú að við – einstaklingar sem þurfum að lifa við geðþótta- og eiginhagsmunaákvarðanir þingheims – ákváðum einu sinni að leggja orð í belg, opna á okkur munninn, hætta að vera hlýðin.

Með valdi skal veru móta
Það er til náttúrulegt afl: Foss sem steypist niður kletta, verður að straumhörðu fljóti sem rennur eftir landinu og sameinast loks sjónum. Jarðflekar sem mæta hvor öðrum, skarast og móta þannig fjallgarða. Eldur sem þenur út bergið og spýtist út um jarðskorpuna. Það er til vald sem sést þegar lífvera eignast afkvæmi, elur það upp og kennir því allt það sem hún hefur lært af lífi sínu. En köllum það frekar ást og ábyrgð; þegar hún kennir afkvæminu hvernig best er að afla lífsnauðsynja, nauðsyn þess að huga að sér sjálfu og þeim sem því eru næstir, hvernig lesa má í umhverfið, leysa úr erfiðleikum, nota skynsemi og brjóstvit til að meta aðstæður, verða sterk og sjálfstæ 0  vera.

Valdabáknið sem við búum við á ekkert skylt við þessi öfl. Þau öfl sem stýra mannlegu samfélagi hafa vald sitt ekki frá náttúrunnar hendi. Það er ónáttúrulegt og því fátt eðlilegra en að við forðumst það, brjótumst undan því af fullum krafti. En það er ekki svo auðvelt. Uppeldisstofnunum ríkisins er gert að koma í veg fyrir að við getum flogið úr hreiðrinu og lifað á þann hátt sem okkur hentar eða langar. Þær veita okkur veganesti sem einungis nýtist okkur innan ramma kerfisins; í sandkassanum sem okkur er gert að lifa í. Þar megum við moka, byggja hús, borða sand, blanda með hori – jibbí! – en ekki voga okkur að taka upp á því af sjálfsdáðum að tæma kassann, brjóta hann, breyta l agi hans, byggja yfir hann – hvað þá að yfirgefa hann! Okkur er ætlað að vera þægir þegnar frá fæðingu til dauðadags.

Óþægð líðst ekki. Löngun til að skapa eigið líf og samfélag er ekki í boði. Líkamlegu andófi í krafti þeirrar löngunar er mætt af allri hörku ríkisins. Með ákærunum á hendur okkur er sett fordæmi um að ekkert andóf verði liðið, engin frávik séu leyfð. Refsingin vofir alltaf yfir; alltaf hörð. Þeim sem hlýða er hins vegar umbunað. Þau fá að vera samþykktir þegnar, sáttir þrælar, samkvæmt stimpluðu og samþykktu handriti. Þann 8. desember 2008, þegar okkur var meinaður aðgangur að þingpöllunum, kom í ljós að handritið er ekki bara lélegt, heldur er það endalaus og tilbrigðasnauður einleikur. Við sem bara búum hérna eigum að láta okkur nægja að klappa leikarann upp þrisvar e f hann tekur upp á því að hneigja sig og skrifa svo „hvað var gaman“ á spjallsíðum. Við getum klappað minna endrum og eins. Við getum jafnvel púað. En sviðið er frátekið og handritið stendur.

„Ofbeldisfullt öfgafólk“
Fordæming fjöldans á atburðunum 8. desember komst á fullt skrið eftir að einróma fjölmiðlar lögðust á árarnar. Annar hver bloggari virtist hafa fengið beina útsendingu af atburðarásinni í stofuna hjá sér. Vinstri græn sögðust skilja að fólk væri reitt og auðvitað hefðu allir rétt á að mótmæla, en ofbeldi væri ekki ásættanlegt. Hvaða ofbeldi? Eina ofbeldið sem átti sér stað í þinghúsinu þennan dag var þegar þingverðir meinuðu okkur stjórnarskráarsnepilsbundinn rétt okkar til að fara upp á þingpallana og þegar lögreglan tók við keflinu, hrinti fólki niður stiga þinghússins, handjárnaði, henti í gólfið og hindraði för þess.

Auðvitað voru þarna stympingar. Við afhentum lögreglunni ekki hendur okkar á silfurfati og buðum þeim að skella þröngum stálhringjum utan um þær. Nei, við brugðumst við ofbeldinu með því að standa staðföst og neita að fara. Það er borgaraleg óhlýðni á frumstigi. Það er kannski helst til marks um friðsemd okkar þennan dag, að lýsingar á meintum verkjum þingvarða eru af marblettum og „eymslum“ sem mennirnir gætu allt eins hlotið við að negla mynd upp á vegg. Það sér hver sem vill að ef þrjátíu manns hefðu ruðst inn á Alþingi til að láta handalögmál ráða, hefðu örfáir miðaldra þingverðir ekki haft mikið við því að segja.

Okkur er sagt að með viðveru okkar í þinghúsinu hafi sjálfræði Alþingis verið hætta búin – svo alvarleg hætta að rannsaka skal hvort við eigum ekki heima í skammarkróknum það sem eftir er. Þennan dag frestaðist þingfundur lítillega. Einum og hálfum mánuði seinna var þingfundi frestað um heilan sólarhring og dagana á eftir gekk svo erfiðlega að halda fundi, vegna mannmergðarinnar sem fyrir utan var, að ekki leið á löngu þar til sauð upp úr og boðað var til kosninga. Ekki óskum við þeim þúsundum sem á Austurvelli stóðu sömu málsmeðferðar og við göngum nú í gegnum, en það er vert að spyrja hvers vegna höfðað er mál gegn okkur níu, úr þúsunda manna hópi.

Er það vegna þess hversu auðvelt er að stimpla okkur sem ofbeldisfullt öfgafólk með grímur og hettur, „mótmælendur úr röðum anarkista“ eins og Morgunblaðið sagði,  góðkunningja lögreglunnar og skríl? Líkt og þau sem mótmæltu við Alþingi fyrir 61 ári þegar 100. gr. hegningarlaga var beitt í fyrsta og eina skipti til þessa. Er það vegna þess að í Búsáhaldavonbrigðunum voru þúsundir „venjulegra“ borgara og fullt af „frægu fólki“? Yrði því ekki tekið sem ofsóknum ef allt þetta fólk – sem vissulega truflaði þingstörf og gerði það að verkum að þingmenn þurftu að flýja í gegnum undirgöng til að komast af vettvangi – væri kært fyrir brot á hegningarlögum? Ef Hallgrímur Hel gason væri kærður fyrir árás á Geir Haarde? Ef Rassi Prump, Jónsi og austuríska barónessan (ef hún fór þá einhvern tíma niður af svölunum) yrðu kærð fyrir að vega að sjálfræði Alþingis? Eru ákærurnar gegn okkur einfaldlega eina leiðin sem saksóknari þorir að fara, eins og Mörður Árnason orðaði það, til að „ná sér loksins niður á pakkinu – fyrir hönd hinnar eilífu íslensku yfirstéttar“?

Uppgjöf eða upplausn?
Ákæran yfir okkur kristallar hatur og ótta yfirvalda í garð óhlýðni og afskipta. Hún er leið niðurlægðra valdastofnana til að klóra í bakkanna og halda reisn sinni. Refsa. Allt til að breiða yfir vangetu sína. Við, hin ákærðu, erum aðeins táknmynd fyrir óhlýðni og mótmæli þúsunda manna síðasta vetur. Verðum við fundin sek við lítil viðbrögð samfélagsins, þá er ekki bara búið að gefa tóninn, heldur er ægivaldið staðfest. En það er sama hvernig á málið er litið, niðurstaðan verður alltaf sú sama: Yfirvöld eru lúserar. Ósigur þeirra í þessu máli er óhjákvæmilegur.

Verðum við fundin sek bætumst við í stóran hóp fólks sem dæmt er fyrir hugsjónir sínar, fólk sem yfirvöld ofsækja. Og yfirvöld tapa. Ef við hljótum fangelsisdóma bætumst við í hóp fólks sem situr inni fyrir hugsjónir sínar og uppreisnir, þaggað er í og því refsað. Og yfirvöld tapa. Ef dæmt verður okkur í vil, þá er aðför yfirvalda gegn okkur það vanhugsuð að hún stenst ekki þeirra eigin lög. Og yfirvöld tapa. En við vinnum samt ekki. Eini mögulegi sigurinn í stöðunni er að þetta samfélag þori að standa uppi í hárinu gegn órétti og leggja til atlögu við lélegan leikara sem skelfur raunar nú þegar á beinunum. Þá vinnum við. Og yfirvöld tapa.

Andri Leó Lemarquis, Steinunn Gunnlaugsdóttir og Snorri Páll Jónsson Úlfhildarson

—–

Níumenningarnir eru kærðir fyrir brot á eftirfarandi lögum:

100. gr., 1. mgr.
Hver, sem ræðst á Alþingi, svo að því eða sjálfræði þess er hætta búin, lætur boð út ganga, sem að því lýtur, eða hlýðir slíku boði, skal sæta fangelsi ekki skemur en 1 ár, og getur refsingin orðið ævilangt fangelsi, ef sakir eru mjög miklar.

106. gr., 1. mgr.
Hver, sem ræðst með ofbeldi eða hótunum um ofbeldi á opinberan starfsmann, þegar hann er að gegna skyldustarfi sínu eða út af því, og eins hver sá, sem á sama hátt leitast við að hindra framkvæmd slíks starfa eða neyða starfsmanninn til þess að framkvæma einhverja athöfn í embætti sínu eða sýslan, skal sæta fangelsi allt að 6 árum. [Ef brot samkvæmt þessari málsgrein beinist að opinberum starfsmanni, sem að lögum hefur heimild til líkamlegrar valdbeitingar, má beita fangelsi allt að 8 árum.] [Beita má sektum, ef brot er smáfellt.]

107. gr.
Hafi verknaður, sem í 106. gr. getur, verið hafður frammi af mannsöfnuði, skal forgöngumönnum og leiðtogum upphlaupsins refsað með þyngri refsingu að tiltölu, og má þá beita allt að 8 ára fangelsi. [Aðrir þátttakendur upphlaupsins, sem ofríki hafa haft í frammi eða ekki hafa hlýðnast skipun yfirvalds er skorað hefur á mannsöfnuðinn að sundrast, skulu sæta fangelsi allt að 6 árum eða sektum ef brot er smáfellt.]

122. gr., 1. og 2. mgr.
Hver, sem hindrar það, að löglegur mannfundur sé haldinn, skal sæta sektum eða [fangelsi allt að 1 ári], eða fangelsi allt að 2 árum, ef miklar sakir eru, einkum ef ofríki eða ógnun í framferði hefur verið viðhaft. Raski nokkur fundarfriði á lögboðnum samkomum um opinber málefni með háreysti eða uppivöðslu, þá varðar það sektum eða [fangelsi] allt að 3 mánuðum.

231. gr.
Ef maður ryðst heimildarlaust inn í hús eða niður í skip annars manns, eða annan honum óheimilan stað, eða synjar að fara þaðan, þegar skorað er á hann að gera það, þá varðar það sektum eða [fangelsi]allt að 6 mánuðum. Þó má beita fangelsi allt að 1 ári, ef miklar sakir eru, svo sem ef sá, sem brot framdi, var vopnaður eða beitti ofbeldi eða hótun um ofbeldi eða brot er framið af fleirum saman.

Klámvæðing og klámmenning fer vaxandi í íslensku samfélagi. Klámvæðing merkir að sífellt er daðrað við táknmyndir og tilvísanir kláms í dægurefni þannig að mörkum hins „eðlilega“ og leyfilega er stöðugt ögrað og þau víkkuð út. Andstaða gegn klámi og klámvæðingu byggist ekki á andstöðu við nekt og kynlíf heldur þá mynd af kynverund kvenna og karla sem þar er dregin upp og gjarnan byggist á ofbeldi, hlutgervingu og valdatengslum. Þessi þróun teygir anga sína inn í skólakerfið, félagslíf nemenda og tómstundaviðburði. Háskólasamfélagið er hér ekki undanskilið.

Í Háskóla Íslands á sér stað gagnrýnin og lifandi umræða um þessi mál sem skólinn vill veita út í samfélagið.

Miðvikudaginn 24. mars, kl. 12 standa jafnréttisnefndir HÍ, Stúdentaráðs, Félagsvísindasviðs og Menntavísindasviðs, ásamt jafnréttisfulltrúa HÍ, fyrir opnum umræðufundi um menningu og klámvæðingu í Háskóla Íslands.

Fundurinn fer fram í fyrirlestrasal Þjóðminjasafns Íslands. Hann fer að mestu fram á íslensku, annað erindanna er flutt á ensku.

Dagskrá:

Ólafur Páll Jónsson, dósent í heimspeki á Menntavísindasviði HÍ
„Lærdómur og klám“

Thomas Brorsen Smidt, MA-nemi í kynjafræði við HÍ
„For the Picture Tells Me So: Men and Pornography in the Public Sphere“

Fundarstjóri: Brynhildur Flóvenz, dósent í Lagadeild og formaður jafnréttisnefndar HÍ

Á eftir erindum verða almennar umræður. Aðgangur ókeypis og öll velkomin meðan húsrúm leyfir.

Jafnréttisnefndir HÍ, Stúdentaráðs, Félagsvísindasviðs og Menntavísindasviðs og jafnréttisfulltrúi HÍ.

Af fréttum má einna helst skilja að þau sem ákærð voru hafi ráðist á þingið, veist að fólki af ástæðulausu og bitið það af ásetningi. Ekki virðist heldur ljóst hvernig þessi meiðsl áttu sér stað. Réðust mótmælendurnir að þessum þingvörðum/lögreglumönnum og hrintu þeim eða bitu af hreinni mannvonsku eða voru þetta varnarviðbrögð þeirra við því að vera snúin niður?

Ennfremur kemur mjög óljóst fram hvernig atburðirnir áttu sér stað. Samkvæmt fréttum réðust mótmælendur á þingvörð sem var að reyna að loka dyrum. Ekki fylgdi sögunni að loka átti dyrunum til þess að meina mótmælendunum aðgang að þingpöllum, sem er réttur hvers einstaklings að fá að fara á. Svo virðist sem upp úr því hafi einhver mótspyrna átt sér stað af hálfu þingvarða sem reyndu að halda fólkinu frá því að komast á pallana. Afleiðingarnar urðu þær að einhver þingvarðanna slasaðist en þeir hafa hvorki þjálfun né getu í að halda fólki frá með líkamlegu valdi. Hvort það hafi verið rökrétt ákvörðun þingvarða að banna þessu fólki aðgang að pöllum Alþingis hefur ekki heldur komið fram í fréttaflutningi. Ef þeir hafa vald til að ákvarða hverjum skal hleypt inn og hverjum ekki hljóta þeir einnig að þurfa mannafla og/ eða aðbúnað til að standa við slíkar ákvarðanir. Í öllu falli ættu þeir að leita sér aðstoðar ráði þeir ekki við aðstæður.

Að kæra atburðinn skv. 100 grein hegningarlaga má teljast harkaleg nálgun á málinu. Sú grein virðist fremur eiga við um einhvers konar skipulagða árás á stofnunina Alþingi heldur en tilraun nokkurra einstaklinga til að nýta sér lögbundinn rétt sinn til þess að mæta á þingpalla. Þessi grein getur falið í sér allt frá eins árs fangelsisdómi til ævilangs dóms, séu „sakir miklar“. Hvað telst til mikilla saka virðist þá fara eftir mati dómara hverju sinni þar sem það er ekki nánar skilgreint.

Málið vekur ennfremur upp spurningar um tilgang þingpalla. Svo virðist sem fólk megi einungis fara þangað til að þegja og hlusta, líkt og einhver hafi löngun til að hlusta á fagurgala stjórnmálamannanna sér til ánægju. Sé tilgangurinn sá að veita þessum lagasetjandi gölurum aðhald með því að láta heyra í sér virðist sem það réttlæti það að dyrum sé skellt á viðkomandi.

Það sem eftir stendur er sú spurning hvers vegna þessu tiltekna fólki var ekki hleypt upp á pallanna þennan tiltekna dag? Þingverðir mega ákvarða hámarksfjölda fólks á pöllunum en ekkert segir til um að þeir hafi vald til að ákveða hverjir það eru sem fá að komast að. Ekki hefur komið fram hvort þingpallarnir voru fullir þegar loka átti fólkið úti. Því virðist fátt vitað um ástæðu þess að þessum einstaklingum var bannað að fara á pallana.Var þeim mætt með andúð og skellt á þau hurðum því þau litu út á einhvern afgerandi hátt? Komu þau inn með þann yfirlýsta tilgang að ætla sér ekki að þegja á pöllunum? Var ef til vill engum hleypt inn þegar þessi umræða átti sér stað og ef svo var, hvers vegna?

Í gær (12. janúar) fór fram fyrirlestur á vegum umhverfisráðuneytisins um árangur COP15 (loftslagsráðstefnu sameinuðu þjóðanna) í síðastliðnum mánuði. Það sem var athyglisvert við þessa samkomu var hversu vel hún endurspeglaði hina stærri loftslagsráðstefnu í Kaupmannahöfn, þar sem leiðtogar fá að tjá sig óáreittir á meðan almúginn er barinn niður.

Á fundi þessum var sungin lofgjörð um nauðsyn alþjóðlegrar samvinnu leiðtoga stærstu ríkja heims, kurteislega klappað fyrir framsögumönnum og hlegið í vinsemd að tæknilegum örðugleikum. Það sem fram kom var hins vegar hið venjubundna innihaldsrýra froðusnakk um nauðsyn þess að sameinast um að minnka losun og að hluta lausnarinnar væri að finna í viðskiptakerfi með loftslagsheimildir, þar sem einungis væri um smávægilega spillingu að ræða innan þessa viðskiptakerfis (sjá hér). Einnig var rætt um áhrif loftslagsbreytinga á Íslandi, en lítið rætt um önnur lönd. Að þessu loknu var rætt um nauðsyn þess að halda jöfnu kynjahlutfalli í umræðum um loftslagsvandann.

Allt var þetta gott og blessað, kurteislega var komist að orði og var samkundan að mörgu leyti áþekk hinni stærri ráðstefnu, þar sem fagmannlega var sleppt að tala um allt sem skipti máli, þ.e því að ekki sé hægt að viðhalda efnahagskerfi sem grundvallast á hagvexti, olíu og vopnaframleiðslu, og á sama tíma minnka losun gróðurhúsalofttegunda. Eins var með öllu sleppt að minnast á óréttláta skiptingu heimsins í þróuð lönd og þróunarlönd og hversu mikla ábyrgð við berum á því hvernig staðan er í dag. Farið var með fögrum orðum um það að Ísland hefði ekki beðið um framlengingu hins vandræðalega sérákvæðis um aukna stóriðju því til allrar hamingju hefðu náðst samningar um að við yrðum hluti af viðskiptakerfi ESB með loftslagsheimildir og því getum við haldið áfram að byggja upp stóriðju hér svo framarlega sem mengun dragist saman annars staðar í Evrópu.

Hin raunverulega ásýnd fundarins kom ekki fram fyrr en opnað var fyrir spurningar, en þar passaði fundarstýra sig á því að skauta fagmannlega fram hjá þeim sem hún taldi sig vissa um að væru ekki sammála froðusnakkinu og væru líklegir til þess að spyrja óþægilegra spurninga eða segja frá vandræðalegum staðreyndum. Varaði hún sig einnig á að horfa einungis í annan hluta salarins, þar sem hina prúðari gesti var að finna og hærra hlutfall þingmanna og annarra þekktra andlita sem fengu óáreittir að spyrja langra spurninga með mörgum aukasetningum.

Loks er ein óánægjurödd fékk orðið reyndi fundarstýra eftir fremsta megni að grípa fram í og stöðva málflutninginn og upphófst við þetta mikil háreysti, þar sem nokkrir fundargestir tóku þátt í því að þagga niður óánægjuröddina, á meðan aðrir horfðu forviða á. Var að lokum gerð sú hótun að henda út vissum aðilum. Segja má að þessi uppákoma hafi verið smækkuð mynd þeirrar sem átti sér stað hinn 16.desember sl, þegar gerð var tilraun til þess að þagga niður í óánægjuröddum grasrótarsamtaka og þau gerð útlæg frá Bella Center en þó var þeim ekki leyft að komast út og ekki leyft að tala við fjölmiðla. Með öðrum orðum átti sér stað algjör þöggun því þau voru ekki að segja það sem leiðtogunum hentaði.

Á sama tíma er athyglisvert að skoða viðbrögð almennings við slíkri þöggun. Vitanlega eru þau mismunandi eftir því um hvern ræðir, en allt of oft eru þau hliðholl þeim sem kæfir niður andófið. Það er vegna þess að fólk samsamar sig samfélaginu sem það býr í og öll gagnrýni sem beint er að samfélaginu er álitin persónuleg árás á viðkomandi. Um er að ræða óþægilega vitneskju sem flestir vilja ekki heyra því þær þýða það að róttækra breytinga er þörf og þeim nenna margir ekki að standa í vegna þess að þrátt fyrir allt lifum við ágætlega þægilegum lífum. Um leið finnst fólki óþægilegt hvernig gagnrýnin er sett fram og þar af leiðandi  lokar það öllum skilningarvitum og kýs að hlusta ekki á boðskapinn. Við erum alin upp í kerfi sem metur hlýðni og kurteisi ofar réttlætiskennd. Þess vegna stuðar það okkur meira ef einhver er óhlýðinn heldur en ef hann hagar sér gagnstætt sannfæringu sinni. Umfram allt viljum við að samskipti manna gangi smurt fyrir sig, að við geymum tilfinningar okkar þar til í myrkvuðum herbergjum um nætur þar sem við getum loks opnað hjörtu okkar bara til þess að loka þeim og læsa er birtir á ný. Þess vegna púum við á fólk sem hagar sér ekki svona, sem stendur upp á fundum og lætur tilfinningarnar stýra sér, hefur réttlætiskennd að leiðarljósi og neitar að láta þagga niður í sér. Er það ef til vill vegna þess að þannig langar okkur líka að vera en þorum því ekki? Vegna þess að við erum hrædd við álit annarra ef við sýnum okkar raunverulegu tilfinningar?

Nota á hjólin þann 15.desember í mótmælagöngunni “Peoples summit for Climate Justice” sem endar á því að fara inn í Bella Center og breyta því í Loftslagsráðstefnu Fólksins en ekki Losunarheimildasamkvæmi Nýfrjálshyggjunnar.

Lögreglan réðst inn á vinnusvæði Bike Bloc án aðvarana og hóf að leita á öllum og einnig að einhverju í öllu húsinu, öðru en verkfærum gerir Svartsokka ráð fyrir. Allir innandyra jafnt sem utan var ýtt inn í húsið og hver og einn þurfti að gefa upp persónuupplýsingar. Aðspurð sagðist lögreglan ekki hafa heimild til að leita en stuttu eftir breytti frásögn sinni og sagði að einn lögreglumannan væri með hana. Það reyndist vera lygi.

Fólkið innandyra var látið standa kyrrt á meðan leitinni stóð og fékk ekki að fylgjast með því sem var að ske hjá þeim 100 lögregluþjónum sem voru inní húsinu. Lögreglan hélt leitinni áfram í nokkra klukkutíma í viðbót og endaði á því að taka með sér iPod, farsíma, plaggöt, pappíra, kalendar og þrjú reiðhjól. Einnig var einn þeirra handtekin fyrir að vera með vasahníf í vasanum sem hann var að nota á meðan hjólaviðgerðunum stóð.

Svartsokka undrast á því að það hafi ekki nema 100 lögreglumenn tekið þátt í þjófnaðnum í Candy Factory en ástæður þess eru skýrar; Hinir 4900 lögregluþjónarnir eru eflaust að brjóta niður hurðir hjá námsmönnum í Kaupmannahöfn og gera smjörhnífa, kúlupenna og grunsamlega prjónaða ullarsokka upptæka.

Lögreglan hefur handtekið tugi ásamt því að stoppa alla og hóta þeim öllu illu þegar gengið er út úr fríríkinu. Engum er hleypt inn eins og er. Táragasi var svo kastað stuttu seinna í innganginn og lögreglan réðst inn bakameginn.

Uppfærsla #1: Kveikt hefur verið í vegatálmunum fyrir utan og innganga lögreglunnar gert erfitt fyrir.

Uppfærsla #2: Lögreglan skaut táragasi inn í hvíta samkomu tjaldið og flestir handteknir og færðir í búrin með rútum.

“Refugees, Migrants – Welcome. Shut down fortress Europe. No one is illegal”

Loftslagsbreytingar sem markaðshyggjan hefur ollið er stærsta orsök fólksflutnings milli svæða og mun aukast mikið á næsta áratug. Það eru ekki loftslagsbreytingarnar sjálfar sem orsaka þennan mikla flutning fólks heldur losunarheimildamarkaðurinn sem dregur ekki úr notkun jarðeldsneytis heldur eykur hana.

Stórfyrirtæki taka yfir heilu landsvæðin til þess að eingöngu að fá úthlutaðar losunarheimildir sem þeir selja svo til umhverfisspillandi fyrirtækja annarstaðar. Fólkið er platað í að skrifa undir pappíra, þeim er lofað gull og grænir skógar ásamt atvinnu fyrir alla fjölskylduna en svo er engu fylgt eftir. Það ráfar svo um, án lands til að búa á, jarðvegs til að rækta né atvinnu. Allastaðar í kringum þau eru landamæri sem loka á þau og yfirvöld landa í kring fram við þau eins og afbrotamenn.

Aðferðirnar til að framleiða carbon-credit eru margar en Svartsokka mun fara ítarlega í losunarheimildir á næstu vikum.

Svartsokka gengur nú niður Amagerbro og er umkringd tugi þúsunda kvenna, karla, kynlausra, margkynja, verkamönnum, flóttamönnum, innflytjendum og öðrum sem neita að láta þagga niður í sér og berst nú með öllum þeim sem hafa verið arðrænd og eru óvelkominn hvert sem þau fara.

“AAA… AAANTI…. ANTI CAPITALISTA “

“WE ARE HERE, WE WILL FIGHT, FREEDOM OF MOVEMENT IS EVERYBODY´S RIGHT”

Þar á eftir vorum við flutt í búrin. Einn í mínu búri fékk hræðslukast og ekkert var gert, fyrr en það leið yfir hann. Aðrir þurftu að fara á klósettið en því var ekki sinnt.” heldur hann áfram.

Einn þeirra handteknu tilkynnti að hann væri með sykursýki og þyrfti að fá lyfin sín úr töskunni sem lögreglan hafði gert upptæka. Hann fékk þau ekki og læknirinn á staðnum tilkynnti honum að þeir væru ekki með nein slík lyf. Þegar honum var sleppt 12 tímum seinna höfðu lyfin hans verið fjarlægð úr töskunni.

Þetta er aðeins brot af því sem gerðist og á næstu dögum munu fleiri mál koma upp þar sem lögreglan misnotaði vald sitt og braut gegn þeim ákvæðum sem sett voru fyrir ráðstefnuna.

Af þeim 1300 manns sem hafa verið handteknir eru fjórir í varðhaldi og sú tala getur aldrei afsakað slíka aðgerð. Það verður að vera samræmi milli þeirra upplýsinga sem þeir hafa um grunaða og þess fjölda sem þeir handtaka” heldur hann svo áfram.

Farið verður fram á að aðgerðir lögreglunnar verði rannsakaðar. Blaðamannafélög eru einnig byrjuð að undirbúa mál eftir að hundum var sigað á þá til að koma þeim frá vettvangi. Þetta er brot á þeim réttindum sem blaðamenn hafa til upplýsingamiðlunar.

“Danmörk hefur sýnt að þeir eru aðeins einu skrefi frá því að vera lögreglu ríki. Handtökurnar eru skýrt brot á sáttmála Sameinuðu Þjóðana um pyntingar” segir Tord Björk, talsmaður Friends of the Earth í Svíþjóð.

Þetta eru mjög slæmar aðstæður. Samkvæmt sáttmálanum verður fólk að fá að setjast og leggjast niður og möguleikann á því að sofna. Ekkert af þessu er mögulegt í þessum búrum. Hávaðinn er alltof mikill.

“Þetta eru niðurlægjandi aðstæður. Þetta er brot á dönskum og alþjóðalögum .” Segir Lars Norman Jorgensen, framkvæmdarstjóri Amnesty.

“Við gerum okkur fulla grein fyrir því að það verða einhver læti, en er þá ekki óþarfi að öskra og góla þegar maður er kominn inn?” segir lögreglustjórinn Rasmus Bernt Skovsgaard.

Nú er rúmlega ár liðið frá upphafi „kreppunnar“ og allir virðast búnir að gleyma þeirri gagnrýni sem þá fór fram á nýfrjálshyggjuna og allt henni fylgjandi. Flestir virðast enn fastir í þeirri trú að Ísland sé einhvers konar einstakt tilfelli og er almennt talað á þann hátt að halda mætti að Ísland sé fyrsta og eina landið til að lenda í efnahagserfiðleikum.

Líkt og heyra mátti í frétt ljósvakamiðlanna fyrir nokkru þar sem sagt var í sorgartón að lánshæfismat landsins væri hið lægsta “þróaðra ríkja” hefur hroki landsmanna lítið minnkað. Vegna þess að heiminum hefur verið skipt í tvo hluta; þróuð lönd og vanþróuð, hefur þeirri hugmynd verið troðið inn í hugskot okkar að Íslendingar séu á einhvern þróunarfræðilegan hátt æðri suðrænum þjóðum. Um leið er okkur talin trú um það að við getum ekki lært neitt af þeim, né brotið odd af oflæti okkar og sameinast þeim í baráttu gegn nýfrjálshyggju og yfirráðastefnu stórfyrirtækja.

Alls staðar þar sem skuldir þjóða hafa vaxið þeim yfir höfuð er sagan sú sama: Almenningur neyðist til að borga skuldir einræðisherra, auðmanna og stríðsherra. Nánast öll lönd á suðurhveli jarðar hafa lent í sambærilegum vandræðum og Ísland, venjulega í kjölfar þess að efnahagskerfi nýfrjálshyggjunnar var troðið upp á þau. Víðast hvar átti það sér stað með skilyrtum lánum frá Alþjóðagjaldeyris- sjóðnum og ráðleggingum „sérfræðinga“ en sums staðar var það gert á blóðugri hátt.

Hinn ríkari hluti heims hefur hingað til nýtt sér þann valdamismun sem er ávallt til staðar milli þeirra sem eiga peninga og þeirra sem eiga þá ekki til þess að móta efnahagskerfi fátækari landi í sinn eigin hag. Ísland tilheyrir (eða tilheyrði) þeim hluta heimsins sem hagnaðist á ójöfnum viðskiptaháttum milli ríkra og fátækra landa. Þegar ójafnar leikreglur milli ríkra og fátækra koma svo í bakið á okkur vælum við endalaust yfir því að það sé „ekki verið að gera neitt fyrir okkur“ í stað þess að gera eitthvað í því að breyta kerfinu.

Auðvitað er ömurlegt að almenningur þurfi að borga skuldir útrásarfíflanna, auðvitað er niðurskurður ömurlegur en svona virkar heimurinn gott fólk. Svona virkar kapítalismi, svona virkar nýfrjálshyggja, svona virkar AGS, svona virka stórfyrirtæki, bankar, ríkisstjórnir, lögin. Svona virkar EES og líka ESB. Ef við ætlum okkur að gera eitthvað í þessu er ekki nóg að væla bara um það „að ríkisstjórnin sé ekki að gera neitt fyrir heimilin og fyrirtækin í landinu“ heldur þurfum við að breyta heiminum eins og hann leggur sig. Við þurfum að horfa lengra en að næsta húsnæðisskuldabréfi og bílaláni og líta á veröldina í kring um okkur. Við þurfum að horfa á alþjóðlega baráttu fólks sem hefur verið að vinna þrautarlaust að því í fjöldamörg ár að breyta heiminum og við þurfum að taka þátt í henni.

Án efa hafa margar þeirra stúlkna sem stunda vændi leiðst út í það vegna einhvers konar bágra félagslegra aðstæðna, en við skyldum hins vegar ekki yfirfæra eigið siðferðismat á alla aðra. Vafalaust kjósa sumar konar (já og karlmenn líka) að bjóða upp á kynlífsþjónustu af fúsum og frjálsum vilja og eygja oft mikla hagnaðarvon. Sumir kaupendur slíkrar þjónustu fengju ef til vill ekki notið neins kynlífs ef ekki væri boðið upp á þjónustu af þessu tagi. Tilraunir til að stjórna lífi borgaranna eru dæmdar til að mistakast og geta snúist upp í margfalt verri martraðir – líkt og þessi frétt færir okkur sanninn um.

Þrátt fyrir að Svartsokka geti tekið undir það að ekki sé rétt að ríkið stjórni lífi fólks gerir hún sér grein fyrir því (ólíkt frjálshyggjubloggurunum) að hegðun okkar er stjórnað af svo miklu fleiri þáttum en lögum og reglum. Vændi er eitt dæmi um slíkt, þar sem kynlífshegðun er stjórnað með peningaflæði og valdi þess sem hefur peninga milli handanna yfir þeim sem hafa þá ekki. Í bloggi frjálshyggjufélagsins er vísað í þessa frétt þar sem greiningardeild lögreglunnar lætur vanvirðingu sína fyrir vændiskonum og útlendingum í ljósi:

Í höfuðborgum nágrannalandanna hafa erlendar vændiskonur, sem leita viðskiptavina á götunni, valdið margvíslegum vanda á undanliðnum árum. Þar er um að ræða þaulskipulagða glæpastarfsemi sem erlendir glæpaflokkar halda einkum uppi, oft með aðstoð heimamanna …

Þarna er allri sökinni skellt á vændiskonurnar, sem valda svo miklum vanda með því að leita að viðskiptavinum, og á erlendu glæpaflokkana. Innlendu karlarnir sem leita uppi væniskonurnar  og halda uppi eftirspurninni eftir þeim valda hins vegar engum vanda.

Þessar fréttir eru dæmigerðar fyrir almenna umræðu um vændi sem ávallt beinist að vændiskonunni (eða karlinum) en aðeins sárasjaldan að kaupandanum. Þá sjaldan þegar athygli er beint að honum er það venjulega til að sýna fram á hvað honum sé mikil vorkunn, því hann fengi „ef til vill ekki notið neins kynlífs ef ekki væri boðið upp á þjónustu af þessu tagi“. Þetta gengur í berhögg við flestar rannsóknir sem gerðar hafa verið á vændi, sem sýna fram á að flestir kaupendur vændis séu giftir karlmenn^[1]. Snýst þetta þá ekki öðru fremur um vald? Óskorað og fullkomið vald yfir annarri manneskju sem byggt er á því að það er búið að borga fyrir notkun á henni?

Hvað er vændi?

Vændi er sú athöfn að stunda kynlíf gegn greiðslu og er því nátengt peningahagkerfinu. Því er oft haldið fram að vændi sé „elsta atvinnugrein“ konunnar, eins og það eitt og sér réttlæti tilvist þess. Svartsokka hefur hins vegar ástæðu til þess að halda að elsta atvinnugrein konunnar sé svokölluð „söfnun“, líkt og í hugtakinu „safnarar og veiðimenn“. Í flestum samfélögum sem byggja á söfnun og veiðimennsku sjá konur um að útvega meirihluta fæðunnar. Það sama á við um mörg samfélög sem stunda sjálfsþurftarbúskap. Konur eru því ekki háðar karlmönnum um að sjá fyrir sér í löndum þar sem aðgengi þeirra að landi er ekki hamlað. Með tilkomu eignarréttar á landi er það hins vegar yfirleitt svo að karlmennirnir eiga landið og þar af leiðandi geta þeir hamlað aðgengi kvenna að landi og fæðu. Til þess að geta fætt sig og börn sín geta konur því þurft að grípa til þess að selja eitthvað af því sem þær hafa, sem getur meðal annars verið möguleikinn á því að veita kynlífsþjónustu. Konur (og menn) þurfa því ekki að selja aðgang að líkömum sínum nema vegna þess að annar hluti mannkyns geta hamlað aðgengi þeirra að fæðu og öryggi.

Hvernig tengist vændi og frjálshyggja?

Í bókinni Global Sex^[2] kemur það fram að kynverund (sexuality) fólks hafi breyst í kjölfar frjáls fjármagnsflæðis. Með aukinni markaðshyggju hafi kynverund orðið eitt af þeim fyrirbærum sem hefur verið hlutgert og markaðsett.Í samfélögum sem byggjast á neysluhyggju og því að fullnægja öllum okkar minnstu þörfum og löngunum um leið og við finnum fyrir þeim, er kynferðisleg löngun að sjálfsögðu ein þeirra þarfa sem við viljum fá að upplifa um leið og við finnum fyrir henni. Hins vegar vill svo til að karlmenn sem hafa peninga milli handanna hafa möguleika á því að uppfylla þessa löngun með því að borga fyrir aðgengi að líkama annarrar manneskju, bæði kvenna og karla^[3]. Með frjálsu fjármagnsflæði og þeirri aukinnu efnahagslegu misskiptingu sem því fylgir hefur vændi víða aukist.

Vændi og valdamismunur heimshluta = erlend glæpagengi

Eins og sjá má í greiningu lögreglunnar er vændi alltaf einhverjum öðrum að kenna, aldrei „okkur“. Það að glæpagengin sem valda vændinu séu erlend firrir okkur ábyrgð og fjarlægir manneskjuna sem stundar það frá okkar raunveruleika. Kaup á vændi hljóta alltaf að byggjast á vissri afmennskun, því að álíta sig hafa leyfi til að gera það sem maður vill við aðra manneskju gegn því að borga fyrir það hlýtur að byggjast á því að maður ímyndi sér þá manneskju sem hlut.

Sumir eiga auðveldara með þessa afmennskun þegar seljandi vændisins er ekki af sama þjóðerni, talar ekki sama tungumál og lítur öðruvísi út. Þá eiga karlmenn til að mynda auðveldara með að fjarlægja sig veruleika þessarar manneskju, og á þá sækja síður hugsanir líkt og „hvað ef þetta væri dóttir þín?“ Þessvegna stunda sumir karlmenn vændi erlendis, en sömu menn myndu ekki gera það hér á landi. Það má til að mynda sjá í því að mörgum ungum strákum á Vesturlöndum finnst sjálfsagt og eðlilegt að fara til landa á borð við Taíland og borga fyrir kynlífsþjónustu, eitthvað sem þeim dytti ef til vill ekki í hug að gera heima hjá sér. Þar er valdamunur milli heimshluta farinn að spila inn í og réttlæta þessa athöfn og sumir halda því jafnvel fram að með því séu þeir að „hjálpa“ vændiskonunum út úr fátækt sinni, án þess að gera sér grein fyrir því að vændi í Suðaustur Asíu jókst gríðarlega í kjölfar frjáls fjármagnsflæðis og fjármálakreppu því fylgjandi – sömu þættir og þessir ungu drengir eru að græða á og gerir þeim kleift að ferðast til framandi landa á ódýran hátt.

Frjálst val eða þvingun?

Umræðan um vændi fer venjulega að snúast í hringi um sjálfa sig varðandi það hvort allar vændiskonur hafi það ömurlegt, eða hvort sumar hafi það ágætt og það réttlæti verknaðinn.Í rauninni snýst málið ekki allt um seljendur vændis, og hvort vændi sé val eða ekki, eða hvort allar hórur hafi það ömurlegt eða ekki, heldur um hvaða efnahagslegu og félagslegu aðstæður þurfi að vera til í samfélagi þannig að hluti fólks geti borgað fyrir afnot af öðrum einstaklingum samfélagsins.

Kaup og sala á fólki er því eina af birtingarmyndum markaðshyggju, þar sem allt er falt fyrir rétt verð. Hvort sem um er að ræða það að selja manneskju í ánauð fyrir lífstíð, eða kaupa sér aðgang að líkama annarar manneskju til þess að stunda á henni kynlíf eina kvöldstund, hlýtur að vera eitthvað rangt við það að hægt sé að stunda viðskipti með annað fólk.