“Niðurrifin munu hraða á umbótum á samgöngukerfinu sem setja á upp í kringum leikana” er haft eftir yfirlýsingu borgaryfirvalda.

Lögreglan beitir ofbeldi óspart gagnvart íbúum hverfisins og hafa tugir manns verið barðir til óbóta samkvæmt South China Morning Post. “Við munum verjast þar til þeir drepa okkur” segir einn íbúana í samtali við blaðið. Lögreglan hefur gengið berserksgang í hverfinu og gengið í skrokk á fólki fyrir það eitt að vera nálægt atburðinum. Íbúarnir hafa neitað að færa sig og svarað lögregluofbeldinu með grjótkasti sem svara tilbaka með táragasi.

Borgarfulltrúar eru einnig ásakaðir um spillingu með því að úthluta lóðareignum undir markaðsverði til þeirra fyrirtækja sem munu koma til með að endurgera hverfin.

Fyrr í sumar samþykktu borgaryfirvöld tillögu um niðurrif á 22 palestínskum heimilum í Silwan til að byggja fornminjagarð.

Atburðurinn sjálfur snerist hins vegar ekki um mannrán heldur baráttu bænda gegn ákvörðun yfirvalda um að leyfa niðurrif á helsta götumarkaði bæjarins og úthluta WalMart verslunarkeðjunni byggingarleyfi á lóðinni. Markaðurinn sem um ræðir nefnist Belisario Domguez og er í bænum Texcoco um 25 km frá Mexíkóborg. Í Mexíkó er rík hefð er fyrir götumörkuðum (Tianguis) sem er stjórnað af íbúum hvers svæðis fyrir sig og má rekja tilvist þessara markaða allt aftur til tíma Asteka. Bændur selja þar afurðir sínar og handverksfólk selur handgerða listmuni en hvort tveggja er þáttur í að viðhalda þeirri menningu sem ríkir á svæðinu.

Þann 3.maí 2006 mættu u.þ.b. 60 blómabændur og settu upp söluborð við markaðinn. Eftir að hafa neitað að hlýða fyrirmælum lögreglu og yfirgefa svæðið voru þeir beittir alvarlegu ofbeldi af hálfu lögreglunnar. Í kjölfarið slógust fleiri bændur í hópinn frá nágrannabænum Atenco og settu þeir upp götuvirki í helstu götu bæjarins til að hindra för lögreglu. Fréttirnar bárust á milli eins og eldur í sinu því meðal blómabændanna voru meðlimir FPDT (People’s Front in Defense of the Land) sem lengi höfðu barist gegn byggingu alþjóðlegs flugvallar fyrir Mexíkóborg á landi íbúa San Salvador Atenco. Tugir særðust í átökunum og einn lét lífið en þeim lauk með því að íbúum tókst að hrekja lögreglu á brott.

Það var ekki fyrr en morguninn eftir sem hörmungarnar hófust. Þann morgunn, klukkan 6:30, þrömmuðu rúmlega 3000 lögregluþjónar inn í Atenco og gengu berserksgang um allt sem varð á vegi þeirra. Lögreglan skaut táragashylkjum í höfuð fólks á stuttu færi, braut niður hurðir og dró fólk úr rúmum sínum og út á götur. Ein þeirra var talsmaður mannréttindasamtaka sem hafði talað fyrir opnum tjöldum á degi verkalýðsins 1.maí í Mexíkóborg, og sparkaði hópur lögregluþjóna síendurtekið í klofið á henni. Fréttamenn á svæðinu voru einnig handteknir og síðar lamdir með kylfum meðan þeir sátu í varðhaldi. Óskað var eftir aðstoð frá Rauða krossinum í nærliggjandi borgum en þegar starfsmenn hans komu á svæðið var þeim meinaður aðgangur af lögreglu.

Talið er að allt að þrjúhundruð manns hafi verið handteknir þann dag en lögreglan nefnir aðeins 109 í sínum skýrslum. Af þeim voru 47 konur og þrjátíu þeirra var nauðgað í varðhaldi. Að sögn eins fórnarlambs lögregluofbeldisins tók það sex klukkustundir fyrir lögreglu að flytja þau í varðhald en venjulega tekur aðeins tvær klukkustundir að keyra þá leið. Á leiðinni voru þau látin liggja í blóðpolli félaga sinna og konum nauðgað ítrekað. Enn hafa 18 einstaklingar ekki fundist eftir innrás lögreglunnar og 14 ára drengur var skotinn í brjóstkassann af stuttu færi með haglabyssu. Tvær stærstu fjölmiðlasamsteypur landsins höfnuðu óskum mótmælenda um viðtöl en tóku hinsvegar við frétttilkynningu lögreglunnar og birtu hana.

Fyrr á árinu höfðu borgarbúar haldið fulltrúum Menntamálaráðs fylkisins í fundarherbergi eftir að yfirmaður menntamála í fylkinu hafði ítrekað hunsað ósk borgarbúa um fund vegna vanrækslu í menntamálum í borginni. Þeim var þó sleppt nokkrum tímum síðar ómeiddum. Fjölmiðlar blésu upp atvikið og varð mannrán rauði þráðurinn í gegnum frásögnina frá átökunum í Atenco en mannrán eru tíð í Mexíkó og hræðsla mikil meðal almennings. Þetta birti gríðarlega ranga mynd af atburðinum og dró úr mögulegri samstöðu innanlands.

Mannréttindaráð Mexíkó (CNDH) hrinti af stað rannsókn sem stóð yfir í fimm mánuði og lýsti átökunum sem hörmungum yfir íbúum Atenco. Borgar- og alríkislögreglan hefði misnotað vald sitt og skotvopn. Í skýrslunni kemur einnig fram að:

* 207 manns (þar af 10 undir lögaldri) urðu fyrir grimmilegri, ómannúðlegri og niðurlægjandi meðferð.
* 145 manns voru handteknir með ólögmætum hætti
* 26 konum sem voru í varðhaldi var nauðgað af lögreglumönnum
* 5 einstaklingar með erlent ríkisfang voru beittir ofbeldi og sendir ólöglega úr landi

Að þessu frátöldu sagði Mannréttindaráðið að lögreglan hafi brotist inn á heimili, brotið þar allt og bramlað, rænt verðmætum, dregið fólk úr rúmum sínum og misþyrmt börnum, eldra fólki og fötluðum. Átökunum lauk með handtöku 12 manns sem voru ákærð fyrir skipulagt mannrán á starfsmönnum menntamálaráðs fyrr á árinu og þátttöku sína í mótmælunum í Atenco þann 3.maí. Þau voru dæmd í 31 – 112 ára fangelsi. Dómnum var áfrýjað til hæstaréttar landsins sem felldi hann niður og sagði að sönnunargögn gegn þeim væru ólögmæt. “Þó fólkinu hafi verið haldið í stuttan tíma er ekki hægt að skilgreina það sem skipulagt mannrán.”, sagði Juan Silva Meza, einn hæstaréttardómaranna í málinu. Hann sagði einnig að “þetta [liti] út fyrir að vera tilraun til að gera almenn mótmæli að glæpsamlegu athæfi”.

Enn hefur lögreglan ekki þurft að svara fyrir það ofbeldi sem hún beitti gegn þúsunda friðsamra íbúa bæjarins og enginn lögregluþjónn hefur verið dæmdur fyrir þátttöku sína í aðgerðinni.

Yfirvöld í Mexíkó eru ekki þau einu sem reyna að svipta borgara frelsi sínu til lífstíðar vegna pólitískra skoðana þeirra og aðferðum við að láta þær í ljós. Eins og flestir hafa eflaust tekið eftir í fjölmiðlum undanfarna mánuði þá reynir skrifstofa Alþingis og íslenskt ákæruvald að feta í fótspor héraðsdómstóls Mexíkófylkis með því að kæra 9 einstaklinga fyrir árás á Alþingi með möguleika á lífstíðardómi.

Ætlun Svartsokku er ekki að setja samasem merki milli atburðanna tveggja en eftirmálarnir eru hinsvegar nákvæmlega eins. Stjórnvöld* velja nokkra einstaklinga úr hópi þúsunda og gera tilraun til að fjarlægja þá úr samfélaginu með því að bera upp á þá sakir sem standast ekki skoðun og tengist athæfinu ekki á nokkurn hátt.

Skýringar á framferði lögreglunnar í Atenco hinn 4.maí 2006 eru djúpstæðari en svo að einungis hafi verið um að ræða ofbeldisfullar löggur sem komist upp með glæpi vegna spillingar í samfélaginu. Líklegt þykir að þessar misþyrmingar lögreglu hafi verið fyrirskipaðar af stjórnvöldum sem liður í úthugsuðum aðgerðum gegn pólitískum andstæðingum ríkisstjórnarinnar. Aðilar tengdir FPDT hreyfingunni, sem á var minnst hér að ofan, hröktu bæjarstjóra Atenco á brott árið 2002 og náðu bænum á sitt vald við það. Með því minnkuðu snarlega völd ríkisstjórnarinnar yfir bænum, sem er staðsettur í útjarði Mexíkóborgar, en í öðru fylki. Áætlanir þáverandi forseta landsins, Vicente Fox, um að um að starfrækja þar alþjóðlegan flugvöll mætti því harðri andspyrnu. Einnig hafa tengsl FPDT og Zapatista hreyfingarinnar, EZLN, haft sitt að segja. En EZLN náði fylkinu Chiapas í suðurhluta landsins á sitt vald árið 1994 í baráttu sinni fyrir réttindum frumbyggja og hefur haldið sjálfstjórn þar síðan. Nokkuð ljóst er að stjórnvöld hafa tekið þá ákvörðun að láta ekki annað Chiapas eiga sér stað í bakgarði Mexíkóborgar.

* Í tilfellinu á Íslandi var það skrifstofa alþingis sem kærði en vegna meints þrýstings frá forseta alþingis.

Þann 8. desember 2008 hugðust þrjátíu manns fara á palla Alþingis þar sem fram fór þingfundur. Án þess að útskýra mál sitt hindruðu þingverðir för fólksins og héldu því föstu í stigaganginum, sem leiðir upp á pallana. Tveir einstaklingar komust þó framhjá, fóru alla leið og hrópuðu á þingheim að „drulla sér út“ úr húsi sem þjónaði ekki tilgangi sínum lengur. Fyrir vikið dró starfandi lögreglumaður Alþingis fólkið út af pöllunum og fleygði því niður stigann. Fljótt fylltist húsið af lögreglumönnum og á endanum voru sjö einstaklingar handteknir; einhverjir inni en aðrir fyrir utan. Dómsmál gegn níu af þeim þrjátíu sem inn í húsið fóru var fyrst þingfest 21. janúar,  svo dregið til baka, en þingfest á ný hinn 11. mars. Málaferlin halda áfram í héraðsdómi Reykjavíkur föstudginn 9. apríl og mun það svo standa yfir næstu vikur eða mánuði. Öll níu eiga yfir höfði sér eins til sextán ára fangelsisvist, verði þau fundin sek fyrir brot á 100. grein almennra hegningarlaga. Þessi grein er skrifuð af þremur hinna ákærðu.

Dómur fjórða valdsins
„Ég er ekki alveg viss um að öllum þeim sem réðust inn í Alþingi gangi gott til. Varla þeim sem beit lögregluþjónana. Í fyrradag gekk ég fram hjá einum þeirra sem ég sá að er ákærður þar sem hann gekk ásamt vini sínum í Austurstræti. Þegar ég var kominn steinsnar frá þeim heyrði ég þá muldra: „Á ég að pissa á andlitið á þér?““ Þetta voru ein fyrstu fjölmiðlaviðbrögð við dómsmálinu; orð Egils Helgasonar á bloggi sínu. Eiður Guðnason, fyrrverandi þingmaður og núverandi málfarsráðunautur var á svipuðum nótum, skrifaði um „skrílinn“ og „þetta lið“ sem „réðist inn í þinghúsið  (það voru ekki friðsamir mótmælendur) og limlesti starfsfólk og beit lögreglumann“.

Fjölmiðlamenn hafa verið sammála um það frá fyrsta degi að við, hin ákærðu, höfum ruðst inn í þinghúsið með hnefana á lofti og nýbrýndar tennur, til að berja þingverði og murka líftóruna úr þingmönnum og ráðherrum. Hetjunum í lögreglunni hafi bara rétt tekist að koma í veg fyrir valdarán. Fjölmiðlamenn hafa líka verið á einu máli um að við, hin ákærðu, séum ekki þess verð að ræða við. Frá því að kæra var fyrst lögð fram hefur enginn fjölmiðill haft frumkvæði að því að nálgast okkur. Fréttastofa RÚV hefur enn ekki svarað bréfi sem við sendum þangað 12. mars 2010, þar sem við buðum þeim að ræða við okkur um málið.
u222 að virðist vera hægt að afskrifa sakborningana í þessu máli sem „öfgafólk“ og „atvinnumótmælendur“ sem taki því ekki að gefa orðið. Raunveruleg atburðarás og okkar fyrirætlanir skipta engu. Klukkan tifar ennþá og á hverjum morgni grennist dagatalið um eina síðu. Kannski þau rétti að okkur hljóðnema þegar dómur fellur, þá sem dæmda glæpamenn – og hvað hafa dæmdir glæpamenn svo sem fram að færa í stofur landsmanna? Jafnóðum hafa fjölmiðlar verið sammála um að þingmenn og yfirmenn lögreglunnar séu þess verðir að ræða við. Þeim er treystandi til að setja hlutina fram á þann hátt að erfið frétt endi með þægilegri niðurstöðu.

Með þessari þríliða allsherjarsamþykkt fjölmiðla hefur tekist vel að veita upplýsinganeytendum landsins einhliða einmiðla… – afsakið – fjölmiðlaumfjöllun um málið. Því má spyrja: Er eitthvað því til fyrirstöðu að Páli Magnússyni, Davíð Oddssyni og Ólafi Þ. Stephenssen verði falið vald til að dæma í málinu? Það yrði í það minnsta þrískipt vald.

Árás á leiksviðið
Fulltrúalýðræðið hefur alið upp lítinn hóp fólks sem eyðir sínum tíma og okkar peningum í leiksýningu til að réttlæta að það striti við að koma í veg fyrir breytingar á handritinu – og stóran hóp fólks sem afhendir vald sitt, frelsi og ábyrgð með því að stíga reglubundið á sviðið og veita handritinu blessun sína. Þjóð, hagsæld, almannahagur, framfarir, velferð, stöðugleiki, friður og lýðræði – öllum þessum orðum er beitt til að viðhalda hugmyndinni um að allt sé best eins og það er – félagslegar breytingar séu í besta falli óþarfar en í versta falli hættulegar. Orðið „lýðræði“ vaknaði þannig einn daginn óvænt sem málaliði í herbú ðum andstæðinganna. Áttunda desember 2008 – og allan þann vetur – hrópuðu margir slagorðið „Lýðræði! Ekki kjaftæði!“ Krafa slagorðsins er skýr og fólst í þeim misskilningi að lýðræði fæli í sér að fólk móti samfélag sitt sjálft: Valdið til fólksins! Burt með pakkið!

Valdhafar eru stöðugt fyrir augum okkar og eyrum. Andlit þeirra mæta okkur í fréttablöðunum eins og mygluð morgunsól og kveðja okkur á kvöldin með samantekt sjónvarpsins á „best of“ úr orðagjálfri dagsins. Vald þeirra er sama eðlis og trúarbrögð: það þarfnast stöðugrar áminningar svo við gleymum því ekki. Einungis þannig getur það viðhaldist. Valdhafarnir sjálfir höndla hins vegar ekki að sjá okkur, hyskið, lýðinn, skrílinn – nema þegar við beygjum okkur og lútum höfði, valdi þeirra til dýrðar. Siv Friðleifsdóttur brá svo mikið við að heyra einhvern segja satt í þinghúsinu – „Drullið ykkur út, þetta hús þjónar tilgangi sínum ekki lengur!“ – að hún faldi sig bakvið  ræðupúltið. Handritið gerði ekki ráð fyrir þessu málfari, þessum skítuga þegn með þennan skítuga munn. Óþægð verður ekki liðin en líklega var það þó boðhátturinn sem gerði útslagið.

Haustið 2008 afhjúpaðist fyrir öllum að lýðræðið er kjaftæði. Mikilvægi þess að stíga inn í leikritið og rugla í handritinu var – og er – aðkallandi. Við þrjátíu sem trufluðum helgileikinn í þetta skiptið, hvorki vorum né erum ein um þá hugsun. Síðar meir þennan vetur átti fólk sem langþreytt var á sitjandi stjórnvöldum, valdníðslu þeirra og hroka, eftir að brenna í sundur sjónvarpskapla til að koma í veg fyrir að flokksformenn fengju að ljúga óhindrað í beinni útsendingu, hindra aðgang ráðherra að ríkisstjórnarfundum og koma loks í veg fyrir að þingfundir hæfust eftir að jólum stjórnmálastéttarinnar lauk þann 20. janúar 2009. Við vorum ekkert að elta neina peninga og vonum a ð við höfum ekki verið ein um það. Við mótmæltum ekki vegna efnahagsáfalla heldur vegna þeirrar valdníðslu sem framin hefur verið í þinghúsinu áratugum saman, undir yfirskini þess að þar eigi sér stað réttlætisbarátta fyrir betra samfélagi undir mislitum flöggum. Við stigum inná leiksviðið því það er gallað frá grunni.

Um leið og við stungum litlu tá inn fyrir, með þeim smávægilegu afleiðingum að leikritið frestaðist í örskamma stund, fór af stað varnaráætlun með sírenum og piparúða. Ógnin sem við erum sögð hafa skapað, sú sem gerði það að verkum að „sjálfræði Alþingis var hætta búin“, var einfaldlega sú að við – einstaklingar sem þurfum að lifa við geðþótta- og eiginhagsmunaákvarðanir þingheims – ákváðum einu sinni að leggja orð í belg, opna á okkur munninn, hætta að vera hlýðin.

Með valdi skal veru móta
Það er til náttúrulegt afl: Foss sem steypist niður kletta, verður að straumhörðu fljóti sem rennur eftir landinu og sameinast loks sjónum. Jarðflekar sem mæta hvor öðrum, skarast og móta þannig fjallgarða. Eldur sem þenur út bergið og spýtist út um jarðskorpuna. Það er til vald sem sést þegar lífvera eignast afkvæmi, elur það upp og kennir því allt það sem hún hefur lært af lífi sínu. En köllum það frekar ást og ábyrgð; þegar hún kennir afkvæminu hvernig best er að afla lífsnauðsynja, nauðsyn þess að huga að sér sjálfu og þeim sem því eru næstir, hvernig lesa má í umhverfið, leysa úr erfiðleikum, nota skynsemi og brjóstvit til að meta aðstæður, verða sterk og sjálfstæ 0  vera.

Valdabáknið sem við búum við á ekkert skylt við þessi öfl. Þau öfl sem stýra mannlegu samfélagi hafa vald sitt ekki frá náttúrunnar hendi. Það er ónáttúrulegt og því fátt eðlilegra en að við forðumst það, brjótumst undan því af fullum krafti. En það er ekki svo auðvelt. Uppeldisstofnunum ríkisins er gert að koma í veg fyrir að við getum flogið úr hreiðrinu og lifað á þann hátt sem okkur hentar eða langar. Þær veita okkur veganesti sem einungis nýtist okkur innan ramma kerfisins; í sandkassanum sem okkur er gert að lifa í. Þar megum við moka, byggja hús, borða sand, blanda með hori – jibbí! – en ekki voga okkur að taka upp á því af sjálfsdáðum að tæma kassann, brjóta hann, breyta l agi hans, byggja yfir hann – hvað þá að yfirgefa hann! Okkur er ætlað að vera þægir þegnar frá fæðingu til dauðadags.

Óþægð líðst ekki. Löngun til að skapa eigið líf og samfélag er ekki í boði. Líkamlegu andófi í krafti þeirrar löngunar er mætt af allri hörku ríkisins. Með ákærunum á hendur okkur er sett fordæmi um að ekkert andóf verði liðið, engin frávik séu leyfð. Refsingin vofir alltaf yfir; alltaf hörð. Þeim sem hlýða er hins vegar umbunað. Þau fá að vera samþykktir þegnar, sáttir þrælar, samkvæmt stimpluðu og samþykktu handriti. Þann 8. desember 2008, þegar okkur var meinaður aðgangur að þingpöllunum, kom í ljós að handritið er ekki bara lélegt, heldur er það endalaus og tilbrigðasnauður einleikur. Við sem bara búum hérna eigum að láta okkur nægja að klappa leikarann upp þrisvar e f hann tekur upp á því að hneigja sig og skrifa svo „hvað var gaman“ á spjallsíðum. Við getum klappað minna endrum og eins. Við getum jafnvel púað. En sviðið er frátekið og handritið stendur.

„Ofbeldisfullt öfgafólk“
Fordæming fjöldans á atburðunum 8. desember komst á fullt skrið eftir að einróma fjölmiðlar lögðust á árarnar. Annar hver bloggari virtist hafa fengið beina útsendingu af atburðarásinni í stofuna hjá sér. Vinstri græn sögðust skilja að fólk væri reitt og auðvitað hefðu allir rétt á að mótmæla, en ofbeldi væri ekki ásættanlegt. Hvaða ofbeldi? Eina ofbeldið sem átti sér stað í þinghúsinu þennan dag var þegar þingverðir meinuðu okkur stjórnarskráarsnepilsbundinn rétt okkar til að fara upp á þingpallana og þegar lögreglan tók við keflinu, hrinti fólki niður stiga þinghússins, handjárnaði, henti í gólfið og hindraði för þess.

Auðvitað voru þarna stympingar. Við afhentum lögreglunni ekki hendur okkar á silfurfati og buðum þeim að skella þröngum stálhringjum utan um þær. Nei, við brugðumst við ofbeldinu með því að standa staðföst og neita að fara. Það er borgaraleg óhlýðni á frumstigi. Það er kannski helst til marks um friðsemd okkar þennan dag, að lýsingar á meintum verkjum þingvarða eru af marblettum og „eymslum“ sem mennirnir gætu allt eins hlotið við að negla mynd upp á vegg. Það sér hver sem vill að ef þrjátíu manns hefðu ruðst inn á Alþingi til að láta handalögmál ráða, hefðu örfáir miðaldra þingverðir ekki haft mikið við því að segja.

Okkur er sagt að með viðveru okkar í þinghúsinu hafi sjálfræði Alþingis verið hætta búin – svo alvarleg hætta að rannsaka skal hvort við eigum ekki heima í skammarkróknum það sem eftir er. Þennan dag frestaðist þingfundur lítillega. Einum og hálfum mánuði seinna var þingfundi frestað um heilan sólarhring og dagana á eftir gekk svo erfiðlega að halda fundi, vegna mannmergðarinnar sem fyrir utan var, að ekki leið á löngu þar til sauð upp úr og boðað var til kosninga. Ekki óskum við þeim þúsundum sem á Austurvelli stóðu sömu málsmeðferðar og við göngum nú í gegnum, en það er vert að spyrja hvers vegna höfðað er mál gegn okkur níu, úr þúsunda manna hópi.

Er það vegna þess hversu auðvelt er að stimpla okkur sem ofbeldisfullt öfgafólk með grímur og hettur, „mótmælendur úr röðum anarkista“ eins og Morgunblaðið sagði,  góðkunningja lögreglunnar og skríl? Líkt og þau sem mótmæltu við Alþingi fyrir 61 ári þegar 100. gr. hegningarlaga var beitt í fyrsta og eina skipti til þessa. Er það vegna þess að í Búsáhaldavonbrigðunum voru þúsundir „venjulegra“ borgara og fullt af „frægu fólki“? Yrði því ekki tekið sem ofsóknum ef allt þetta fólk – sem vissulega truflaði þingstörf og gerði það að verkum að þingmenn þurftu að flýja í gegnum undirgöng til að komast af vettvangi – væri kært fyrir brot á hegningarlögum? Ef Hallgrímur Hel gason væri kærður fyrir árás á Geir Haarde? Ef Rassi Prump, Jónsi og austuríska barónessan (ef hún fór þá einhvern tíma niður af svölunum) yrðu kærð fyrir að vega að sjálfræði Alþingis? Eru ákærurnar gegn okkur einfaldlega eina leiðin sem saksóknari þorir að fara, eins og Mörður Árnason orðaði það, til að „ná sér loksins niður á pakkinu – fyrir hönd hinnar eilífu íslensku yfirstéttar“?

Uppgjöf eða upplausn?
Ákæran yfir okkur kristallar hatur og ótta yfirvalda í garð óhlýðni og afskipta. Hún er leið niðurlægðra valdastofnana til að klóra í bakkanna og halda reisn sinni. Refsa. Allt til að breiða yfir vangetu sína. Við, hin ákærðu, erum aðeins táknmynd fyrir óhlýðni og mótmæli þúsunda manna síðasta vetur. Verðum við fundin sek við lítil viðbrögð samfélagsins, þá er ekki bara búið að gefa tóninn, heldur er ægivaldið staðfest. En það er sama hvernig á málið er litið, niðurstaðan verður alltaf sú sama: Yfirvöld eru lúserar. Ósigur þeirra í þessu máli er óhjákvæmilegur.

Verðum við fundin sek bætumst við í stóran hóp fólks sem dæmt er fyrir hugsjónir sínar, fólk sem yfirvöld ofsækja. Og yfirvöld tapa. Ef við hljótum fangelsisdóma bætumst við í hóp fólks sem situr inni fyrir hugsjónir sínar og uppreisnir, þaggað er í og því refsað. Og yfirvöld tapa. Ef dæmt verður okkur í vil, þá er aðför yfirvalda gegn okkur það vanhugsuð að hún stenst ekki þeirra eigin lög. Og yfirvöld tapa. En við vinnum samt ekki. Eini mögulegi sigurinn í stöðunni er að þetta samfélag þori að standa uppi í hárinu gegn órétti og leggja til atlögu við lélegan leikara sem skelfur raunar nú þegar á beinunum. Þá vinnum við. Og yfirvöld tapa.

Andri Leó Lemarquis, Steinunn Gunnlaugsdóttir og Snorri Páll Jónsson Úlfhildarson

—–

Níumenningarnir eru kærðir fyrir brot á eftirfarandi lögum:

100. gr., 1. mgr.
Hver, sem ræðst á Alþingi, svo að því eða sjálfræði þess er hætta búin, lætur boð út ganga, sem að því lýtur, eða hlýðir slíku boði, skal sæta fangelsi ekki skemur en 1 ár, og getur refsingin orðið ævilangt fangelsi, ef sakir eru mjög miklar.

106. gr., 1. mgr.
Hver, sem ræðst með ofbeldi eða hótunum um ofbeldi á opinberan starfsmann, þegar hann er að gegna skyldustarfi sínu eða út af því, og eins hver sá, sem á sama hátt leitast við að hindra framkvæmd slíks starfa eða neyða starfsmanninn til þess að framkvæma einhverja athöfn í embætti sínu eða sýslan, skal sæta fangelsi allt að 6 árum. [Ef brot samkvæmt þessari málsgrein beinist að opinberum starfsmanni, sem að lögum hefur heimild til líkamlegrar valdbeitingar, má beita fangelsi allt að 8 árum.] [Beita má sektum, ef brot er smáfellt.]

107. gr.
Hafi verknaður, sem í 106. gr. getur, verið hafður frammi af mannsöfnuði, skal forgöngumönnum og leiðtogum upphlaupsins refsað með þyngri refsingu að tiltölu, og má þá beita allt að 8 ára fangelsi. [Aðrir þátttakendur upphlaupsins, sem ofríki hafa haft í frammi eða ekki hafa hlýðnast skipun yfirvalds er skorað hefur á mannsöfnuðinn að sundrast, skulu sæta fangelsi allt að 6 árum eða sektum ef brot er smáfellt.]

122. gr., 1. og 2. mgr.
Hver, sem hindrar það, að löglegur mannfundur sé haldinn, skal sæta sektum eða [fangelsi allt að 1 ári], eða fangelsi allt að 2 árum, ef miklar sakir eru, einkum ef ofríki eða ógnun í framferði hefur verið viðhaft. Raski nokkur fundarfriði á lögboðnum samkomum um opinber málefni með háreysti eða uppivöðslu, þá varðar það sektum eða [fangelsi] allt að 3 mánuðum.

231. gr.
Ef maður ryðst heimildarlaust inn í hús eða niður í skip annars manns, eða annan honum óheimilan stað, eða synjar að fara þaðan, þegar skorað er á hann að gera það, þá varðar það sektum eða [fangelsi]allt að 6 mánuðum. Þó má beita fangelsi allt að 1 ári, ef miklar sakir eru, svo sem ef sá, sem brot framdi, var vopnaður eða beitti ofbeldi eða hótun um ofbeldi eða brot er framið af fleirum saman.

Af fréttum má einna helst skilja að þau sem ákærð voru hafi ráðist á þingið, veist að fólki af ástæðulausu og bitið það af ásetningi. Ekki virðist heldur ljóst hvernig þessi meiðsl áttu sér stað. Réðust mótmælendurnir að þessum þingvörðum/lögreglumönnum og hrintu þeim eða bitu af hreinni mannvonsku eða voru þetta varnarviðbrögð þeirra við því að vera snúin niður?

Ennfremur kemur mjög óljóst fram hvernig atburðirnir áttu sér stað. Samkvæmt fréttum réðust mótmælendur á þingvörð sem var að reyna að loka dyrum. Ekki fylgdi sögunni að loka átti dyrunum til þess að meina mótmælendunum aðgang að þingpöllum, sem er réttur hvers einstaklings að fá að fara á. Svo virðist sem upp úr því hafi einhver mótspyrna átt sér stað af hálfu þingvarða sem reyndu að halda fólkinu frá því að komast á pallana. Afleiðingarnar urðu þær að einhver þingvarðanna slasaðist en þeir hafa hvorki þjálfun né getu í að halda fólki frá með líkamlegu valdi. Hvort það hafi verið rökrétt ákvörðun þingvarða að banna þessu fólki aðgang að pöllum Alþingis hefur ekki heldur komið fram í fréttaflutningi. Ef þeir hafa vald til að ákvarða hverjum skal hleypt inn og hverjum ekki hljóta þeir einnig að þurfa mannafla og/ eða aðbúnað til að standa við slíkar ákvarðanir. Í öllu falli ættu þeir að leita sér aðstoðar ráði þeir ekki við aðstæður.

Að kæra atburðinn skv. 100 grein hegningarlaga má teljast harkaleg nálgun á málinu. Sú grein virðist fremur eiga við um einhvers konar skipulagða árás á stofnunina Alþingi heldur en tilraun nokkurra einstaklinga til að nýta sér lögbundinn rétt sinn til þess að mæta á þingpalla. Þessi grein getur falið í sér allt frá eins árs fangelsisdómi til ævilangs dóms, séu „sakir miklar“. Hvað telst til mikilla saka virðist þá fara eftir mati dómara hverju sinni þar sem það er ekki nánar skilgreint.

Málið vekur ennfremur upp spurningar um tilgang þingpalla. Svo virðist sem fólk megi einungis fara þangað til að þegja og hlusta, líkt og einhver hafi löngun til að hlusta á fagurgala stjórnmálamannanna sér til ánægju. Sé tilgangurinn sá að veita þessum lagasetjandi gölurum aðhald með því að láta heyra í sér virðist sem það réttlæti það að dyrum sé skellt á viðkomandi.

Það sem eftir stendur er sú spurning hvers vegna þessu tiltekna fólki var ekki hleypt upp á pallanna þennan tiltekna dag? Þingverðir mega ákvarða hámarksfjölda fólks á pöllunum en ekkert segir til um að þeir hafi vald til að ákveða hverjir það eru sem fá að komast að. Ekki hefur komið fram hvort þingpallarnir voru fullir þegar loka átti fólkið úti. Því virðist fátt vitað um ástæðu þess að þessum einstaklingum var bannað að fara á pallana.Var þeim mætt með andúð og skellt á þau hurðum því þau litu út á einhvern afgerandi hátt? Komu þau inn með þann yfirlýsta tilgang að ætla sér ekki að þegja á pöllunum? Var ef til vill engum hleypt inn þegar þessi umræða átti sér stað og ef svo var, hvers vegna?

Fyrr um daginn hafði fjölmörgum fulltrúum grasrótarhreyfinga á borð við Friends of the Earth og Vía Campesina verið hent út af opinberu ráðstefnunni, að sögn vegna ofbókunar. Líklegri ástæða er sú að þau hafi ekki verið að segja það sem valdameiri aðilar vildu heyra. Í kjölfarið hófu þau setumótmæli. Stuttu seinna reyna meðlimir þessara sömu samtaka að komast út til þess að sameinast fólkinu á almenningsþinginu en var meinaður aðgangur af lögreglunni og barinn aftur inn í Bella Center með kylfum. Þar var þeim hvorki hleypt inn á ráðstefnuna né leyft að fara út. Að auki var fréttamönnum bannað að tala við þessa útilokuðu fulltrúa. Hafa margir bent á að þessi atburður hafi verið táknrænn fyrir valdaójafnrétti heimsins.

Rétt undir lok loftslagsráðstefnunnar í Kaupmannahöfn kröfðust um 1.500 manns réttlætis og lýstu yfir stuðningi með þeim rúmlega 1.800 manns sem voru handteknir á meðan á ráðstefnunni stóð. Af þessum fjölda handtekinna voru einungis 16 einstaklingar ákærðir. Auk óbreytts almennings voru 26 götulæknar handteknir og fjölmargir blaða- og fréttamenn voru áreittir af lögreglunni. Fimm talsmenn Climate Justice Action (CJA) hafa verið handteknir undanfarna daga, sem virðist vera tilraun til að koma í veg fyrir að skilaboð þeirra komist til almennings. Í stuttu máli sagt var enginn óhultur fyrir ágangi lögreglu. Þetta segir móðir einnar stúlku sem var handtekin benda til mikils uppgangs fasisma, eins og kemur fram á http://indymedia.dk/. Þar má einnig nálgast nánari upplýsingar um atburðarrásina.

Fleiri myndir frá tilraunum ráðstefnugesta til að komast úr Bella Center og að almenningsþinginu:

Lögreglan hefur handtekið tugi ásamt því að stoppa alla og hóta þeim öllu illu þegar gengið er út úr fríríkinu. Engum er hleypt inn eins og er. Táragasi var svo kastað stuttu seinna í innganginn og lögreglan réðst inn bakameginn.

Uppfærsla #1: Kveikt hefur verið í vegatálmunum fyrir utan og innganga lögreglunnar gert erfitt fyrir.

Uppfærsla #2: Lögreglan skaut táragasi inn í hvíta samkomu tjaldið og flestir handteknir og færðir í búrin með rútum.

“Refugees, Migrants – Welcome. Shut down fortress Europe. No one is illegal”

Loftslagsbreytingar sem markaðshyggjan hefur ollið er stærsta orsök fólksflutnings milli svæða og mun aukast mikið á næsta áratug. Það eru ekki loftslagsbreytingarnar sjálfar sem orsaka þennan mikla flutning fólks heldur losunarheimildamarkaðurinn sem dregur ekki úr notkun jarðeldsneytis heldur eykur hana.

Stórfyrirtæki taka yfir heilu landsvæðin til þess að eingöngu að fá úthlutaðar losunarheimildir sem þeir selja svo til umhverfisspillandi fyrirtækja annarstaðar. Fólkið er platað í að skrifa undir pappíra, þeim er lofað gull og grænir skógar ásamt atvinnu fyrir alla fjölskylduna en svo er engu fylgt eftir. Það ráfar svo um, án lands til að búa á, jarðvegs til að rækta né atvinnu. Allastaðar í kringum þau eru landamæri sem loka á þau og yfirvöld landa í kring fram við þau eins og afbrotamenn.

Aðferðirnar til að framleiða carbon-credit eru margar en Svartsokka mun fara ítarlega í losunarheimildir á næstu vikum.

Svartsokka gengur nú niður Amagerbro og er umkringd tugi þúsunda kvenna, karla, kynlausra, margkynja, verkamönnum, flóttamönnum, innflytjendum og öðrum sem neita að láta þagga niður í sér og berst nú með öllum þeim sem hafa verið arðrænd og eru óvelkominn hvert sem þau fara.

“AAA… AAANTI…. ANTI CAPITALISTA “

“WE ARE HERE, WE WILL FIGHT, FREEDOM OF MOVEMENT IS EVERYBODY´S RIGHT”

Þar á eftir vorum við flutt í búrin. Einn í mínu búri fékk hræðslukast og ekkert var gert, fyrr en það leið yfir hann. Aðrir þurftu að fara á klósettið en því var ekki sinnt.” heldur hann áfram.

Einn þeirra handteknu tilkynnti að hann væri með sykursýki og þyrfti að fá lyfin sín úr töskunni sem lögreglan hafði gert upptæka. Hann fékk þau ekki og læknirinn á staðnum tilkynnti honum að þeir væru ekki með nein slík lyf. Þegar honum var sleppt 12 tímum seinna höfðu lyfin hans verið fjarlægð úr töskunni.

Þetta er aðeins brot af því sem gerðist og á næstu dögum munu fleiri mál koma upp þar sem lögreglan misnotaði vald sitt og braut gegn þeim ákvæðum sem sett voru fyrir ráðstefnuna.

Af þeim 1300 manns sem hafa verið handteknir eru fjórir í varðhaldi og sú tala getur aldrei afsakað slíka aðgerð. Það verður að vera samræmi milli þeirra upplýsinga sem þeir hafa um grunaða og þess fjölda sem þeir handtaka” heldur hann svo áfram.

Farið verður fram á að aðgerðir lögreglunnar verði rannsakaðar. Blaðamannafélög eru einnig byrjuð að undirbúa mál eftir að hundum var sigað á þá til að koma þeim frá vettvangi. Þetta er brot á þeim réttindum sem blaðamenn hafa til upplýsingamiðlunar.

“Danmörk hefur sýnt að þeir eru aðeins einu skrefi frá því að vera lögreglu ríki. Handtökurnar eru skýrt brot á sáttmála Sameinuðu Þjóðana um pyntingar” segir Tord Björk, talsmaður Friends of the Earth í Svíþjóð.

Fólk hrópaði á ýmsum tungumálum fyrir fram fangelsið í Valby. Ræðuhöld með tónlist á milli hafa sett svip sinn á mótmælin fyrir framan fangelsið og mun halda áfram fram eftir nóttu. “Lýðræðinu er nauðgað þegar fólk er svipt frelsi sínu með þessum hætti” segir einn ræðuhaldaranna og talsmaður Solidarity Initiative.

Nú hefur lögreglan lokað leiðinni að fangelsinu með bílum og lögreglumönnum og fólkinu er haldið í 25 metra fjarlægð. Aðstandendur létu það ekki á sig fá og brutu niður hindranir lögreglu og nokkrir hafa verið handteknir í viðbót.
Það er mikið áhyggjuefni að lögreglan hefur leyfi til þess að handtaka um þúsund manns án gruns um glæpsamlega hegðun. Hverja er lögreglan eiginlega að verja? Munum við sjá lögregluna beita fleiri Preventive Arrests á næstunni? Munu fjölmiðlar sjá til þess að Preventive Arrests verði hluti af orðræðunni og almenningsálitið taki það í fóstur?

968 manns voru handteknir sunnudaginn 12.desember í friðsömum mótmælum á Loftslagsráðstefnu Sameinuðu Þjóðanna í Kaupmannahöfn.

Ný atvik hafa þó átt sér stað. Sjónarvottar stigu nýlega fram og sögðu frá spörkum sem lögregluþjónar létu dynja á sumum þeirra meðan þau sátu. Einnig missti einn lögreglumaðurinn stjórn á hundinum sínum sem slapp frá honum og hlóp geltandi geðsýkislega í kringum sitjandi fólkið sem hvorki gat hreyft sig né sett fyrir sig hendurnar.

Margir eru nú saman komnir í kringum Amagerbrogade og heimta að fólkinu verði sleppt. Fólk er einnig á leiðinni að minkabúrsgeymslunum til að koma fólkinu út.

“Við erum reið, það er kalt og við munum gefa skít í andlitshuluákvæðið ykkar. Ofbeldi af hendi ríkisins og handtökur saklausra borgara verður ekki liðið” er sagt á modkraft.dk

Háþrýstibyssan í notkun. Þetta er vatn.

Danska lögreglan er búin að vera að vígbúa sig undanfarna mánuði í aðdraganda loftslagsráðstefnunnar. Nýjasta viðbótin er háþrýstibyssa sem einnig má fylla af táragasi, sýnist yfirvöldum svo.

Einnig er búið að útbúa tímabundna “varðhaldsaðstöðu” þar sem hægt er að koma fyrir hundruðum einstaklinga og láta þá dúsa þar í allt að tólf tímum án ákæru. Fangabúðirnar má sjá á myndinni hér að neðan. Ekki veitir af plássinu því leyfilegt er að handtaka hvern þann sem er staddur á mótmælum sem leyst eru upp af lögreglunni og er augljóslega gert ráð fyrir því að fjöldahandtökur muni eiga sér stað.

“Við viljum ekki vera í stríði við neinn“, sagði lögregluforinginn Per Larson og tók með því undir orð fjölmargra afganska og írakskra barna. „en við munum bregðast við því ef eitthvað óviðunandi á sér stað. Þetta er ekki hótun heldur upplýsingar til neytenda^[1]“. Hvaða neytendur lögreglufulltrúinn átti við er óljóst enda sjaldgæft að fólk sækist eftir að „neyta“ vatns úr háþrýstibyssu.

Tímabundin varðhaldsaðstaða í Kaupmannahöfn. Eins og sjá má er húsnæðið til fyrirmyndar og á við besta hundahótel.

Borgarastyrjöldin í Sierra Leone geisaði í áratug. Af um fimm milljónum íbúa þurfti ein milljón þeirra að flýja heimili sín.

Hælisleitandinn Henry Turay er nú búinn að vera í felum í fimm daga en hann hefur farið huldu höfði síðan stjórnvöld tóku ákvörðun um að vísa honum úr landi. Ljóst er að íslensk stjórnvöld hafi ekki tekið mál Henry fyrir áður en ákvörðun um brottvísunina var tekin.

Í tilkynningu sem Henry sendi frá sér segir að, þrátt fyrir ýmsa erfiðleika, sé skárra að vera í felum en vera sendur úr landi. Hann biðlar til yfirvalda að taka mál sitt fyrir þar sem hann þurfi að fá að njóta sinna grundvallar mannréttinda eftir að hafa verið á flótta í þrettán ár. Henry segir í tilkynningu sinni að hann muni berjast fyrir þessum réttindum sínum þar til yfir líkur.

Henry Turay flúði land þegar hann var 11 ára, eftir að móðir hans var drepin í borgarastyrjöldinni í Sierra Leone sem stóð yfir frá 1991-2000.Talið er að um 50.000 manns hafi látist í þeim átökum og margfalt fleiri neyddust til að flýja heimili sín. Þar að auki voru um 10.000 börn neydd til þess að berjast í Sierra Leone á þessum árum. Ástæður borgarastyrjaldarinnar má einna helst rekja til spillingar stjórnvalda í tengslum við demantaviðskipti. Eftirspurn eftir glingri á Vesturlöndum hefur því bein áhrif á líf fólks á borð við Henry Turay.

Yfirlýsing Henry frá því að hann fór í felur þann 19.nóvember:

I, Henry Turay, refugee from Sierra Leone hereby declare that I have gone into hiding and do not plan to come out again until the Icelandic authority grants me an asylum, or at the very least insure me that my case will be taken up here in Iceland. Ones my application for asylum was rejected by the immigration authority (Útlendingastofnun)after only a month stay the red cross assisted me in appealing against the decision and my files were sent to the ministry of justice and human rights.

Today, the 18th of November, only a week after my appeal the police tried to arrest me for a deportation to Germany or worse yet, Sierra Leone. I believe this police action was highly illegal as the ministry can not in any seriousness have considered my case in such a short time.

My life is in a great danger at the moment because of the lack of human rights, high crime rate, corruption and violence in my country of origin. I escaped from my home country at the age of 11 after my mother was murdered during the civil war. I have spent more than 8 years in Europe without permit to stay and lived as a refugee for 13 years.

I have no family, no connections or relations in Sierra Leone. In fact I have spent most of my life out of the country. Iceland is my home now, I want to stay here. I urge the Icelandic government to take up my case again and grant me an asylum. Until then I shall stay in hiding.

Perú er eitt mikilvægasta málmefna framleiðsluland heims. Ríkur jarðvegurinn í Andesfjöllunum inniheldur mikið magn af kopar, silfri, blýi, gulli, sinki og öðrum náttúruauðlindum.Í stað þess að nýtast sem tól til að byggja upp samfélag Perú búa þá hefur námugröfturinn verið hrein martröð fyrir milljónir verkamanna og bænda vegna þeirrar nauðungarvinnu sem komið er upp á íbúa landsins. Árið 2008 var arður námufyrirtækja um 2500 milljarðar króna en lítið af því hefur borist til þeirra samfélaga sem eru staðsett við námurnar en í staðinn til þeirra erlendu fyrirtækja sem þar grafa og hluthafa þeirra. Fyrir utan að vera algjörlega ósjálfbær, þá hefur námugröftur mikla eyðileggingu og mengun í fjör með sér og hefur drepið þúsundir verkamanna og fjölskyldur þeirra vegna gróðahyggju kapítalsins eingöngu.

Perú er land þar sem hinir ríku og spilltu komast upp með glæpi og lögin hafa ekkert vægi þegar kemur að gróða, sérstaklega hvað námugröft og olíu varðar. Þau fátæku eru að sjálfsögðu algjörlega varnarlaus fyrir slíkri misnoktun. Sem dæmi má nefna námurnar í Casapalca þar sem verkamenn vinna 12 klst vinnudaga fyrir 110$ dollara á mánuði. Til að bæta ofan á viðbjóðin þá rukkar fyrirtækið 48$ fyrir svefnaðstöðu. Það dugar fyrir 2m x 2m klefa. Við getum öll ímyndað okkur hvernig það lítur út eftir að rúmi hefur verið komið fyrir. Verkamaðurinn hefur s.s. 60$ dollara á milli handanna fyrir sig og fjölskylduna. 2$ á dag. Fyrir alla fjölskylduna. Eða eins og World Bank orðar það svo vel, Extreme Poverty.

Verkamennirnir búa í þessum kofum sem eru óupphitaðir og í 15 þúsund feta hæð. Skolpið rennur í litlum skurðum í gegnum búðirnar og fellur fram af kletti og dreifist í kringum námurnar. Heilu vötnin hafa nú mengast vegna slæmrar umhirðu. Lögum samkvæmt er fyrirtækjum skylt að greiða hluta arðsins til starfsmanna fyrirtækisins. Hinsvegar eru 1000 verkamenn nú á tímabundnum ráðningarsamning sem gerir fyrirtækjunum kleift að komast framhjá þessum lögum. Ríkisstjórn Perú hefur sent eftirlitsmenn í námurnar en þeir hafa engin áhrif á vinnuaðstæður eða framkvæmd graftarins. Eftir þær umræður og mótmæli sem hafa skapast vegna námugraftar í Casapalca hefur samfélagið verið rekið úr Landssambandi námugraftar, olíu og orku.

Nú hafa 4500 verkamenn verið reknir eftir að hafa skráð sig í verkalýðsfélög til að berjast gegni betri vinnuaðstæðum og hærri launum. Aðstæðurnar mun heldur ekki koma til með að skána. Heimsverð á málmi hefur fallið mikið í verði og þá sérstaklega kopar og sink sem hefur fallið um 35% síðan í fyrra. Meirihluti verkamanna í námugreftri eru innfæddir Perúbúar, sem koma úr fátækum landshlutum og eru þvingaðir til að starfa í námum vegna ásetnings yfirvalda að halda samfélögum í Andes fjöllunum undir fátæktrarmörkum svo nægt vinnuafl sé til staðar fyrir námurnar í kring.

Afhverju er ég hér að tala um Perú? Það vill svo til að fyrirtækið Pan American Silver Corporation er eitt námufyrirtækjanna á þessu svæði og stofnandi og stjórnarformaður þess er Ross Beaty, stofnandi og stjórnarformaður MAGMA Energy. Fyrirtækið stundar ekki eingöngu námugröft í Perú heldur einnig í Mexíkó og Bólivíu og eru þær 8 talsins. Eins og kannski margir vita þá hefur MAGMA keypt 10% hlut GGE í HS Orku og reynir nú að festa kaup á hlut OR og Hafnarfjarðarbæjar, eða samtals, 31.3%. MAGMA bauð einnig í hluti Sandgerðis, Voga og Garðs.

Fyrirtæki eins og MAGMA verður til með beitingu ofbeldis, bæði gegn jörðinni og íbúum þess. Enginn er að fara að segja mér að Perú búinn hér fyrir ofan vilji starfa í námugreftri. Hann er þvingaður þangað vegna þess að engir aðrir kostir eru í stöðunni svo hann geti séð fyrir sér og fjölskyldunni sinni. Þarna spila spillt yfirvöld stóran hlut og selja auðlindir landsins á tombólu í stað þess að hafa hagsmuni þegna landsins í brjósti og líta svo undan þegar verkamenn biðja um bættari vinnuumhverfi og hærri vasapening. Erlendir fjárfestar hugsa aðeins um eitt; gróða, og í landi þar sem spillt ríkistjórn býður þeim námur án þess að setja nein skilyrði um öryggi verkamanna eða mannsæmandi laun, afhverju ætti fyrirtækið að taka frumkvæðið?

Meira en helmingur heimsbúa, 3 milljarðar, búa við sömu kjör og verkamaðurinn sem var lýst hérna fyrir ofan og þeim fer fjölgandi. MAGMA var stofnað fyrir þann gróða sem þrælavinnan í þessum námum skilaði og nú ætla yfirvöld hér í landi að taka við fjárhæðum sem eru útataðar blóði og óréttlæti. Það skiptir greinilega engu máli því MAGMA er ekki Pan American Silver. Það er annað fyrirtæki með aðra kennitölu. Svo lengi sem það er með aðra kennitölu þá eru yfirvöld með hreina samvisku. Það virðist vera auðvelt að þvo af sér blóðið undir þessu flaggi.

“There are no rich people in the world, and there are no poor people. There are just people. The rich may have lots of pieces of green paper that many pretend are worth something—or their presumed riches may be even more abstract: numbers on hard drives at banks—and the poor may not. These “rich” claim they own land, and the “poor” are often denied the right to make that same claim. A primary purpose of the police is to enforce the delusions of those with lots of pieces of green paper. Those without the green papers generally buy into these delusions almost as quickly and completely as those with. These delusions carry with them extreme consequences in the real world. Traditional communities do not often voluntarily give up or sell the resources on which their communities are based until their communities have been destroyed. They also do not willingly allow their landbases to be damaged so that other resources—gold, oil, and so on —can be extracted. It follows that those who want the resources will do what they can to destroy traditional communities.”

Svartsokka reyndi að þýða ofangreindan texta sem Derrick Jensen skrifar í Endgame en ákvað svo að merkingin týnist í þýðingunni.