“In Chhattisgarh, the PUCL [Peoples’ Union for Civil Liberties] has been in the forefront of exposing the atrocities of the police. Atrocities by men in uniform against vulnerable sections continue to be a serious problem in the state.”

Lögreglusveitirnar eru studdar af yfirvöldum og er yfirlýst hlutverk þeirra að brjóta niður uppreisnarhópa Maóista sem kallast Naxalites. Lögreglusveitin hefur hinsvegar verið uppvís að því að beita hryðjuverkum gegn fólki í skjóli valds síns. Yfirvöld settu hópinn á laggirnar árið 2005 til að uppræta Naxalíta hvar sem þá væri að finna. Þessar umdeildu lögreglusveitir voru settar á laggirnar á afar „heppilegum“ tímapunkti því yfirvöld hafa lofað yfir 85 milljarða dollara fjárfestingum í héruðunum Chhattisgarh, Orissa, Jharkhand, Karnataka, og Maharashtra. Landsvæðin eru stór og bestu báxítfjöll heims er þar að finna en einnig fjölda Adivasi frumbyggja sem hafa sitt lífsviðurværi af landinu.

“However, an investigation led by the PUCL and involving several other Human Rights organizations revealed that it was in reality a state sponsored and state funded as well as completely unaccountable vigilante force, to which arms were provided by the government. The activities of the Salwa Judum have led to the emptying of more than 600 villages, and the forced displacement of over 60,000 people. Concerns regarding the activities of the Salwa Judum have been expressed by several independent organizations including the National Human Rights Commission. International organizations like the UNICEF have also voiced serious concern and have invited me to dialogue with them about the restoration of normalcy in the region affected by Salwa Judum.”

Sen, sem er menntaður barnalæknir, lítur ekki aðeins á sig sem lækni heldur einnig sem aktívista og segir hann að nauðsynlegur þáttur starfsins sé að fræða frumbyggja um borgaraleg réttindi sín. Samtökin MFC (Medico Friend Circle) voru stofnuð í lok 7. áratugarins með það markmið að efla samvinnuheilsugæslu í Chattisgarh. Lítil áhersla á uppbyggingu heilbrigðiskerfis er þáttur í stefnumótun stjórnvalda og auðlæknanlegir sjúkdómar tengdir fátækt eru afurðir hennar. Samkvæmt Alþjóðabankanum þá lifa um 80% Indverja á minna en 2 dollurum á dag.

MFC hrintu í framkvæmd samvinnu-heilsugæslu í Chattisgarh stuttu eftir að Sen kom þangað árið 1981.  Hann vann með Adivasi frumbyggjum í að þróa eigin heilsugæslu. Íbúar fengu þjálfun sem 1.stigs hjúkrunarfræðingar og í stað þess að styðjast við vestræn læknavísindi var horfið aftur til að nýta þekkingu og hefðbundin lyf frá héraðinu. Þetta var verkefni fólksins og voru allir hvattir til að læra undirstöðuatriðin í hjúkrun.

„During the two years I worked there [a field based health programme at the Friends Rural Centre, Rasulia in Hoshangabad, MP.], I worked intensively in the diagnosis and treatment of Tuberculosis and understood many of the social and economic causes of disease. I was also strongly influenced by the work of Marjorie Sykes, the biographer of Mahatma Gandhi, who lived at the Rasulia centre at that time.”

Mikill skortur var þó á betri aðstöðu til að lækna berklasjúklinga. Meðlimir í stéttarfélagi námuverkamanna, Chattisgarh Mines Shramik Sangatan (CMSS), hófust handa við að byggja heilsugæslu sem myndi bæta aðhlynningu á berklasjúklingum en einnig bjóða upp á tækifæri fyrir fólk til að taka hjúkrunarfræðimenntun sína á næsta stig. Leiðtogi CMSS, Shankar Guha Niyogi, var síðar handtekinn fyrir „uppreisnina“ sem fólst í byggingu heilsugæslu án aðkomu ríkisins.

Binayak Sen og eiginkona hans, Ilina, tóku við þar sem frá var horfið á heilsugæslunni í Chattisgarh. Bygging virkjanna hafði drekkt stórum landsvæðum og fjöldi ættbálka hafði misst landsvæði sín og lífsviðurværi í kjölfarið. Hugmyndafræði Binayak byggir á þeirri skoðun hans að heilbrigðisþjónusta er pólitísk í eðli sínu. Með því að bjóða upp á heilsugæslu og hjúkrunarnám til íbúa svæðisins er verið að vinna á ákveðnum umbótum á kerfi sem ekki má hreyfa við og þ.a.l. verið að upphefja byltingarkenndar hugmyndir. Með því að veita menntun til verkalýðsins er vissulega verið að ógna stigveldinu sem ríkið byggir á.

Aukin umræða um mannréttindi frumbyggja urðu óhjákvæmilegur þáttur í hugmyndum um breytta heilsugæslu. Í héraði eins og Chattisgarh þar sem yfirvöld stunda gífurleg hryðjuverk á innfæddum í skjóli baráttu sinnar gegn uppreisnarherjum Maóista hefur landi verið rænt af íbúum og afhent einkareknum iðnaðarfyrirtækjum.

Binayak Sen er sakaður um að „hvetja til hernaðar“ gegn ríkinu og fyrir að tengjast uppreisnarhópi Maóista í landinu. Engar haldbærar sannanir hafa verið settar fram sem styðja við þessar ásakanir annað en eitt skjal sem skyndilega birtist í réttarsalnum. Einnig var lagt hald á tölvu Sen sem svo fékk hana tilbaka án fjölda myndskeiða sem hann hafði tekið við þolendur ofbeldis af hálfu lögreglusveitanna.  Amnesty og önnur mannréttindasamtök hafa fordæmt dóminn og hvetja yfirvöld í Indlandi að fellar niður allar ákærur.

Sen er í haldi í borginni Chennai og hefur mannréttindasamtökum og stuðningsfólki Sen verið neitað af lögregluyfirvöldum að boða þar til friðsamlegra mótmæla þann 31. desember. Stúdentar, lögfræðingar, aðgerðarsinnar, þingmenn og læknar voru meðal þeirra sem límdu svartan borða fyrir munn sér til að mótmæla þögguninni sem á sér stað.

Útfrá sjónarhóli yfirvalda og markaðarins eru aðgerðir yfirvalda gegn Sen mjög skiljanlegar. Í ágúst á þessu ári unnu Adivasi frumbyggjar í héraðinu Orissa mikinn sigur gegn breska álrisanum Vedanta eftir áratuga baráttu, þrátt fyrir að mjög hafi á þá hallað fram að því. Námuvinnslan hefði valdið þjóðarmorði á 8000 frumbyggjum, mengað grunnvatn, breytt árfarvegum og tortímt tæplega 750 þúsund hektara skóglendi ásamt öllu vistkerfi þess. Salwa Judum málaliðar markaðsaflanna ásamt yfirvöldum eru markvisst að undirbúa héraðið fyrir frekari landtökur og senda með þessum dómi sterk skilaboð til þeirra sem ætla sér að opna munninn og gagnrýna morðsveitirnar. Það er ljóst að hver sem tekur afstöðu með fólkinu gegn gróðamaskínunni og vekur athygli eignast vopnaða fjendur sem hafa skotleyfi á hvað sem hreyfist.

http://www.issuesinmedicalethics.org/153ed104.html

http://www.binayaksen.net/

http://mrzine.monthlyreview.org/2007/amr140607.html

http://online.wsj.com/article/SB10001424052970203418804576038944286704916.html

http://indianvanguard.wordpress.com/2010/12/28/dr-binayak-sens-statement-to-the-court/#more-7510

Das, Samarendra. Out Of this Earth. Orient Black Swan. Bretland.

Vefsvæði Reykjavík Roots styður við kollektív og aðra lausari hópa með því að virka sem tilkynningasvæði fyrir uppákomur og að miðla upplýsingum og fréttum af starfi grasrótarinnar. Hver sem er getur sett sig í samband við hópinn, finnist fólki það eiga erindi.

Eins og er fer flest starfssemi hópsins fram í Húsinu við Höfðatún 12 en það mun breytast um áramót. Hægt er að senda ábendingar um húsnæði fyrir grasrótarstarfssemi til svartsokka (hjá) svartsokka.org.

This website supports collectives and loose groups by announcing events and informing about news. Feel welcome to contact us.

Visit husið at Höfðatorg 12 to see some of the grassroots projects in action:

Keðjuverkun bicycle workshop

Andspyrna library and infoshop (www.andspyrna.org)

Food not Bombs

Fríbuð – Freeshop

Free internet access, piano and coffee’n’tea.

(opening hours: Mo-Fri noon-10pm)

„Klósettpappírinn er búinn. Eigum við nokkuð fleiri eintök af Kaupmannahafnarsamkomulaginu?“

Skjöl frá Wikileaks sýna fram á hvernig mútur og hótanir voru notuð af hálfu stórveldanna á loftslagsráðstefnu Sameinuðu þjóðanna í desember á síðasta ári, í þeim tilgangi að fá þróunarlönd til að samþykkja hið svokallaða Kaupmannahafnarsamkomulag (Copenhagen Accord). Sá samningur er álitinn af mörgum vera leið stórveldanna til að viðhalda nokkurn veginn óbreyttri stefnu í losun gróðurhúsalofttegunda og gæta hagsmuna stórfyrirtækja umfram hagsmuni almennings eða náttúru.

Einnig sýna skjöl Wikileaks fram á að stórveldin reyndu að sniðganga þjóðir sem reyndust þeim óþægur ljár í þúfu. Samkvæmt democracynow.org kemur fram í skjölunum að loftslagsfulltrúi ESB, Connie Hedegaard og ráðgjafi Hvíta hússins, Michael Froman, hafi hist og rætt það hvernig hægt væri að „vinna í kring um“ ósamvinnuþýðar þjóðir á borð við Venesúela og Bólivíu. Froman talaði þar um leiðir til að taka úr umferð, sniðganga eða fá til samvinnu þessi og önnur lönd líkt og Níkaragva, Kúbu og Ekvador. Stuttu síðar skáru Bandaríkin niður styrki til umhverfisverkefna í Bólivíu og Ekvador.

Einnig hefur vakið athygli eftir COP15 fundinn á síðasta ári, hvernig fulltrúar Maldív-eyja skiptu snögglega um skoðun og ákváðu að styðja Kaupmannahafnarsamkomulagið, þrátt fyrir að hafa áður lýst því yfir að þeir myndu hvergi hvika í afstöðu sinni á loftslagsráðstefnunni. Eins og þekkt er munu Maldív-eyjar verða meðal fyrstu fórnarlamba loftslagsbreytinga, haldi þær áfram með óbreyttum hætti. Þar til nú hefur ekki verið vitað hvað hafði þau áhrif að fulltrúar eyjanna ákváðu að breyta um afstöðu og styðja Kaupmannahafnarsamkomulagið en í skjölunum sem birt voru af Wikileaks kemur fram að Bandaríkin hafi boðið þeim tugi milljarða dala fjárhagsaðstoð fyrir að skrifa undir plaggið.

Nú í desember, ári eftir COP15, virðist sagan vera að endurtaka sig á 16. loftslagsráðstefnu SÞ, þar sem fulltrúar stórveldanna beita þróunarríkin þrýstingi til þess að þau fallist á hina viðskipta- og gróðamiðuðu leið Vesturlanda þegar kemur að lausn á loftslagsvandanum. Stórveldin þrýsta mjög á að Kaupmannahafnarsamkomulagið verði samþykkt sem löggilt plagg af Sameinuðu þjóðunum, en með því myndi það ná sambærilegri stöðu og Kyoto-bókunin. Fulltrúar ýmissa þróunarlanda telja aftur á móti að þetta muni þýða endalok Kyoto-bókunarinnar og þar með þess loforðs að ríkari lönd heims dragi stórlega úr losun gróðurhúsalofttegunda. Þess í stað muni markaðnum vera gefinn laus taumurinn til þess að halda áfram losun koltvísýrings og braski með loftslagsheimildir.

Sjá meira á:

www.democracynow.org

At the RVK9 website you can read all about the court case and see at a video of the Bookfair.
RVK9 pamphlet (english)

Allir eru hvattir til að koma með málaða bannera, prenta út flugrit eða stensla boli, jafnvel mæta með gjallarhorn ef einhver býr svo vel.

Prentið út og dreifið flugritinu hér fyrir neðan að vild til að vekja athygli á látunum.

Sækja flugrit

Álgirðingu hefur verið komið upp umkringis Alþingishúsið enda fara brátt að hefjast mótmæli sem boðað var til í tilefni af stefnuræðu Jóhönnu Sigurðardóttur. Girðingin er sett upp sökum þess að plastborðarnir, sem lögregla notaði áður, virtust ekki virka og fór fólk undir þá og yfir, og jafnvel í gegn um. Að sögn mbl.is lét lögreglan smíða girðingunna hér á landi í kjölfar janúarmótmælanna fyrr á þessu ári. Ekki var tekið fram hvort um var að ræða ál frá Alcoa, Rio Tinto Alcan eða Century Aluminum en grunnefnið í þeim er arðrán, ekki ósvipað því sem fólkið á Austurvelli mótmælir.

Hinum megin við álgirðinguna hefur verið raðað upp tómum olíutunnum, og er byrjað að heyrast í þeim taktfast ákall um sanngjarnari heim. Ekki fylgir sögunni hvort tunnurnar séu styrktar af olíufyrirtækjum en Sokkan vonar að þær komi úr ruslinu. Á sama tíma fagna eggjaframleiðendur aukinni sölu á eggjum á sem framleidd eru í gluggalausum verksmiðjubúum. Af þessum sökum hvetur Svarsokka fólk til að henda fremur ónýtu grænmeti en nýkeyptum eggjum.

Ein greinin sem Vefritið hvetur fólk til að lesa er eftir hagfræðinginn Jeffrey Sachs en hann skipulagði hamfara-kapítalismann í Argentínu, Bólivíu og Rússlandi sem Naomi Klein nefnir í bók sinni The Shock Doctrine. Hugmyndinni fylgir einkavæðing fyrirtækja og auðlinda eftir forskrift Alþjóðagjaldeyrissjóðsins á tímum náttúru- eða pólitískra hamfara eins og glögglega má sjá á Íslandi í dag og Haítí eftir jarðskjálftan þar. Í kjölfarið hefur atvinnuleysi og fátækt aukist og möguleikar fólks á að afla sér lífsviðurværis með öðrum hætti horfið vegna landtöku markaðarins undir stóriðjulandbúnað. Fátækt er ekkert annað en skipulagðar hamfarir framkvæmdar af stjórnvöldum.

Jeffrey Sachs segir að „mikill sigur hefur verið unninn“ og að „vegna reynslu, skuldbingar og framrásar hafi bölsýni vikið fyrir von“ (þýð. Svartsokku). Í greininni lofsamar hann útþenslustefnu Kínverja og áhrif þeirrar stefnu á hagvöxt í Afríkulöndum en nefnir ekki fátækt, matarskort, menningarmorð og tortímingu vistkerfa sem stefnunni fylgir, eins og kemur m.a. fram í skýrslu frá samtökunum International Rivers. Hann setur einnig fram lygilegar fullyrðingar eins og að eyðnissmitum hafi fækkað en lætur enga heimild fylgja þeirri vitleysu. Allar tölur sem Svartsokka hefur skoðað sýna fram á útbreiðslaukningu og fjölgun smita.

Með því að lofsama Þúsaldarmarkmiðin er Utanríkisráðuneytið að viðurkenna þær aðferðir sem á að nota til að ná þeim. Sameinuðu þjóðirnar telja að það sé möguleiki að 2 af 8 markmiðum sé hægt að ná. Annað þeirra er að minnka þá hópa um helming sem ekki hefur greiðan aðgang að hreinu drykkjarvatni og lifa á undir $1.25 á dag. Að ná fyrra markmiðinu mun þó duga skammt því brunnarnir sem notaðir eru fara hverfandi vegna stórlandbúnaðar og loftslagsbreytinga. Útlitið er heldur
ekki gott hvað síðara markmiðið varðar því verð á hrísgrjónum, baunum, korni og öðrum matvælum hefur hækkað. Árið 2009 var talað að um 1 milljarður hafi verið vannærður sem er það allra hæsta sem mælst hefur frá upphafi. Á meðan flestar tölur sýna aukningu hungursneyðar á heimsvísu þá sýna aðrar að á síðustu 10 árum hefur hungursneyð minnkað um 0.5% en ekki 50% sem er ómerkilegur árangur.

Ölmusur og samúðar-mont þeirra sem standa að fjárstyrkjunum munu seint gefa fólki tækifæri til að skapa sitt eigið samfélag. Þúsaldarmarkmiðin hafa verið mikið gagnrýnd fyrir að hafna tillögum að raunverulegum lýðræðilegum lausnum þar sem íbúar hafa áhrif á þróunarstefnunna. Reynt er að setja löndum markmið án þess að löndin sjálf hafi fengið að taka þátt í hvernig þetta færi allt saman fram. Til að reyna að ná þessum markmiðum með hamfara-kapítalisma Alþjóðagjaldeyrissjóðsins og Alþjóðabankans þarf að auka framleiðslu Afríkulanda um næstum helming. Ætli mannréttindi, lágmarkslaun og vinnuöryggi hafi verið forgangsatriði eins og annars staðar þar sem stórfyrirtæki fá lausan tauminn?

Tilgangur innrásar stórfyrirtækja í samfélög og náttúru er vegna arðsemissjónarmiða. Arðsemi fæst ekki með því að viðhalda gildum sem nota ekki hagvöxt sem stuðul fyrir hamingjusemi. Þúsaldarmarkmið skipulögð af alþjóðafjármálastofnunum og OECD ríkjum eru dæmd til að mistakast ef á sama tíma þau ætla sér að virða grundvallarmannréttindi samhliða. Þúsaldarmarkmiðin eru merkingarlaus því þau stefna að því að ná vissum markmiðum fram, markmið sem hljóma vel en er ekki hægt að ná fram nema með stórfelldum kerfisbreytingum, en að breyta kerfinu er einmitt það sem OECD ríki og alþjóðafjármálastofnanir eru ekki tilbúnar til að gera.

Heimildir:

RORG / Þróunarsamvinnustofnun / Lifeworth / IMF / Avert

Íslendingar eru menntuð þjóð og velferðarríki, fáar þjóðir standa þeim frama á sviði fiskveiða. Íbúarnir á Madagaskar búa hinsvegar við menntunarskort, mikla fátækt og atvinnuvegir þeirra eru frumstæðir. Meginatvinnuvegir þeirra eru landbúnaður og fiskveiðar, sem stundaðar eru meðal annars í stæsta stöðuvatni eyjarinnar, Alotra.

Við þetta vatn búa um eitt hundrað þús. manns 40 þorpum. Vatnið er fiskauðugt en aflinn er rýr, því að menn kunna lítt til veiða og verkunaraðferðir þeirra eru jafn frumstæðar. Íslendingar beðnir að leggja fram það fé sem dugir til að fiskimennirnir við Altora-vatn fái plastbáta til veiða sinna í stað feyskinna eintrjáninga, nælonnet í stað baðmullarneta og bambusstanga, er fljótt ganga úr sér og þeim verði síðan kennd meðferð þessara nýju tækja, jafnframt því, sem þeim væri kennt að nýta betur þann stórum meiri afla, sem á land bærist.

Leggi Íslendingar þetta fé fram, sem enginn efast um að óreyndu, getur það valdið samværilegri byltingu í fiskveiðum á Madagaskar og til koma kraftblakka og fiskileitartækja hefur valdið í síldveiðum okkar á síðustu árum. Íbúum á svæðinu við Alotra-vatnið yrði bjargað frá næringarskorti, afkoma þeirra myndi stórbatna, aðrir íbúar eyjarinnar myndu njóta góðs af og sennilega myndi þessi tækniaðstoð Íslendinga hafa varanlega áhrif á bættar og auknar fiskveiðar eyjarskeggja.

Eru menn ekki sammála um,  að þetta sé verðugt verkefni fyrir íslenzku þjóðina? Eru menn ekki sammála um, að vel fari á því, að Einbúinn í Atlantshafi komi til liðs við Einbúann í Indlandshafi?

"Hér þarf betri verkunaraðferðir"

Þetta er gott dæmi um viðhorf vesturlandabúa á þessum tíma um sjálfsbjargarhætti “þróunarríkjanna” sem ríkja enn þann dag í dag. Þegar þróunaraðstoðin berst er hún sjaldnast í þágu íbúanna sjálfra heldur til að auka framleiðslu til fyrirtækja sem selja svo afurðirnar úr landi. Í þessu tilfelli felst þróunarhjálpin í uppfærslu veiðarfæra en oft eru aðfluttar dýrategundir settar í vistkerfi svæðisins sem í mörgum tilfellum endar með hörmungum.

Þessi meðvitaða jafnvægisröskun af hálfu mannsins gagnvart vistkerfinu verður honum alltaf að falli. Hvort sem árásin sé tækninýjung sem endar með ofveiði eða aðfluttur risavaxinn fiskur sem étur upp allar aðrar tegundir þá skilur það eftir sig brunasár sem er ólæknanlegt.

En hver getur mætt og sýnt samstöðu klukkan 8:30?

Talaðu við vinnuveitandann þinn, slepptu því að fara í fyrirlesturinn í skólanum, finndu leið til að mæta því aldrei hefur misbeiting valds verið eins opinber og nú. Með því að mæta fyrir framan héraðsdóm með fána, lúðra, trommur, o.s.f.v. geturðu tekið þátt í sirkusnum. Hljóðfæri eru svo sannarlega bönnuð inn í Héraðsdóm en hvað er sirkus án tónlistar?

Stuðningsyfirlýsing

“Niðurrifin munu hraða á umbótum á samgöngukerfinu sem setja á upp í kringum leikana” er haft eftir yfirlýsingu borgaryfirvalda.

Lögreglan beitir ofbeldi óspart gagnvart íbúum hverfisins og hafa tugir manns verið barðir til óbóta samkvæmt South China Morning Post. “Við munum verjast þar til þeir drepa okkur” segir einn íbúana í samtali við blaðið. Lögreglan hefur gengið berserksgang í hverfinu og gengið í skrokk á fólki fyrir það eitt að vera nálægt atburðinum. Íbúarnir hafa neitað að færa sig og svarað lögregluofbeldinu með grjótkasti sem svara tilbaka með táragasi.

Borgarfulltrúar eru einnig ásakaðir um spillingu með því að úthluta lóðareignum undir markaðsverði til þeirra fyrirtækja sem munu koma til með að endurgera hverfin.

Fyrr í sumar samþykktu borgaryfirvöld tillögu um niðurrif á 22 palestínskum heimilum í Silwan til að byggja fornminjagarð.

Vegurinn á að draga úr krónískri umferðarteppu sem myndast nálægt Sheremetyevo flugvellinum og tengir Moskvu við Sankti Pétursborg.

Nokkrum dögum áður höfðu þúsundir manns safnast saman á Pushkin torgi á tónleika sem haldnir voru til að vekja athygli á málstaðnum. Skógurinn er friðaður og vistkerfi þess stefnt í voða ef rist verður í gegnum hann með þessum hætti. Margra alda gamall eikarskógur, elgir, villisvín og fjöldi fuglategunda verða einnig í hættu. Trönuberjamýri í skóginum mun hverfa og  óvíst er um engi Klyazma árinnar sem rennur þarna í gegn.

Baráttan hefur skilað miklum árangri og þann 27.ágúst voru fyrirætlanir yfirvalda settar í biðstöðu þar til mat hefur verið gert á vistfræðilegum skaða sem framkvæmdirnar munu valda.

Smelltu hér til að hlusta.

Tilvitnanir úr þættinum:

• “Margir voru sárir fyrir að hafa ekki verið látnir vita, því allir hefðu viljað vera með”
• “Presturinn tók að sér hlutverk ljósmyndara”
• “Ánægjulegt andrúmsloft, fólk var með börn sín og allir voru
  glaðir og ánægðir. Fólk taldi sig ekki vera að vinna
  glæpaverk heldur gott og þarft verk”
• “Síðar sýndi sagan svo að fólkið hafði rétt fyrir sér.”
• “Okkur fannst það ekki vera lögbrot að eyðileggja stíflu sem
  hindraði silunginn í að komast upp ána”.
• “Það sem einkenndi andrúmsloftið var þessi skæruliðalega vissa”
• “Þetta byrjaði nú á því að mistakast því það voru ekki vanir menn
  sem handlöguðu sprengiefnið”
• “Á endanum tókst það nú og þegar hún sprakk var þetta mikil
  tilfinningastund”
• “Það voru allir tilbúnir að standa saman og taka afleiðingunum”
• “Við hugleiddum ekki að lögregla myndi koma á staðinn. En
  stemninginn var nú bara þannig að lögreglunni hefði ekki verið
  hleypt að til að stoppa verkið”.
• “Við höfðum svolítið af dínamíti svo að við vorum viss um að fá
  nokkuð rennsli í gegn”
• “Ungir námsmenn tóku umfjöllunina upp á sína arma og það varð
  okkur gríðarlega mikilvægt”.
• “Laxárdeilan snerist fyrst um hagsmuni en síðar um andóf gegn
  yfirgangi Landsvirkjunar”
• “Við fengum þá ráðleggingu frá Gissuri lögfræðing að svara sem
  minnst. Að segja að við vissum það ekki eða mundum það ekki.”
• “Dramatískasta sagan í þessum yfirheirslum var frá einum bóndanum
  í Vogum. Hann sagðist hafa heyrt ána kalla “ég er frjáls, ég er
  frjáls”
• “Við leituðum til mannréttindanefndar í Brussel en það tókst ekki”
• “Þessi hópur var búinn að ákveða það að Laxárstíflann yrði ekki
  reist og hann var reiðubúinn að halda áfram ef þessi aðvörun
  dygði ekki”
• “Stíflan var byggð án löglegs leyfis og það notuðum við sem vopn
  í baráttunni”
• “Ég trúi því ekki að slík vopn séu til staðar í dag í baráttunni gegn Kárahnjúkum og öðrum virkjunum”.

Samarendra Das er annar höfunda bókarinnar Out of This Earth: East India Adivasis and the Aluminium Cartel, sem hefur verið kölluð svartbók áliðnaðarins. Skoðun höfunda er sú að álfyrirtækin séu keyrð áfram af alþjóðlegum auð- og einokunarhringjum sem sam…anstanda af námufyrirtækjum, fjárfestingarbönkum, ríkisstjórnum, málmkaupmönnum og
vopnaframleiðendum. Einnig lýsa þeir hvernig álframleiðslufyrirtækin arðræna samfélög og steypa þeim í vítahring skulda. Samarendra Das mun hefja fundinn með því að gera grein fyrir helstu niðurstöðum bókarinnar.

Í ljósi rannsókna Das er vert að spyrja hvort það sé samband milli bágs ástand efnahagslífs hér á landi og byggingu virkjana og álvera eða hvort bygging fleiri álvera sé sú lyftistöng sem íslenskt efnahagslíf þurfi á að halda. Jón Þór Sturluson, dósent við Viðskiptadeild Háskólans í Reykjavík, mun bregðast við sjónarmiðum Das og hefja umræður um þau.

Meira:

Námufyrirtæki með lögreglu í vasanum

Adivasi

Í  síðustu viku var 30 smánámum lokað í Chile vegna brots á öryggiskröfum. Umfjöllun Reuters fréttastofunnar um málið ber þó keim af því að fréttastofan dragi taum námufyrirtækjanna fremur en starfsfólksins, þar sem einungis er talað við talsmenn námufyrirtækja og halda þeir fram að Chile sé nú á nornaveiðum gegn námufyrirtækjum. Lokun námufyrirtækjanna veldur um 2.000 tonna minnkun á koparframleiðslu í landinu, sem er um 0.04% af vergri þjóðarframleiðslu. Með því er gefið í skyn að koparframleiðslan sé það mikilvægt að réttlætanlegt sé að ógna lífum og heilsu fólks fyrir hana. Ekki virðist fréttastofunni þykja vert að minnast á umhverfisáhrifin í þessu samhengi.

Í breska dagblaðinu Independent er hins vegar annað uppi á teningnum þar orsakir slyssins eru raktar til græðgi eigenda þess, þar sem þeir gátu aukið hagnað með því að flaska á öryggisráðstöfunum, ekki svo ólíkt því sem átti sér stað í sprengingunni á Deepwater Horizon olíuborpallinum í Mexíkóflóa fyrir örfáum mánuðum. Eigendur fyrirtækisins eiga hugsanlega yfir höfði sér ákærur vegna brots á öryggisreglum, eins og þeim að ekki var gert ráð fyrir neyðarútgangi. Verkalýðsfélög í nágrenninu höfðu áður reynt að fá námunni lokað vegna þessa en án árangurs. Stjórnvöld höfðu fyrirskipað lokun námunnar í kjölfar þess að námuverkamenn létu lífið í henni árin 2006 og 2007. Ári síðar var gefið út leyfi fyrir opnun hennar á ný, þrátt fyrir að neyðarútgangi, sem hefði getað bjargað mönnunum 33, hefði ekki verið komið fyrir. Leyfið var gefið út af einum embættismanni sem í raun hafði ekki vald til þess að gefa út slíkt leyfi og hafa komið fram ásakanir um að mútur hafi átt sinn þátt í veitingu leyfisins.

Independent rekur brot á þessum öryggisráðstöfunum til valdatíðar Augusto Pinochet, sem barði verkalýðsfélög niður með hörku en síðari ríkisstjórnir hafi ekki snúið við lögum sem takmarka getu verkalýðsfélaga. Þar kemur einnig fram að í Chile séu einungis 16 námueftirlitsmenn sem sinni eftirliti með 4.500 námum. Eins og gefur að skilja hafa þessir eftirlitsmenn tæpast mikið vald gegn námurisum með djúpa vasa til að borga embættismönnum og stjórnmálamönnum fyrir undanþágur frá lögum og reglum. Á þessu ári hafa nú þegar 31 maður látið lífið í námuslysum í Chile.

Hann talar einnig um hlutverk lögreglunar í mótmælum og hvernig hún virðist misskilja hlutverk sitt og telji það vera að uppræta öll mótmæli með valdbeitingu og handtökum.

Unnur Birna Karlsdóttir, sagnfræðingur, veltir fyrir sér spurningu eins og hvernig getur einn þingmaður ákveðið að selja orku til langtíma til stórfyrirtækis í vafasömum iðnaði?

Stuttlega er farið yfir Laxárdeiluna svokölluðu en 25. ágúst árið 1970 var miðkvíslarstífla, ein þriggja kvísla Laxár, rofin með dínamíti, handverkfærum og dráttarvélum. Í Héraðsdóm var refsing látin niður falla en hæstiréttur dæmdi þá sem lýstu yfir ábyrgð á verknaðinum til skilorðsbundnar sektar. Hægt er að lesa meira um Laxárdeiluna á vef Unnar Birnu sem fram kom í þættinum.

Svartsokka hvetur ykkur til að hlusta á þáttinn en hann er hægt að finna með því að smella hér fyrir neðan:

Víðsjá / föstudagur – 27.ágúst

Átök halda áfram í Mogadishu, höfuðborg Sómalíu, milli hermanna stjórnvalda og íslamskra uppreisnarmanna, þriðja daginn í röð.
Sex óbreyttir borgarar féllu í sprengingu í nótt og a.m.k. 18 eru særðir eftir átökin síðasta sólarhring.
AFP fréttastofan skýrir frá því að sómalskur fréttamaður hafi lent í víglínunni og verið skotinn til bana.
Hann er annar fréttamaðurinn sem fellur í átökum í Sómalíu á þessu ári.
Í átökunum nú er talið að 65 manns hafi látist, þar af 30 þegar uppreisnarmenn réðust á hótel í Mogadishu í gær.

Ofangreind grein var birt á mbl.is miðvikudaginn 25.ágúst.

Al Shabab er hreyfing sem lýst hefur yfir heilögu stríði gegn vestrænni íhlutun í landinu og má þá sérstaklega nefna Sameinuðu þjóðirnar og Frjáls félagasamtök* (NGO´s). Fréttin er eflaust þýdd lauslega af erlendri síðu og sneydd allri mögulegri gagnrýni eða sett í einhverskonar sögulegt samhengi. Það sem mbl.is setur ekki fram í lok fréttarinnar er að á þessu hóteli voru stjórnmálamenn og aðrir valdhafar (aljazeera.net) og beindist aðgerðin að þeim.

Ef stjórnvöld í Sómalíu eru skoðuð aðeins nánar þá bera þau þann óheppilega titil að vera spilltasta ríkisstjórn á hnettinum, eða í 180. sæti (Transparency International’s Corruption Perception Index). Ríkisstjórnin reiðir sig ekki á reglulegar tekjur í formi skatta né annar greiðslna og 90% af tekjum þjóðarbúsins koma frá frjálsum framlögum, hvaðan sem þau nú koma. Það er meira af byssukúlum í Sómalíu en matur og lyf samanlagt. Helmingur Mataraðstoðar SÞ og World Food Program er reglulega stolið af hermönnum ríkisins og samkvæmt nýlegri skýrslu SÞ er talið að yfirvöld séu í samstarfi við sómalska sjóræningja.

SÞ og NGO samtök hafa hinsvegar verið mikið gagnrýnd fyrir að tala ekki opinskátt um nöfn stjórnmálamanna í Sómalíu sem hafa orðið uppvísir að spillingu og sú þöggun hamlar verulega möguleikanum á einhverjum umbótum í landinu. En er umbætur endilega af hinu góða? Oft er kerfið svo rótgróið að það þarf að bylta ríkjandi kerfi algjörlega og reisa nýtt, byggt á nýjum hugmyndum, eða gömlum. Það getur orðið erfitt að reyna að réttlæta morðin sem framin voru á valdhöfum landsins í gær. Valdhafar landsins hafa orsakað mikla fátækt og þ.a.l. ótímabæran dauða fólks með stríðsherra-stefnu sinni. Það er ekkert sem tryggir að ef uppreisnarmenn komast til valda að ástandið skáni en það verður varla verra.

Það er mjög auðvelt að taka einn atburð og gera hann að ódæðisverki með því að aðskilja raunverulegt samhengi hans. En til hvers að útskýra hlutina eitthvað nánar? Svona frétt verður að vera stutt og krassandi svo fólk nenni að lesa þær og þurfi ekki að mynda sér skoðun á málinu. Hver nennir eiginlega að lesa einhverjar langlokur um pólitíska sögu Sómalíu og þurfa svo að taka afstöðu sem er hvort eð er óþægileg fyrir alla?

Sana Sikaka var sleppt 12 tímum eftir að hann var handsamaður en Lado var haldið í tvo sólahringa á lögreglustöð þar sem hann var yfirheyrður og barinn af lögreglu, og látinn skrifa undir einhver skjöl en hvaða skjöl það voru gat hann ekki vitað því hann er ólæs. Spurningum líkt og “hvers vegna viljið þið ekki fá námu” og “hvers vegna eruð þið á móti [námufyrirtækinu] Vedanta” var dembt yfir þá á meðan þeir voru í varðhaldinu, sem er talið hafa verið leið til að hræða þá til hlýðni. Fólk í héraðinu hefur áður talað um að lögregla sé notuð til að ógna þeim en hún hefur sjaldnast gengið svo langt að handtaka þekkta þorpsleiðtoga og halda þeim án nokkurrar ákæru.

Námufyrirtækið Orissa Mining Corporation er eigandi námunnar en það er undirfyrirtæki breska fyrirtækisins Vedanta, en nánar má lesa um athafnir Vedanta í Orissa héraði í 2.tbl Rósta (www.rostur.org). Hægt er að kynna sér afbrot fyrirtækisins og þjáningu sem það hefur valdið á vef Saving Iceland

* www.independent.co.uk

Það má rekja ástæður hörmunganna til stíflu sem var smíðuð tímabundið sem CDM verkefni til að selja útstreymisheimildir. Það fyrirkomulag, að gera mengunarkvóta að viðskiptatækifæri, hefur verið gagnrýnt gríðarlega og hægt að lesa meira um það í greininni Don´t Buy the Lie sem birtist á Svartsokku í kringum Loftslagsráðstefnu SÞ sem haldin var í Kaupmannahöfn í lok síðasta árs.

Undanfarna daga hefur rigningarvatn safnast fyrir aftan stífluna vegna mikils óveðurs og orðið að 3 km löngu fljóti sem flæddi svo yfir og endaði með ofangreindum hörmungum.

Fjölmiðlar virðast ekki ætla að setja aurskriðurnar í stærra samhengi og fjalla um ástæður hörmunganna. Það kemur þó ekki á óvart og er Haítí síðasta dæmið um hvernig björgunaraðgerðir vesturlanda tóku yfir alla umræðu sem skapaðist en ekki ágang Bandaríkjanna á skóglendi Haítí síðustu aldir.

Crimethinc hefur tekið saman nokkur mál sem voru sótt gegn aðgerðarsinnum þar sem reynt er að ákæra á grundvelli laga sem hafa ekkert með athæfið að gera.

The Age of Conspiracy Charges

Heimildarmyndin er um baráttu íbúa Texcoco og Atenco gegn áformum yfirvalda um að rífa niður götumarkað íbúa bæjarins sem endaði með miklum átökum og misþyrmingu af hálfu lögreglunnar gegn bæjarbúum.

Atburðurinn sjálfur snerist hins vegar ekki um mannrán heldur baráttu bænda gegn ákvörðun yfirvalda um að leyfa niðurrif á helsta götumarkaði bæjarins og úthluta WalMart verslunarkeðjunni byggingarleyfi á lóðinni. Markaðurinn sem um ræðir nefnist Belisario Domguez og er í bænum Texcoco um 25 km frá Mexíkóborg. Í Mexíkó er rík hefð er fyrir götumörkuðum (Tianguis) sem er stjórnað af íbúum hvers svæðis fyrir sig og má rekja tilvist þessara markaða allt aftur til tíma Asteka. Bændur selja þar afurðir sínar og handverksfólk selur handgerða listmuni en hvort tveggja er þáttur í að viðhalda þeirri menningu sem ríkir á svæðinu.

Þann 3.maí 2006 mættu u.þ.b. 60 blómabændur og settu upp söluborð við markaðinn. Eftir að hafa neitað að hlýða fyrirmælum lögreglu og yfirgefa svæðið voru þeir beittir alvarlegu ofbeldi af hálfu lögreglunnar. Í kjölfarið slógust fleiri bændur í hópinn frá nágrannabænum Atenco og settu þeir upp götuvirki í helstu götu bæjarins til að hindra för lögreglu. Fréttirnar bárust á milli eins og eldur í sinu því meðal blómabændanna voru meðlimir FPDT (People’s Front in Defense of the Land) sem lengi höfðu barist gegn byggingu alþjóðlegs flugvallar fyrir Mexíkóborg á landi íbúa San Salvador Atenco. Tugir særðust í átökunum og einn lét lífið en þeim lauk með því að íbúum tókst að hrekja lögreglu á brott.

Það var ekki fyrr en morguninn eftir sem hörmungarnar hófust. Þann morgunn, klukkan 6:30, þrömmuðu rúmlega 3000 lögregluþjónar inn í Atenco og gengu berserksgang um allt sem varð á vegi þeirra. Lögreglan skaut táragashylkjum í höfuð fólks á stuttu færi, braut niður hurðir og dró fólk úr rúmum sínum og út á götur. Ein þeirra var talsmaður mannréttindasamtaka sem hafði talað fyrir opnum tjöldum á degi verkalýðsins 1.maí í Mexíkóborg, og sparkaði hópur lögregluþjóna síendurtekið í klofið á henni. Fréttamenn á svæðinu voru einnig handteknir og síðar lamdir með kylfum meðan þeir sátu í varðhaldi. Óskað var eftir aðstoð frá Rauða krossinum í nærliggjandi borgum en þegar starfsmenn hans komu á svæðið var þeim meinaður aðgangur af lögreglu.

Talið er að allt að þrjúhundruð manns hafi verið handteknir þann dag en lögreglan nefnir aðeins 109 í sínum skýrslum. Af þeim voru 47 konur og þrjátíu þeirra var nauðgað í varðhaldi. Að sögn eins fórnarlambs lögregluofbeldisins tók það sex klukkustundir fyrir lögreglu að flytja þau í varðhald en venjulega tekur aðeins tvær klukkustundir að keyra þá leið. Á leiðinni voru þau látin liggja í blóðpolli félaga sinna og konum nauðgað ítrekað. Enn hafa 18 einstaklingar ekki fundist eftir innrás lögreglunnar og 14 ára drengur var skotinn í brjóstkassann af stuttu færi með haglabyssu. Tvær stærstu fjölmiðlasamsteypur landsins höfnuðu óskum mótmælenda um viðtöl en tóku hinsvegar við frétttilkynningu lögreglunnar og birtu hana.

Fyrr á árinu höfðu borgarbúar haldið fulltrúum Menntamálaráðs fylkisins í fundarherbergi eftir að yfirmaður menntamála í fylkinu hafði ítrekað hunsað ósk borgarbúa um fund vegna vanrækslu í menntamálum í borginni. Þeim var þó sleppt nokkrum tímum síðar ómeiddum. Fjölmiðlar blésu upp atvikið og varð mannrán rauði þráðurinn í gegnum frásögnina frá átökunum í Atenco en mannrán eru tíð í Mexíkó og hræðsla mikil meðal almennings. Þetta birti gríðarlega ranga mynd af atburðinum og dró úr mögulegri samstöðu innanlands.

Mannréttindaráð Mexíkó (CNDH) hrinti af stað rannsókn sem stóð yfir í fimm mánuði og lýsti átökunum sem hörmungum yfir íbúum Atenco. Borgar- og alríkislögreglan hefði misnotað vald sitt og skotvopn. Í skýrslunni kemur einnig fram að:

* 207 manns (þar af 10 undir lögaldri) urðu fyrir grimmilegri, ómannúðlegri og niðurlægjandi meðferð.
* 145 manns voru handteknir með ólögmætum hætti
* 26 konum sem voru í varðhaldi var nauðgað af lögreglumönnum
* 5 einstaklingar með erlent ríkisfang voru beittir ofbeldi og sendir ólöglega úr landi

Að þessu frátöldu sagði Mannréttindaráðið að lögreglan hafi brotist inn á heimili, brotið þar allt og bramlað, rænt verðmætum, dregið fólk úr rúmum sínum og misþyrmt börnum, eldra fólki og fötluðum. Átökunum lauk með handtöku 12 manns sem voru ákærð fyrir skipulagt mannrán á starfsmönnum menntamálaráðs fyrr á árinu og þátttöku sína í mótmælunum í Atenco þann 3.maí. Þau voru dæmd í 31 – 112 ára fangelsi. Dómnum var áfrýjað til hæstaréttar landsins sem felldi hann niður og sagði að sönnunargögn gegn þeim væru ólögmæt. “Þó fólkinu hafi verið haldið í stuttan tíma er ekki hægt að skilgreina það sem skipulagt mannrán.”, sagði Juan Silva Meza, einn hæstaréttardómaranna í málinu. Hann sagði einnig að “þetta [liti] út fyrir að vera tilraun til að gera almenn mótmæli að glæpsamlegu athæfi”.

Enn hefur lögreglan ekki þurft að svara fyrir það ofbeldi sem hún beitti gegn þúsunda friðsamra íbúa bæjarins og enginn lögregluþjónn hefur verið dæmdur fyrir þátttöku sína í aðgerðinni.

Yfirvöld í Mexíkó eru ekki þau einu sem reyna að svipta borgara frelsi sínu til lífstíðar vegna pólitískra skoðana þeirra og aðferðum við að láta þær í ljós. Eins og flestir hafa eflaust tekið eftir í fjölmiðlum undanfarna mánuði þá reynir skrifstofa Alþingis og íslenskt ákæruvald að feta í fótspor héraðsdómstóls Mexíkófylkis með því að kæra 9 einstaklinga fyrir árás á Alþingi með möguleika á lífstíðardómi.

Ætlun Svartsokku er ekki að setja samasem merki milli atburðanna tveggja en eftirmálarnir eru hinsvegar nákvæmlega eins. Stjórnvöld* velja nokkra einstaklinga úr hópi þúsunda og gera tilraun til að fjarlægja þá úr samfélaginu með því að bera upp á þá sakir sem standast ekki skoðun og tengist athæfinu ekki á nokkurn hátt.

Skýringar á framferði lögreglunnar í Atenco hinn 4.maí 2006 eru djúpstæðari en svo að einungis hafi verið um að ræða ofbeldisfullar löggur sem komist upp með glæpi vegna spillingar í samfélaginu. Líklegt þykir að þessar misþyrmingar lögreglu hafi verið fyrirskipaðar af stjórnvöldum sem liður í úthugsuðum aðgerðum gegn pólitískum andstæðingum ríkisstjórnarinnar. Aðilar tengdir FPDT hreyfingunni, sem á var minnst hér að ofan, hröktu bæjarstjóra Atenco á brott árið 2002 og náðu bænum á sitt vald við það. Með því minnkuðu snarlega völd ríkisstjórnarinnar yfir bænum, sem er staðsettur í útjarði Mexíkóborgar, en í öðru fylki. Áætlanir þáverandi forseta landsins, Vicente Fox, um að um að starfrækja þar alþjóðlegan flugvöll mætti því harðri andspyrnu. Einnig hafa tengsl FPDT og Zapatista hreyfingarinnar, EZLN, haft sitt að segja. En EZLN náði fylkinu Chiapas í suðurhluta landsins á sitt vald árið 1994 í baráttu sinni fyrir réttindum frumbyggja og hefur haldið sjálfstjórn þar síðan. Nokkuð ljóst er að stjórnvöld hafa tekið þá ákvörðun að láta ekki annað Chiapas eiga sér stað í bakgarði Mexíkóborgar.

* Í tilfellinu á Íslandi var það skrifstofa alþingis sem kærði en vegna meints þrýstings frá forseta alþingis.

Skófla er skófla, kúgun er kúgun

Umhverfishreyfingin Saving Iceland lýsir yfir fullri samstöðu með sakborningunum níu í Reykjavík (RVK9), sem eiga á hættu allt frá eins árs til sextán ára fangelsisvist fyrir að nýta lýðræðislegan rétt sinn til að mótmæla skammarlegu þjóðþingi, 8. desember 2008.

Þessir níumenningar hafa verið valdir úr þeim þúsundum manna sem felldu fyrri ríkisstjórn með mótmælum sínum, ríkisstjórn sem vegna spillingar og getuleysis bar ábyrgð á þeirri sögulegu kreppu sem enn þjakar íslenskt samfélag. Skýrsla hinnar sérstöku rannsóknarnefndar (SIC – viðeigandi skammstöfun) hefur nú staðfest að þessi ríkisstjórn lék lykilhlutverk í þeirri valdníðslu sem hafði í för með sér algjört hrun hins íslenska hagkerfis og var lykilafl í þeirri alvarlegu spillingu, lýðræðisbresti og siðferðiskreppu sem síðan hefur komið í ljós að voru duldar orsakir hins algjöra lánleysis íslensks lýðræðis.

Að stimpla pólitíska andstæðinga sem glæpamenn, jafnvel þá sem beita ofbeldislausri, borgaralegri óhlýðni, er gömul aðferð til að afvegaleiða, notuð af kúgunarríkjum um allan heim. Þessi pólitíska kúgunaraðgerð er í æpandi mótsögn við hræsnisfullar yfirlýsingar um að ‘axla ábyrgð’ og ‘læra af reynslunni’ sem flokkarnir sem bera ábyrgð á kreppunni hafa gefið. Svo sagan endurtaki sig ekki, ættu Íslendingar að taka mjög alvarlega þá kerfisbundnu misbeitingu valds sem hefur orðið uppvíst að er rótföst í valdakerfinu og ekki láta beina sök þeirra að níumenningunum og öðrum mótmælahreyfingum.

Enn sem komið er hefur ekki einn einasti einstaklingur úr stjórnmálum eða viðskiptalífi verið dreginn fyrir dómstóla, þó að margir þeirra hafi frá öllum hliðum verið tilnefndir sem sökudólgar kreppunnar. Sú staðreynd að hinir ungu níumenningar séu fyrstu einstaklingarnir fyrir rétti í kjölfar kreppunnar sýnir svo ekki verður um villst það andrúmsloft afneitunar sem nú gegnsýrir íslenskt samfélag, og hneykslanlega tregðu íslenska ríkisins og stjórnmálastéttarinnar til að taka á sig ábyrgð eða draga lærdóma af orsökum kreppunnar.

Málaferlin gegn níumenninngunum eru blygðunarlaus afvegaleiðsla sem framkvæmd er af algerlega ábyrgðarlausu valdakerfi í fullkominni afneitun gagnvart þeim smánarlegu aðstæðum sem íslenskt lýðræði er nú komið í. Við horfum upp á kerfi sem rúið er trausti reyna að búa til sökudólga úr fólki fyrir að mótmæla þingi sem hefur verið einum rómi fordæmt fyrir að vera spillt, getulaust og vanhæft. Saving Iceland spyr hvort íslenska ríkið muni endurheimta nokkra virðingu fyrir stofnunum þess, sér í lagi þegar það legst á eitt með leggja í rúst líf þessara níu einstaklinga og fjölskyldna þeirra?

Alvarlegir misbrestir í íslensku samfélagi eru engar nýjar fréttir fyrir Saving Iceland hreyfinguna. Þegar íslenskt samfélag var í heljarklóm þeirrar ofsagræðgi sem leiddi til hrunsins vorum við meðal þeirra sárafáu sem stigu fram til að afhjúpa þróuninna og stemma stigu við henni. Af því leiddi bæði óhróðursherferðir í fjölmiðlum og pólitískar ofsóknir af hálfu dómstóla og lögreglu.

Núverandi ‘vinstristjórn’ heldur ekki einungis áfram hinni pólitísku kúgun, heldur eykur hana verulega. Nú hyggur ríkið á hefndir með þungum fangelsisdómum.  Það er í hefndarskyni fyrir það sem í raun var einungis sakleysisleg og ofbeldislaus borgaraleg óhlýðni. Hin dulda réttlæting þessarar kúgunar er sú að hindra frekari borgaralega óhlýðni.

Saving Iceland vill vekja tafarlausa athygli alþjóðlegra mannréttinda- og borgararéttindasamtaka á þessari árás á lögfest réttindi mótmælenda á Íslandi. Þau réttindi eru lögfest bæði í stjórnarskrá og alþjóðlega.

Jafnvel þó að menn hafi nýlega komist að því að skrifstofa alþingis ber ábyrgð á málsókn og ákærum gegn níumenningunum, hefur forseti þingsins haldið því fram að málið sé komið úr höndum löggjafarvaldsins og komið í ‘öruggar’ hendur dómsvaldsins. Hvílík kaldhæðni! Á Íslandi er ekki að finna skýr mörk á milli dómsvalds og ríkisvalds. Enn er það svo að íslenskir dómstólar (héraðsdómur og hæstiréttur) hafa kerfisbundið verið byggðir upp af klíkulimum Sjálfstæðisflokksins. Þetta er í samræmi við hinar tíðu ásakanir um að Ísland sé ekkert annað en ‘bananalýðveldi’. Dómskerfið á Íslandi er nákvæmlega jafn ótrúverðugt og pólitíska kerfið og fjármálageirinn.

Maður hlýtur að álykta að óreiðunni sem hingað til hefur fylgt málflutningnum í máli níumenninganna, þar sem jafnvel hefur komið til uppþota, hafi verið leyft að magnast svo mjög vegna þess að það sé hluti af meðvitaðri og kaldrifjaðri tilraun kerfisins til að skapa pólitískann óstöðugleika í kringum málið og auk þess neikvæða mynd af hinum ákærðu. Ítrekaðir dómgreindarbrestir dómarans virðast staðfesta þennann grun, þeir hafa sífellt aukið spennuna og bætt í farsakennt inntak réttarhaldanna.

Þetta sést greinilega á því hvernig fjölmiðlar, sem enn er stýrt nánast eingöngu af nýfrjálshyggjuöflum, hafa stöðugt kynnt málið. Íslenskir fjölmiðlar hafa ítrekað kallað eftir þungum dómum yfir hinum ákærðu og jafnan lýst yfir augljósri sekt þeirra. Þetta hefur gengið svo langt að Ragnar Aðalsteinsson hefur lýst yfir því að níumenningarnir eigi enga möguleika á sanngjörnum réttarhöldum.

Þegar Ríkisútvarpið um síðir fékk aðgang að og sýndi öryggisupptökur af því þegar sakborningar fóru inn í þinghúsið varð augljóst að ákærurnar um ofbeldi og líkamsmeiðingar gegn starfsfólki þingsins voru með öllu tilhæfulausar.

Ein meginröksemdin sem íslenskir fjölmiðlar hafa borið fram gegn hinum ákærðu var að þeir hefðu innleitt ofbeldi í íslenskar mótmælaaðgerðir og því þyrfti að taka á þeim af festu. Þrátt fyrir mikið vægi málsins þögðu þessir sömu refsiglöðu fjölmiðlar sem fastast þegar Ríkissjónvarpið bar fram óhrekjanleg gögn sem sýna að ofbeldisákærurnar byggjast á hreinum lygum. Þetta er æpandi dæmi um tregðu íslenskra fjölmiðla (sem Rannsóknarnefnd Alþingis setti alvarlega ofan í við fyrir að vera viljugir þjónar þeirra sem báru ábyrgð á kreppunni) til að læra sína lexíu og og axla ábyrgð sína fyrir að hafa vanrækt siðareglur blaðamennskunnar og lýðræðisskyldur sínar árum saman.

Við viljum einnig vekja athygli á þeim hefndarhug sem felst í ákærunum á hendur níumenningunum. Hann styrkist við þá staðreynd að Samfylkingin, sem á að heita flokkur vinstra megin við miðju og leiðir nú ríkisstjórnina, deildi völdum með Sjálfstæðisflokknum í þeirri ríkisstjórn sem mótmælahreyfingin hrakti frá völdum.  Innan núverandi ‘vinstristjórnar’ er hefndarhug þessara tveggja flokka friðþægt með því að halda til streitu ákærunum gegn níumenningunum.

Augljóst er að Vinstri grænir, sem komust til valda fyrir tilstilli mótmælahreyfingarinnar og deila nú völdum með Samfylkingunni, munu ekki af neinni alvöru þrýsta á samstarfsflokk sinn um að draga ákærurnar til baka. Svo virðist sem fórna eigi mótmælendunum til þess að friða þá sem engjast í hinu alþjóðlega sviðsljósi fyrir ábyrgð sína á kreppunni. Þetta eru fullkomin svik við kröfuna um virkara lýðræði og siðlegri stjórnmál sem fleytti Vinstri grænum til valda árið 2009.

Saving Iceland ítrekar yfirlýsingu sína um fullkomna samstöðu með níumenningunum og fjölskyldum þeirra. Einstaklingar innan Saving Iceland hreyfingarinnar þekkja ágætlega tilfinninguna sem fylgir því að vera glæpgerður og dreginn í gegnum réttarsali fyrir uppblásnar eða vísvitandi falsaðar ákærur fyrir að taka þátt í ofbeldislausri, borgaralegri óhlýðni. Við höfum lært að það er eitt af duldum markmiðum ríkisins að beita slíkum réttarhöldum til þess að rústa lífi okkar og ástvina okkar með því að kasta skugga á framtíð okkar. Þetta er meðvituð og kerfisbundin aðferð sem miðar að því að kæfa raddir okkar og draga úr okkur kjark. Það skiptir öllu að samfélagið átti sig á að eðli þessarar ríkisreknu aðferðar, að ofsækja pólitíska andstæðinga með glæpastimplun, sé svo sannarlega kaldrifjað pólitískt kúgunartæki.

Aðgerðir níumenninganna gegn Alþingi Íslendinga 8. desember 2008 gengdu mikilvægu hlutverki í að herða á mótmælum almennings gegn spilltri ríkisstjórn og stuðluðu verulega að falli hennar. Þessi staðreynd ein og sér ætti að sannfæra Íslendinga um að þeir ættu að vera þakklátir fyrir það hugrekki sem níumenningarnir sýndu, að þeir ættu að taka afstöðu gegn því að níumenningarnir séu dregin í gegnum langdregin réttarhöld og fái hugsanlega fangelsisdóma. Því skorum við á Íslendinga að styðja hina ákærðu með ráðum og dáð og stöðva það svívirðilega réttarofbeldi sem felst í þessu máli.

Saving Iceland mælist til þess einnig að alþjóðasamfélagið og samtök á vettvangi borgararéttinda og mannréttinda taki málið þegar í stað til rannsóknar og grípi til aðgerða sem fyrst til þess að stöðva þessar pólitísku ofsóknir.

Saving Iceland krefst þess að lokum að ákærur gegn níumenningunum séu þegar í stað dregnar til baka, og ennfremur, að Alþingi og íslenska ríkið sendi frá sér opinberar afsökunarbeiðnir til sakborninga og fjölskyldna þeirra fyrir þessa hreinræktuðu pólitísku kúgunaraðgerð.

English version:

http://www.savingiceland.org/0629/a-spade-is-a-spade-repression-is-repression/

Félagið Ísland-Palestína efnir til mótmælastöðu við Utanríkisráðuneytið, Rauðarárstíg 25, í dag (31.maí) klukkan 17.00.

Þar verður árásum ísraelsher á skipalest með hjálpargögn fyrir Gaza mótmælt og íbúum Palestínu sýnd samstaða.

Mótmælin eiga að senda ráðamönnum skýr skilaboð að þeir beiti sér fyrir því að grimmilegu hernámi og umsátri Gaza ljúki þegar í stað. Krafist verður að Ísland slíti stjórnmálasambandi stjórnamálasambandi við Ísrael þar til þarlend stjórnvöld fara að alþjóðalögum, samþykktum S.þ. – og hætti ólöglegu hernámi og umsátri sínu um herteknu svæðin.

Að sögn sjónarvotta hóf ísraelskir hermenn skothríð um leið og þeir stigu um borð í bátinn

Íbúum Gaza svæðisins hefur verið haldið í einangrun frá því árið 2007. Ísrael hefur lagt bann við innflutningi til svæðisins, fyrir utan naumt skammtaða neyðaraðstoð sem flutt er inn af alþjóðlegum hjálparsamtökum. Bannið hefur valdið því að meirihluti allra heimila á Gaza svæðinu fá ekki uppfyllt matarþörfum sínum og hafa heldur ekki daglegan aðgang að vatni. Á svæðinu ríkir því algjör skortur á nauðsynjavörum.

Í fyrsta tölublaði Rósta var fjallað um það að tvenn hjálparsamtök, Hreyfingin fyrir frjálsri Gaza og Tyrkneski hjálparsjóðurinn, hefðu uppi áætlanir um að senda smáflota til Gaza svæðisins með hjálpargögnum fyrir íbúa svæðisins. Fréttin hljóðaði svo:

Hreyfingin fyrir frjálsri Gaza (Free Gaza Movement) og Tyrkneski hjálparsjóðurinn (Turkish Relief Foundation) hafa sent frá sér tilkynningu þar sem þau opinbera áform sín um að senda í sameiningu smáflota, sem samanstendur af 10 skipum, til hins umsetna Gaza-svæðis í vor. Fleiri samtök, frá Grikklandi, Írlandi og Svíþjóð, hafa einnig tilkynnt að þau muni senda skip sem slást munu í för með smáflotanum. Yfirmaður Tyrkneska hjálparsjóðsins, Bulent Yildirim sagði í tilkynningunni: „Við munum sigla af stað til Gaza með vorinu, og áfangahöfn okkar er frelsi; frelsi fyrir þá einu og hálfu milljón Palestínubúa sem neitað er um rétt sinn til að endurbyggja samfélag sitt. Við munum ekki hætta siglingunum fyrr en Ísrael afnemur umsátrið.“

Auk farþegaskipa sem munu ferma stjórnmálamenn frá ýmsum heimshornum, fréttafólk og mannréttindabaráttufólk til svæðisins, mun flotinn samanstanda af tveimur gámaflutningaskipum sem bæði verða drekkhlaðin af varningi sem Ísrael hefur haldið uppi banni við að sé fluttur til Gaza svæðisins síðan árás þeirra á íbúa landsvæðisins lauk fyrir ári síðan. Hér er um að ræða byggingarefni, rafstöðvar og námsefni svo fátt eitt sé nefnt. Annað gámaflutningaskipanna fengu samtökin afhent frá Perdana sjóðnum í Malasíu en hitt er í eigu Tyrkneska hjálparsjóðsins. „Þetta ólöglega umsátur Ísraela og stöðug þvermóðska þeirra hafa alþjóðleg lög og reglugerðir að athlægi. Heimsborgarasamfélagið vill sýna fram á, að ef ríkisstjórnir okkar eru ekki tilbúnar til að taka afstöðu gegn, og stöðva hrottalega meðferð Ísraela á palestínska fólkinu, þá erum við tilbúin til þess í þeirra stað.“ segir í tilkynningu frá Tyrkneska hjálparsjóðnum.

Í ágúst árið 2008 sendi Hreyfingin fyrir frjálsri Gaza tvö skip til svæðisins. Þetta voru fyrstu erlendu skipin til að leggja að höfn þar í 41 ár. Síðan þá hefur sjö sinnum verið siglt með hópa af stjórnmálafólki, meðlimi mannréttindasamtaka og fjölmiðla til svæðisins, svo þau geti borið vitni um þá eyðileggingu og hörmung sem fólkið á Gaza svæðinu þarf að lifa við af hendi Ísraela. Þessar siglingar fara mikið fyrir brjóstið á Ísraelum, sem grípa sífellt til meira harðræðis til að hindra að þær nái til áfangastaðar síns. Þrjár seinustu ferðirnar hafa verið stöðvaðar af ísraelska flotanum í trássi við lög. Sú fyrsta var stöðvuð í desember 2008, en þá sigldi ísraelski flotinn inn í skipið Dignity á meðan það var enn statt á alþjóðlegu hafsvæði. Skömmu seinna var Spirit of Humanity snúið við undir hótunum um að allir um borð yrðu skotnir ef skipinu yrði ekki snúið við. Það skip snéri aftur til Gaza sumarið 2009 en var aftur stöðvað og í það skiptið fangelsaði ísraelski flotinn alla áhöfnina og farþega skipsins í viku.

Í morgun bárust fréttir af því að ísraelskir hermenn hafi skotið á flotann, sært fjölda manns og drepið nítján. Þetta átti sér stað á meðan flotinn var enn á alþjóðlegu hafsvæði. Ísraelski herinn ber það fyrir sig að á hann hafi verið ráðist, með vopnum og „beittum áhöldum“. Hvort um hafi verið að ræða eldhúshníf, eða vel yddaðan blýant, á móti brynjuðum hermönnum skal ósagt látið. Á engum af þeim myndum og myndskeiðum sem birst hafa af atvikinu má sjá að áhöfn skipsins beri vopn, eða geri sig líklega til að verjast árásum Ísraelshers.

Það er þó athyglisvert að fylgjast með viðbrögðum alþjóðasamfélagsins, þar sem stjórnmálamenn vara sig á að fordæma árásirnar, en tala þess í stað um að rannsaka þurfi hvað átti sér stað. Almenningur hefur hins vegar brugðist snarlega við og efnt hefur verið til mótmæla gegn framförum Ísraela víða um heim. Hér á landi fara slík mótmæli fram á vegum samtakanna Ísland-Palestína, við Utanríkisráðuneytið kl. 17 í dag (31.maí).

Hvernig fjölmiðar og aðrir dómarar götunnar hafa dæmt nímenningana fyrirfram.

Þann 8. desember 2008 fóru þrjátíu manns inn í Alþingishúsið. Tveir einstaklingar, af sitthvoru kyni, fóru upp á þingpalla og hvöttu þingmenn til að koma sér út úr húsi sem þjónaði ekki tilgangi sínum lengur. Aðrir voru stöðvaðir í stigaganginum, þeim var hótað piparúðun og lentu síðar meir sumir í stimpingum við lögreglu og þingverði. Nokkrir voru handteknir, yfirheyrðir og svo sleppt – þinghald tafðist um klukkustund. Rúmu ári seinna var níu einstaklingum – undirritaður þar með talinn – stefnt af Láru V. Júlíusdóttur, settum ríkissaksóknara, meðal annars fyrir árás gegn sjálfræði Alþingis. Refsiramminn sem héraðsdómaranum Pétri Guðgeirssyni er gert að dæma okkur eftir, er eins árs til lífstíðarfangelsi.

Mikil umræða hefur átt sér stað um ákærunnar; í dagblöðum, sjónvarpsstöðvum, fréttavefjum, spjall- og bloggsíðum, á götum úti og á Alþingi. Viðbrögð Héraðsdóms við þeim fjölda fólks sem vill fylgjast með málaferlunum hafa reynst sem olía á eld: að láta lögreglu vakta yfir og stjórna þannig réttarhöldunum – og ekki dregið úr umræðunni. Umræðan um málaferlin – og sérstaklega um atburðinn í þinghúsinu þennan desemberdag 2008 – hefur verið miklum annmörkum háð. Ég sé mig tilneyddan til að hrekja eitthvað af þeim rangfærslum og lygum sem komið hafa fram, og benda um leið á það plan sem íslenska umræðan virðist vera föst á.

Áttundi desember tvöþúsund og átta!

Í greininni „Hvaða réttlæti?“, sem birtist í DV þann 14. maí sl., gagnrýnir Illugi Jökulsson dómsmálið, auk framgöngu dómsstjóra og dómara. Greinin er ágæt en þegar Illugi ætlar sér að útskýra atvikið sem við eru ákærð fyrir, segir hann að „í miðjum rústunum“ hafi átt „að bjóða þjóðinni upp á gælumál Heimdallar,“ það er umræðu um frumvarp um sölu á léttvíni í matvöruverslunum „Þá hófst búsáhaldabyltingin, og þá urðu þeir atburðir þegar fólkið braut sér leið inn í þinghúsið.“ Það er rangt. Og það er líka rangt að þúsundir manna hafi staðið á Austurvelli þegar við fórum inn á Alþingi, eins og kom ranglega fram í viðtali sem Catharine Fulton tók við okkur fyrir maí-tölublað The Reykjavík Grapevine.

Daginn eftir að grein Illuga kom út, birtist grein fyrrum framkvæmdastjóra Stúdentaráðs Háskóla Íslands, Jóhanns Más Helgasonar, á vefritinu Deiglunni, þar sem hann fer ítrekað með rangt mál um réttarhöldin og ástæður þeirra. Jóhann endar greinina á því „þegar nokkrir mótmælendur sem gengu um með appelsínugul bönd, gengu á milli og byrjuðu að verja lögreglumennina fyrir grjótkasti og öðrum aðskotahlutum“. Sá atburður átti sér stað aðfaranótt 22. janúar 2009 – einum og hálfum mánuði eftir að hin meinta árás okkar á Alþingi átti sér stað. En þar sem Jóhann virðist ekkert vita um efni greinar sinnar segir hann svo: „Fólkið sem mun þurfa að mæta örlögum sínum fyrir dómi eru þeir sem köstuðu grjótinu.“

Að því er ég best veit hefur enginn verið handtekinn eða ákærður fyrir grjótkast þetta umrædda janúarkvöld. Hitt veit ég með vissu, að ekkert okkar þrjátíu sem fórum inn í Alþingi í desember 2008, hafði grjót meðferðis.

Liggjandi slasað fólk

Höldum okkur við grein Jóhanns því af nógu er þar að taka. Hann segir okkur níu hafa farið „hvað mestu offari í mótmælunum sjálfum“ – og á þá við það tímabil sem oft er kallað búsáhaldabyltingin – og þess vegna séum við nú dregin fyrir dómsstóla. Hann segir frá slösuðum þingvörðum og bætir svo við: „Þá eru ótaldir þeir lögreglumenn sem meiddust illa í mótmælunum og hafa þurft að fara í aðgerðir eða leita læknishjálpar og eru ekki ennþá búnir að ná fullum bata.“ Ég hef ekki heyrt af lögreglumönnum sem slösuðust illa þann 8. desember þó í ákærunni á hendur okkur sé minnst á einstaka „eymsli“, „mar“ og „tognun“.

Þessar ýkjur eru þó engin nýmæli og Jóhann er síður en svo að finna upp hjólið. Í Fréttablaðinu, þann 22. janúar þessa árs – stuttu eftir að upphaflega var sagt frá ákærunni – sagði stórum stöfum við frétt um málið að ríkissaksóknari hafi ekki heimild til að fella niður mál „þar sem sjö liggja slasaðir vegna ofbeldis.“ Með þessu orðalagi – að fólk liggi slasað vegna ofbeldis – gaf Fréttablaðið tóninn fyrir þá fjölmiðlaumræðu sem ríkt hefur í kringum málið; umræðu sem byggist á óvissu og skorti á vitneskju um það sem raunverulega átti sér stað í þinghúsinu, en er fyllt upp í með ýkjum og alhæfingum.

Þannig hefur til að mynda ítrekað verið fullyrt að við höfum ruðst inn í þinghúsið en ekki gengið inn í það eins og annað fólk gerir (t.d. Fréttablaðið 21.01, 11.03., 13.05. og Morgunblaðið 22.01., allt 2010). Egill Helgason sagði á bloggsíðu sinni þann 30. apríl að honum finnist „ekki forsvaranlegt að ráðast með valdi inn í þinghúsið, slást við lögreglu og þingverði“ og í annað skipti minntist hann – eins og Jóhann – á það þegar hópur fólks kastaði grjóti að lögreglumönnum við Stjórnarráðið. „Daginn eftir klæddist fjöldi mótmælenda appelsínugulum lit til marks um að þeir kærðu sig ekki um ofbeldi. Þrátt fyrir að mikið hafi legið við, ríkti varla undanþága fyrir ofbeldi þessa daga“ sagði Egill, þó sá atburður sem hann skrifaði um – „árásin á Alþingi“ – hefði ekkert með uppruna appelsínugulu mótmælabylgjunnar að gera.

Í samtali við Hönnu G. Sigurðardóttur í útvarpsþættinum Vítt og breytt á Rás 2 þann 17. maí, sagði Jón Ólafsson, heimspekingur og kennari við Háskólann á Bifröst, að ekki væri hægt að leggja það að jöfnu að „slá mann í rot“ og „berja bumbur fyrir framan þinghúsið“. Þetta sagði hann í kjölfar umræðu um undirskriftalista sem hundruð manna hafa skráð nöfn sín á og lýst yfir samsekt varðandi „árás á Alþingi“ vegna mótmælaaðgerða, stundum lögbrota, við þinghúsið veturinn 2008 – 2009. Jón hefur þó engin orð um það hvaða umræddi maður var sleginn í rot, eða hvar og hvenær.

Íkveikjur, eignaspjöll og saurpokar

Svona heldur þetta áfram. Björn Bjarnason segir okkur hafa ráðist á Alþingi. Í umræðum á Alþingi 14. maí sl., var rædd þingsályktunartillaga þingmanns VG um að málið gegn okkur yrði fellt frá. Sama dag gaf Jón Gunnarsson, þingmaður Sjálfstæðisflokksins til kynna að hinn 8. desember hafi allt verið „brotið og bramlað“ í þinghúsinu. Sama tón kvað við í bloggfærslu annars Sjálfstæðismanns, Jóns Magnússonar,  þar sem segir að „óeirðarfólk“ hafi valdið eignaspjöllum í eða á þinghúsinu og þess vegna séu þau – við – sótt til saka. Ritstjórar Morgunblaðsins voru svo hrifnir af skrifum hins síðari Jóns að þeir birtu bloggfærslu hans í heild sinni undir yfirskrift Staksteina, þann sama dag og fyrri Jón fór með sínar lygar á Alþingi.

Hægrisinnaða vefritið AMX birtir reglulega nöldur undir nafninu Fuglahvísl og hefur það síðustu vikurnar oft á tíðum snúið að dómsmálinu. Smáfuglarnir sjálfstæðu fjalla undantekningarlaust um „árásina á Alþingi“, fólkið sem beit og beitti ofbeldi, slasaði þingverði og lögreglumenn og þar fram eftir götunum. Á frjálshyggjuritið Vefþjóðviljann er skrifað í sama stíl. Þann 13. maí fjallaði pistlahöfundur síðunnar um fyrrnefnda þingsályktunartillögu og setti svo upp uppskáldaða dæmisögu af manni sem mislíkar störf Vinstri grænna. Hún hljóðar svo:

„Hann fer niður á Suðurgötu og kastar grjóti inn um glugga á skrifstofu VG. Hann er með slíka háreysti tímunum saman að menn heyra ekki eigin hugsanir. Hann ryðst inn á skrifstofuna og slasar starfsmenn sem óska þess góðfúslega að hann hafi sig á brott. Á leiðinni út ber hann eld að útidyrum hússins. Hann er svo handtekinn síðar um daginn þegar hann er aftur á leið niður á Suðurgötu með sekk sem í er allt sem gengið hefur niður af honum þann daginn.“

Þarna er hvað lengst gengið í ýkjunum og lygunum. Með dæmisögunni – sem á að vera mótvægi við málflutning þeirra sem sjá fjarstæðuna í málaferlunum á hendur okkur níu – er framkomu okkar í þinghúsinu þann 8. desember 2008, líkt við rúðubrot, íkveikjur og (að því er virðist) áætlanir um að fleygja saur á fólk. Einnig er okkur gefið að hafa truflað þingstörf tímunum saman. Vissulega voru brotnar rúður í byggingum stofnana ríkisins í janúar 2009, eldur borinn að útidyrahurð Alþingis og þingstörf trufluð dögunum saman. Sögur gengu einnig um að lögreglumenn hafi handtekið einstaklinga í nánd við mótmælin í janúar, sem hafi haft saur í pokum. En ekkert af þessu hefur neitt með ákærurnar á hendur okkur að gera. Þann 8. desember voru engar rúður brotnar, enginn eldur kveiktur og enginn illa lyktandi saur borinn á borð – að undanskildum stjórnmálunum sem stunduð voru í þinghúsinu sem töfðust í rúma klukkustund. Ef menn ætla sér raunverulega að gagnrýna mótmælaaðferðir, málstað þeirra eða stuðning við hann – hvers vegna ekki að hafa staðreyndirnar á hreinu til að byrja með?

Meintir stuðningsmenn, alvarlegar sprengjur og alvald Álfheiðar

Margt annað umhugsunarvert hefur komið fram í umfjöllun af málinu. Blaðamaður Morgunblaðsins sá sig til að mynda knúinn til að gera stuðningsmenn að „stuðningsmönnum“ í gæsalöppum, þegar hann sagði frá því er hundruð manna komu saman í Héraðsdómi Reykjavíkur við fyrirtöku í dómsmálinu þann 12. maí. Ég hafði samband við hann til að spyrjast fyrir um gæsalappirnar – vitandi um þann raunverulega stuðnings sem fólkið sem þarna var viðstatt sýndi okkur, hinum ákærðu þennan dag – og fékk þau svör að þó augljóslega hafi einhverjir stuðningsmenn verið á svæðinu hafi þó verið þarna hópur fólks kominn til þess eins að knýja fram ólæti við lögregluna. Þetta veit blaðamaðurinn auðvitað ekkert um.

Ritstjórar sama blaðs lugu svo stórum stöfum, þann 1. maí, þegar leiðari blaðsins bar heitið „Sprengjur í héraðsdómi“ og fjallaði um atvik sem átti sér stað eftir fyrirtöku í dómsmálinu daginn áður. Þeir Davíð og Haraldur bentu reyndar á að „sprengjurnar“ hafi verið litlar, „sennilega svokallaðir kínverjar“, en að málið væri engu að síður alvarlegt. Í sömu grein erum við sögð hafa reynt að hafa áhrif á störf Alþingis með ofbeldi og gefið til kynna, að það eitt, að engin leið hafi verið að fullyrða um meinleysi „innrásinnar“ í Alþingi þegar hún átti sér stað, sé nógu góð ástæða til að rétta yfir okkur.

Í Morgunblaðinu þann 22. janúar, var því haldið fram að atvikið í þinghúsinu eigi sér enga hliðstæðu. Það er ekki alls kostar rétt. Eins og kemur fram í þingsályktunartillögunni fyrrnefndu hafa mótmæli oft átt sér stað á áhorfendapöllum þinghússins: „Þegar EES-samningurinn var formlega samþykktur á Alþingi mættu fulltrúar ungliðahreyfingar eins stjórnmálaflokksins meira að segja á þingpalla með eftirlíkingar af hríðskotabyssum og lýstu því yfir að um valdatöku væri að ræða án þess að nokkrum kæmi til hugar að kæra hópinn fyrir árás á þingið.“ Einnig segir þar að í einum af þeim fjölda mótmæla sem hafa verið á pöllunum hafi einn núverandi ráðherra tekið þátt. Sá heitir Össur Skarphéðinsson og lýsti hann því í sjónvarpsviðtali við vefsíðu Morgunblaðsins, hinn 9. desember 2008 – daginn eftir að meint árás okkar átti sér stað – hvernig hann hafi þrumað yfir þingheim, varinn af fjölda félaga sinna. Til viðbótar við þetta hefur því markvisst verið haldið fram, meðal annars af hægri sinnuðu vefmiðlunum sem nefndir eru hér að ofan og Birni Bjarnasyni, að Álfheiður Ingadóttir, þingmaður og núverandi ráðherra, hafi haft eitthvað að gera með þessi mótmæli – jafnvel stjórnað þeim. Þetta á reyndar við um mótmæli umrædds vetrar almennt og er goðsögnin ekki einungis runnin undan rifjum vefmiðlanna heldur einnig frá lögreglunni, en akkúrat ári eftir atburðinn umrædda skrifaði lögreglumaðurinn Gylfi Guðjónsson grein í Morgunblaðið, þar sem hann sagði Álfheiði hafa hvatt „fólk þetta [mótmælendur] til dáða í stórhættulegum athöfnum og afbrotum.“ Einn okkar níu ákærðu hefur einnig verið spurður af lögreglunni hvort hann og Álfheiður hafi skipulagt „árásina“ saman. Smáfuglar AMX bættu um betur hinn 2. maí sl. og sögðu frá því þegar Álfheiður „fylgdist vel með árásinni á alþingishúsið og leiðbeindi mótmælendum úr síma, þar sem hún stóð við glugga í Kringlu þinghússins.“

Ég ætla ekki að fjölyrða um persónulegar skoðanir Álfheiðar á mótmælum, enda þekki ég hana ekki og man ekki eftir því að hafa átt orðaskipti við hana nokkurn tíma, í nokkurn síma. Það má vel vera að hún hafi stutt mótmælin og átt stuðningsmenn meðal mótmælenda, en dómarar götunnar ættu kannski að athuga hversu margir nímenninganna eru flokksbundnir VG eða yfirhöfuð stuðningsmenn þeirra – hvað þá að einhver eigi í persónulegum samskiptum við þingmenn flokksins. Ég tala ekki fyrir hönd annarra en ég tel ólíklegt að þeir finni einn slíkan meðal okkar. Og jafnvel þó svo væri, er ekkert sem bendir til þess að okkur hafi verið stjórnað eins og tuskudúkkum í andófi okkar, þó þeir sem haldi því fram þekki kannski ekki og vilji ekki sjá annars konar vinnubrögð en það þegar einn eða nokkrir aðilar stýra hegðun fjöldans.

Orð gegn orði

Sönnunargögnin sem nú þegar liggja fyrir í málinu sína ekki fram á meintar sakir okkar. Myndband úr eftirlitsmyndavél í bak-andyrri þinghússins, því sem við gengum inn um, sýnir stimpingar en ekkert ofbeldi. Það sýnir meira að segja þegar einn þingvarða togar í eitt okkar níu, með þeim afleiðingum að sá hinn sami lendir á öðrum þingverði sem svo lendir á ofni. Fyrri þingvörðurinn á ekki yfir höfði sér áralanga fangelsisvist og skaðabótagreiðslu upp á tæpa milljón króna vegna atviksins – heldur einn nímenninganna.

Í lýsingum þingvarða í þeim gögnum sem fylgja ákærunni kemur margoft fram að við höfum hvorki beitt ofbeldi og afli, né hótunum um ofbeldi – þvert á það sem segir í sjálfum ákærunum og er svo magnað upp í fjölmiðlaumfjölluninni. Minnst er á minniháttar pústra. Einhverjir þingverðir segja frá stimpingum og minnast á að hafa fengið hné í lærið. Eða reyndar fékk einn þeirra eitthvað, hugsanlega hné, í lærið. Armbandsúr eins þingvarðar brotnaði. Þumall tognaði. Nú er þumallinn sagður vera 8% öryrki en eigandi hans virðist ekki geta útskýrt tildrög slysins. Einn þingvörður átti erfitt með svefn. Sumir fóru til sálfræðings. Löggur segjast hafa verið bitnar en læknar sáu engin bitför. Hreyfigeta fingra er eðlileg. Lögreglumaður sá mótmælanda gera sig „líklegan til að bíta“ lögreglumann og annar „missti af því andartaki er hann náði að vinda sér fram og bíta“. Einn nímenninganna sagðist ekki mæla með því að þingvörður réðist á sig. Lögga fann fyrir verkjum í hné en var reyndar fyrir með eymsli í hné um árabil. Fáir þingverðir og lögreglumenn virðast muna eftir því að hafa gefið okkur nokkur fyrirmæli.

Þetta stendur allt í málsgögnum og kemur fram í myndbands- og hljóðupptökum sem málinu fylgja. Í viðtölum á vefsíðu Morgunblaðsins, stuttu eftir atburðinn, lýstu fjórir þingmenn sem voru í salnum, því hversu saklaus og minniháttar „árásin“ var. Það voru Einar K. Guðfinnsson, Grétar Mar Jónsson, Guðjón Arnar Kristjánsson og fyrrnefndur Össur. Enginn þeirra er Vinstri grænn, sem hefði annars verið svo auðveld ástæða til þess að hundsa orð þeirra. Hinn síðastnefndi sagðist meira að segja hafa haft gaman að. Ekkert af þessu virðist þó stöðva fjölmiðla og aðra dómara götunnar í því að gera ráð fyrir sekt okkar. Lögfræðingurinn og einn verjanda okkar, Ragnar Aðalsteinsson, hefur lýst yfir áhyggjum af því að vegna þeirrar hlutdrægni sem ríki í umfjölluninni sé ómögulegt fyrir okkur að fá réttláta málsmeðferð hér á landi.

Mismarktæk vísa réttarríkisins

Í kjölfar handtöku og gæsluvarðhalds nokkra bankamanna, vegna rannsóknar sérstaks saksóknara á hruni íslensks efnahags haustið 2008, spratt allt í einu upp umræða um réttarríkið. Hæstaréttarlögmaðurinn Heimir Örn Herbertsson skrifaði til dæmis grein í Morgunblaðið þann 12. maí sl. til að minna á að réttarríkið hvíli „á þeim grunni að sakborningar séu raunverulega álitnir saklausir þangað til sekt þeirra sannast.“ Reglur um réttindi sakborninga, segir Heimir, ber öllum íbúum samfélagsins lagalega og siðferðisleg skylda til að umgangast af virðingu – „sama hversu sterkar tilfinningar þau mál, sem til umfjöllunar eru, vekja hjá okkur.“

Ritstjórar Morgunblaðsins tóku í sama streng í leiðara og sögðu það þýðingarmikið „að ekki sé neinn réttur brotinn á þeim mönnum sem í hlut eiga.“ Ólafur Þ. Stephenssen, ritstjóri hins Morgunblaðsins, sá sömuleiðis ástæðu til að minna á þann grunn sem Heimir Örn sagði réttaríkið hvíla á, enda seint nógu oft ítrekað að mati Ólafs. „Handtaka, gæzluvarðhald eða ákæra er ekki endanlegur dómur.“ Það er umhugsunarvert hvers vegna öllum þessum mönnum finnst svo brýnt að tönnlast á þessu í tilfelli fyrrum þjóðhetjanna úr Kaupþing, en ekki þegar augljós kúgun á sér stað af hendi ríkisins, á þeim sem þorðu að segja satt um stjórnmála- og samfélagsástandið í desember 2008; og ákváðu að láta á það reyna að brjóta múrana á milli valdhafa og valdalausra – koma skýrum skilaboðum til þingheims, milliliðalaust.

Þvert á móti fullyrðir Ólafur í leiðara þann 3. maí, að við níu höfum truflað störf Alþingis með látum og slasað fólk og hvetur okkur til að líta í eigin barm áður en við gagnrýnum ofbeldisfullt ríkisvald. Tónn leiðarans og flest umfjöllun Fréttablaðsins um réttarhöldin yfir okkur, eru svo sannarlega ekki í takt við vísuna sem Ólafi finnst aldrei of oft kveðin. Við erum ofbeldismenn, en ekki meintir ofbeldismenn. Við framkvæmdum árás á Alþingi, en erum ekki grunuð um meinta árás á Alþingi. Við stefndum sjálfræði þings í hættu, en erum ekki talin hafa stefnt því í hættu. Við slösuðum þingverði – svo nokkrir „liggja slasaðir“ – en erum ekki talin hafa slasað þingverði. Svona er umfjöllunin og virðist ritstjórum fréttablaðanna, sem og öðrum þeim sem fullyrða sífellt um glæpsamlega hegðun okkar níu, standa á sama þann alvarleika sem felst í hótun um mögulegt lífstíðarfangelsi. Ég endurtek: Lífstíðarfangelsi!

Að lokum

Réttarhöldin yfir okkur níu eru varla hafin. Nokkrar fyrirtökur og kröfubeiðnir hafa farið fram, og loks höfum við öll lýst því yfir að sakargiftirnar séu rangar. Samt sem áður hefur ótrúleg umræða átt sér stað og bendir ekki til annars en að eftir því sem líður á málið, verði umræðan meiri. Að öllum líkindum verður hún líka skiptari – bilið milli andstæðra fylkinga kemur til með að breikka. Nú er af alvöru rætt um að sýna beint frá réttarhöldunum á vefsíðu héraðsdóms, sökum þess fjölda fólks sem krefst þess að réttarhöldin verði opin en ekki lokuð af með lögregluborðum.

Rétt eins og réttarríkið byggir á þeim grunni að fólk sé saklaust uns sekt er sönnuð, hlýtur almenn umfjöllun um dómsmálið að byggja á þeirri forsendu að staðreyndirnar séu á hreinu. Þá skiptir engu hvort um er að ræða stuðningsmenn okkar níu, andstæðinga, eða fólk einhvers staðar þar á milli. Kynnið ykkur málið. Leggið dagsetningar á minnið. Aðskiljið aðskildar uppákomur. Áttið ykkur á tímalínu búsáhaldauppreisnarinnar og heldur fátæklegri andófssögu hérlendis. Hættið að ljúga.

Þá færist umræðan vonandi á annað plan.

Snorri Páll Jónsson Úlfhildarson,

listamaður og einn hinna ákærðu nímenninga.

Svartsokka vil kalla þennan viðburð námskeið því eflaust er hægt að læra ýmislegt af fyrirlestrum þeirra sem að námskeiðinu standa og þeim umræðum sem skapast í kringum þá. En hvað er annars borgaraleg óhlýðni?

Wikipedia gerir hugtakinu ágætis skil:

Borgaraleg óhlýðni felst í því að fara ekki eftir ákveðnum lögum, kröfum eða skipunum stjórnvalda eða yfirvalda án þess að beita líkamlegu ofbeldi. Borgaraleg óhlýðni hefur verið notuð í mótmælaskyni, svo sem gegn breskri heimsvaldastefnu á Indlandi, aðskilnaðarstefnu í Suður-Afríku og í Evrópu gegn nasistum. Bandaríski rithöfundurinn Henry David Thoreau ruddi braut nútíma hugmynda um borgaralega óhlýðni í ritgerð sinni „Resistance to Civil Government“ árið 1849 (Wikisource). Frægustu einstaklingarnir sem beitt hafa þessum aðferðum eru líklegast Mahatma Gandhi og Martin Luther King.

Vísindavefurinn tekur aðeins öðruvísi á málinu:

Borgaraleg óhlýðni í þessum skilningi er pólitísk athöfn í tvenns konar skilningi. Annars vegar er hún ákveðin tegund af opinberum andmælum gegn ríkjandi valdi, og hins vegar liggur réttlætingin fyrir henni ævinlega í almennum skilningi á réttlæti í samfélaginu. Og þótt borgaraleg óhlýðni feli oft í sér réttmætt andóf, þá er hún einungis réttmæt ef aðrar leiðir eru annaðhvort fyrirfram útilokaðar eða hafa verið reyndar til þrautar.

Flestir heimspekingar eru sammála um að í borgaralegri óhlýðni felist að (i) brotið er gegn lögum eða reglum, (ii) markmið lögbrotsins er ekki einstaklingsbundinn hagur eða sérhagsmunir tiltekins hóps heldur almannaheill, til dæmis réttlæti, (iii) lögbrotið er framið fyrir opnum tjöldum, oftast til að vekja athygli á tilteknum málstað, (iv) athöfnin felur ekki í sér ofbeldi og (v) sá sem brýtur af sér tekur við refsingu sinni án nokkurra tilrauna til undanbragða.

En af hverju þarf borgaraleg óhlýðni endilega að forðast ofbeldi? Ástæðan er sú að markmiðið með borgaralegri óhlýðni er réttlæti og með því að forðast ofbeldi birtist krafan um réttlæti í sjálfri athöfninni. Með því að beita sjálfur ofbeldi myndi gerandinn viðurkenna réttmæti ofbeldis og þar með grafa undan eigin málstað. Einnig má hafa í huga að svar yfirvalda við óhlýðninni, ef henni er mætt á annað borð, felur oft í sér beitingu líkamlegs ofbeldis. Sá sem óhlýðnast viðurkennir að vissu leyti slíkar aðferðir með því að beita ofbeldi sjálfur. Það er ekki heldur markmið óhlýðninnar að “sigra” í baráttu við yfirvöld á einhverjum þeim vettvangi þar sem ofbeldi ræður úrslitum, enda væri óhlýðni borgarinn þá dæmdur til að “tapa”.

En af hverju skyldi sá sem stundar borgaralega óhlýðni ekki forðast refsingu? Ástæðan er sú að borgaraleg óhlýðni felst í því að óhlýðnast sem borgari, það er að þrátt fyrir að viðkomandi óhlýðnist tilteknum lögum eða reglum, þá virðir hann eftir sem áður þá staðreynd að lög og reglur eru grundvöllur samfélagsins. Að því leyti fer honum líkt og manni sem er ósammála leikreglum en spilar samt leikinn og virðir reglurnar í verki. En með því að láta refsinguna yfir sig ganga leiðir sá óhlýðni oft skýrt í ljós ranglætið sem var skotspónn óhlýðninnar.

Nóg er til af dæmum sem ræða má ofan í kjölinn. Þessa stundina er t.d. verið að rétta yfir 9 einstaklingum sem sakaðir eru um að stofna sjálfræði Alþingi í hættu. Þetta mál er ágætis dæmi um borgaralega óhlýðni. Þetta er einnig gott dæmi um pólitískar ofsóknir ríkisvaldsins í garð borgara en það er efni í aðra grein.

Hópur fólks fer inn í Alþingishúsið, fylgir ekki fyrirmælum þingvarða um að halda sig úti og fer upp á þingpallana með það markmið að reka meðlimi alþingisklíkunnar út. Óhlýðnin við þingverðina virðist vera kjarni málsins hér en þeir hafa leyfi til að neita fólki um aðgang að þingpöllum á forsendum sem Svartsokka hefur enn ekki fundið í neinum ritum, reglugerðum eða lögum.

Svartsokka hvetur þig til að mæta í kvöld klukkan 20:00 og kynna þér borgaralega óhlýðni. Okkur ber enginn skylda til að fara eftir lögum sem stríða gegn réttlætis- og siðferðiskennd okkar.

ljósmynd: Jakob Fannar

Stórtónleikar verða haldnir á Austurvelli í dag, laugardaginn 15.maí kl. 14:00, til stuðnings níumenningunum sem eru ákærðir fyrir árás á Alþingi. Meðal þeirra sem koma fram á tónleikunum eru Hjaltalín, Páll Óskar, KK og Ellen, Ari Eldjárn og fleiri.

Ætlunin er að tónleikarnir verði stuðningssamkoma fyrir hina ákærðu mótmælendur, en miðum verður dreift með reikningsnúmeri fyrir frjáls framlög, vegna lögfræðikostnaðar.

Rass, Meðlimir úr Hjálmum, Ólöf Arnalds, Parabólurnar, Varsjárbandalagið, Vilborg Dagbjarts, Jón Atli J. og fjöldi annara.

Hægt að lesa meira um háreystið hér.

Hnattvæðing no. 1. Það ferli sem á sér stað þegar yfirvöld afsala sér réttindum fólks í þágu spádómskaupmanna og stórfyrirtækja. 2. tæring á launum, velferðarkerfi og reglugerða um náttúruvernd svo alþjóðaviðskipti geti dafnað. 3. óhjákvæmileg umbreyting jarðsvæða í einræktun til að halda í við öll neyslusamfélög heims. Almennt en ranglega trúað að allt ofangreint sé óafturkræft – sjá einnig Bankahrunið á Íslandi, skuldir Þriðja Heims ríkja og keppni á botninn

A Bicycle Collective is being planned to start this summer. What is a Bicycle Collective? Here is a mission statement from a BC in Canada:

“Bike Pirates in an autonomous organization whose mission is to empower cyclists and make bicycles more accessible. Volunteer-run and volunteer-organized, Bike Pirates provides a Do-It-Yourself workspace to the members of the community and supports the concepts of bicycle re-use, collective decision making, and social justice.” – Piratebikes

People bring bikes that they would otherwise throw away and we use them as parts or help other people fix them up.

Don´t think it´s about us fixing bikes 8 hours a day and give them away. It´s rather to offer people workspace to show up with their bike and fix it with guidance from others. Those same people can then use their new know-how and spread the wealth.

We´ve already gotten access to a workshop close to Hlemmur which solves the biggest problem of starting a project like this one.

The first meeting is planned on Thursday 13th of May 19:00 o´clock at the workshop it self.

Send an email to svartsokka (at) svartsokka.org if you are interested in joining the project and we will get the information along.

Fundurinn fer fram í Friðarhúsi, Njálsgötu 87 og opnar húsið kl. 18.30.

Matur verður seldur á hóflegu verði í upphafi fundar. Allir velkomnir!

NATO BURT – stuðningsmenn aðgerða gegn valdnýðslu

Þessi montstytta NATO á ekki að fá að standa þarna í friði. Hún er minnisvarði um fjöldamorð og valdníðslu.

Að útata styttu í málningu breytir engu. En það þarf að senda ákveðin skilaboð. Við viljum að þessi stytta verði ekki látin í friði fyrr en NATO hverfur.

Að lokum hvetjum við til frekari aðgerða.

Þann 8. desember 2008 hugðust þrjátíu manns fara á palla Alþingis þar sem fram fór þingfundur. Án þess að útskýra mál sitt hindruðu þingverðir för fólksins og héldu því föstu í stigaganginum, sem leiðir upp á pallana. Tveir einstaklingar komust þó framhjá, fóru alla leið og hrópuðu á þingheim að „drulla sér út“ úr húsi sem þjónaði ekki tilgangi sínum lengur. Fyrir vikið dró starfandi lögreglumaður Alþingis fólkið út af pöllunum og fleygði því niður stigann. Fljótt fylltist húsið af lögreglumönnum og á endanum voru sjö einstaklingar handteknir; einhverjir inni en aðrir fyrir utan. Dómsmál gegn níu af þeim þrjátíu sem inn í húsið fóru var fyrst þingfest 21. janúar,  svo dregið til baka, en þingfest á ný hinn 11. mars. Málaferlin halda áfram í héraðsdómi Reykjavíkur föstudginn 9. apríl og mun það svo standa yfir næstu vikur eða mánuði. Öll níu eiga yfir höfði sér eins til sextán ára fangelsisvist, verði þau fundin sek fyrir brot á 100. grein almennra hegningarlaga. Þessi grein er skrifuð af þremur hinna ákærðu.

Dómur fjórða valdsins
„Ég er ekki alveg viss um að öllum þeim sem réðust inn í Alþingi gangi gott til. Varla þeim sem beit lögregluþjónana. Í fyrradag gekk ég fram hjá einum þeirra sem ég sá að er ákærður þar sem hann gekk ásamt vini sínum í Austurstræti. Þegar ég var kominn steinsnar frá þeim heyrði ég þá muldra: „Á ég að pissa á andlitið á þér?““ Þetta voru ein fyrstu fjölmiðlaviðbrögð við dómsmálinu; orð Egils Helgasonar á bloggi sínu. Eiður Guðnason, fyrrverandi þingmaður og núverandi málfarsráðunautur var á svipuðum nótum, skrifaði um „skrílinn“ og „þetta lið“ sem „réðist inn í þinghúsið  (það voru ekki friðsamir mótmælendur) og limlesti starfsfólk og beit lögreglumann“.

Fjölmiðlamenn hafa verið sammála um það frá fyrsta degi að við, hin ákærðu, höfum ruðst inn í þinghúsið með hnefana á lofti og nýbrýndar tennur, til að berja þingverði og murka líftóruna úr þingmönnum og ráðherrum. Hetjunum í lögreglunni hafi bara rétt tekist að koma í veg fyrir valdarán. Fjölmiðlamenn hafa líka verið á einu máli um að við, hin ákærðu, séum ekki þess verð að ræða við. Frá því að kæra var fyrst lögð fram hefur enginn fjölmiðill haft frumkvæði að því að nálgast okkur. Fréttastofa RÚV hefur enn ekki svarað bréfi sem við sendum þangað 12. mars 2010, þar sem við buðum þeim að ræða við okkur um málið.
u222 að virðist vera hægt að afskrifa sakborningana í þessu máli sem „öfgafólk“ og „atvinnumótmælendur“ sem taki því ekki að gefa orðið. Raunveruleg atburðarás og okkar fyrirætlanir skipta engu. Klukkan tifar ennþá og á hverjum morgni grennist dagatalið um eina síðu. Kannski þau rétti að okkur hljóðnema þegar dómur fellur, þá sem dæmda glæpamenn – og hvað hafa dæmdir glæpamenn svo sem fram að færa í stofur landsmanna? Jafnóðum hafa fjölmiðlar verið sammála um að þingmenn og yfirmenn lögreglunnar séu þess verðir að ræða við. Þeim er treystandi til að setja hlutina fram á þann hátt að erfið frétt endi með þægilegri niðurstöðu.

Með þessari þríliða allsherjarsamþykkt fjölmiðla hefur tekist vel að veita upplýsinganeytendum landsins einhliða einmiðla… – afsakið – fjölmiðlaumfjöllun um málið. Því má spyrja: Er eitthvað því til fyrirstöðu að Páli Magnússyni, Davíð Oddssyni og Ólafi Þ. Stephenssen verði falið vald til að dæma í málinu? Það yrði í það minnsta þrískipt vald.

Árás á leiksviðið
Fulltrúalýðræðið hefur alið upp lítinn hóp fólks sem eyðir sínum tíma og okkar peningum í leiksýningu til að réttlæta að það striti við að koma í veg fyrir breytingar á handritinu – og stóran hóp fólks sem afhendir vald sitt, frelsi og ábyrgð með því að stíga reglubundið á sviðið og veita handritinu blessun sína. Þjóð, hagsæld, almannahagur, framfarir, velferð, stöðugleiki, friður og lýðræði – öllum þessum orðum er beitt til að viðhalda hugmyndinni um að allt sé best eins og það er – félagslegar breytingar séu í besta falli óþarfar en í versta falli hættulegar. Orðið „lýðræði“ vaknaði þannig einn daginn óvænt sem málaliði í herbú ðum andstæðinganna. Áttunda desember 2008 – og allan þann vetur – hrópuðu margir slagorðið „Lýðræði! Ekki kjaftæði!“ Krafa slagorðsins er skýr og fólst í þeim misskilningi að lýðræði fæli í sér að fólk móti samfélag sitt sjálft: Valdið til fólksins! Burt með pakkið!

Valdhafar eru stöðugt fyrir augum okkar og eyrum. Andlit þeirra mæta okkur í fréttablöðunum eins og mygluð morgunsól og kveðja okkur á kvöldin með samantekt sjónvarpsins á „best of“ úr orðagjálfri dagsins. Vald þeirra er sama eðlis og trúarbrögð: það þarfnast stöðugrar áminningar svo við gleymum því ekki. Einungis þannig getur það viðhaldist. Valdhafarnir sjálfir höndla hins vegar ekki að sjá okkur, hyskið, lýðinn, skrílinn – nema þegar við beygjum okkur og lútum höfði, valdi þeirra til dýrðar. Siv Friðleifsdóttur brá svo mikið við að heyra einhvern segja satt í þinghúsinu – „Drullið ykkur út, þetta hús þjónar tilgangi sínum ekki lengur!“ – að hún faldi sig bakvið  ræðupúltið. Handritið gerði ekki ráð fyrir þessu málfari, þessum skítuga þegn með þennan skítuga munn. Óþægð verður ekki liðin en líklega var það þó boðhátturinn sem gerði útslagið.

Haustið 2008 afhjúpaðist fyrir öllum að lýðræðið er kjaftæði. Mikilvægi þess að stíga inn í leikritið og rugla í handritinu var – og er – aðkallandi. Við þrjátíu sem trufluðum helgileikinn í þetta skiptið, hvorki vorum né erum ein um þá hugsun. Síðar meir þennan vetur átti fólk sem langþreytt var á sitjandi stjórnvöldum, valdníðslu þeirra og hroka, eftir að brenna í sundur sjónvarpskapla til að koma í veg fyrir að flokksformenn fengju að ljúga óhindrað í beinni útsendingu, hindra aðgang ráðherra að ríkisstjórnarfundum og koma loks í veg fyrir að þingfundir hæfust eftir að jólum stjórnmálastéttarinnar lauk þann 20. janúar 2009. Við vorum ekkert að elta neina peninga og vonum a ð við höfum ekki verið ein um það. Við mótmæltum ekki vegna efnahagsáfalla heldur vegna þeirrar valdníðslu sem framin hefur verið í þinghúsinu áratugum saman, undir yfirskini þess að þar eigi sér stað réttlætisbarátta fyrir betra samfélagi undir mislitum flöggum. Við stigum inná leiksviðið því það er gallað frá grunni.

Um leið og við stungum litlu tá inn fyrir, með þeim smávægilegu afleiðingum að leikritið frestaðist í örskamma stund, fór af stað varnaráætlun með sírenum og piparúða. Ógnin sem við erum sögð hafa skapað, sú sem gerði það að verkum að „sjálfræði Alþingis var hætta búin“, var einfaldlega sú að við – einstaklingar sem þurfum að lifa við geðþótta- og eiginhagsmunaákvarðanir þingheims – ákváðum einu sinni að leggja orð í belg, opna á okkur munninn, hætta að vera hlýðin.

Með valdi skal veru móta
Það er til náttúrulegt afl: Foss sem steypist niður kletta, verður að straumhörðu fljóti sem rennur eftir landinu og sameinast loks sjónum. Jarðflekar sem mæta hvor öðrum, skarast og móta þannig fjallgarða. Eldur sem þenur út bergið og spýtist út um jarðskorpuna. Það er til vald sem sést þegar lífvera eignast afkvæmi, elur það upp og kennir því allt það sem hún hefur lært af lífi sínu. En köllum það frekar ást og ábyrgð; þegar hún kennir afkvæminu hvernig best er að afla lífsnauðsynja, nauðsyn þess að huga að sér sjálfu og þeim sem því eru næstir, hvernig lesa má í umhverfið, leysa úr erfiðleikum, nota skynsemi og brjóstvit til að meta aðstæður, verða sterk og sjálfstæ 0  vera.

Valdabáknið sem við búum við á ekkert skylt við þessi öfl. Þau öfl sem stýra mannlegu samfélagi hafa vald sitt ekki frá náttúrunnar hendi. Það er ónáttúrulegt og því fátt eðlilegra en að við forðumst það, brjótumst undan því af fullum krafti. En það er ekki svo auðvelt. Uppeldisstofnunum ríkisins er gert að koma í veg fyrir að við getum flogið úr hreiðrinu og lifað á þann hátt sem okkur hentar eða langar. Þær veita okkur veganesti sem einungis nýtist okkur innan ramma kerfisins; í sandkassanum sem okkur er gert að lifa í. Þar megum við moka, byggja hús, borða sand, blanda með hori – jibbí! – en ekki voga okkur að taka upp á því af sjálfsdáðum að tæma kassann, brjóta hann, breyta l agi hans, byggja yfir hann – hvað þá að yfirgefa hann! Okkur er ætlað að vera þægir þegnar frá fæðingu til dauðadags.

Óþægð líðst ekki. Löngun til að skapa eigið líf og samfélag er ekki í boði. Líkamlegu andófi í krafti þeirrar löngunar er mætt af allri hörku ríkisins. Með ákærunum á hendur okkur er sett fordæmi um að ekkert andóf verði liðið, engin frávik séu leyfð. Refsingin vofir alltaf yfir; alltaf hörð. Þeim sem hlýða er hins vegar umbunað. Þau fá að vera samþykktir þegnar, sáttir þrælar, samkvæmt stimpluðu og samþykktu handriti. Þann 8. desember 2008, þegar okkur var meinaður aðgangur að þingpöllunum, kom í ljós að handritið er ekki bara lélegt, heldur er það endalaus og tilbrigðasnauður einleikur. Við sem bara búum hérna eigum að láta okkur nægja að klappa leikarann upp þrisvar e f hann tekur upp á því að hneigja sig og skrifa svo „hvað var gaman“ á spjallsíðum. Við getum klappað minna endrum og eins. Við getum jafnvel púað. En sviðið er frátekið og handritið stendur.

„Ofbeldisfullt öfgafólk“
Fordæming fjöldans á atburðunum 8. desember komst á fullt skrið eftir að einróma fjölmiðlar lögðust á árarnar. Annar hver bloggari virtist hafa fengið beina útsendingu af atburðarásinni í stofuna hjá sér. Vinstri græn sögðust skilja að fólk væri reitt og auðvitað hefðu allir rétt á að mótmæla, en ofbeldi væri ekki ásættanlegt. Hvaða ofbeldi? Eina ofbeldið sem átti sér stað í þinghúsinu þennan dag var þegar þingverðir meinuðu okkur stjórnarskráarsnepilsbundinn rétt okkar til að fara upp á þingpallana og þegar lögreglan tók við keflinu, hrinti fólki niður stiga þinghússins, handjárnaði, henti í gólfið og hindraði för þess.

Auðvitað voru þarna stympingar. Við afhentum lögreglunni ekki hendur okkar á silfurfati og buðum þeim að skella þröngum stálhringjum utan um þær. Nei, við brugðumst við ofbeldinu með því að standa staðföst og neita að fara. Það er borgaraleg óhlýðni á frumstigi. Það er kannski helst til marks um friðsemd okkar þennan dag, að lýsingar á meintum verkjum þingvarða eru af marblettum og „eymslum“ sem mennirnir gætu allt eins hlotið við að negla mynd upp á vegg. Það sér hver sem vill að ef þrjátíu manns hefðu ruðst inn á Alþingi til að láta handalögmál ráða, hefðu örfáir miðaldra þingverðir ekki haft mikið við því að segja.

Okkur er sagt að með viðveru okkar í þinghúsinu hafi sjálfræði Alþingis verið hætta búin – svo alvarleg hætta að rannsaka skal hvort við eigum ekki heima í skammarkróknum það sem eftir er. Þennan dag frestaðist þingfundur lítillega. Einum og hálfum mánuði seinna var þingfundi frestað um heilan sólarhring og dagana á eftir gekk svo erfiðlega að halda fundi, vegna mannmergðarinnar sem fyrir utan var, að ekki leið á löngu þar til sauð upp úr og boðað var til kosninga. Ekki óskum við þeim þúsundum sem á Austurvelli stóðu sömu málsmeðferðar og við göngum nú í gegnum, en það er vert að spyrja hvers vegna höfðað er mál gegn okkur níu, úr þúsunda manna hópi.

Er það vegna þess hversu auðvelt er að stimpla okkur sem ofbeldisfullt öfgafólk með grímur og hettur, „mótmælendur úr röðum anarkista“ eins og Morgunblaðið sagði,  góðkunningja lögreglunnar og skríl? Líkt og þau sem mótmæltu við Alþingi fyrir 61 ári þegar 100. gr. hegningarlaga var beitt í fyrsta og eina skipti til þessa. Er það vegna þess að í Búsáhaldavonbrigðunum voru þúsundir „venjulegra“ borgara og fullt af „frægu fólki“? Yrði því ekki tekið sem ofsóknum ef allt þetta fólk – sem vissulega truflaði þingstörf og gerði það að verkum að þingmenn þurftu að flýja í gegnum undirgöng til að komast af vettvangi – væri kært fyrir brot á hegningarlögum? Ef Hallgrímur Hel gason væri kærður fyrir árás á Geir Haarde? Ef Rassi Prump, Jónsi og austuríska barónessan (ef hún fór þá einhvern tíma niður af svölunum) yrðu kærð fyrir að vega að sjálfræði Alþingis? Eru ákærurnar gegn okkur einfaldlega eina leiðin sem saksóknari þorir að fara, eins og Mörður Árnason orðaði það, til að „ná sér loksins niður á pakkinu – fyrir hönd hinnar eilífu íslensku yfirstéttar“?

Uppgjöf eða upplausn?
Ákæran yfir okkur kristallar hatur og ótta yfirvalda í garð óhlýðni og afskipta. Hún er leið niðurlægðra valdastofnana til að klóra í bakkanna og halda reisn sinni. Refsa. Allt til að breiða yfir vangetu sína. Við, hin ákærðu, erum aðeins táknmynd fyrir óhlýðni og mótmæli þúsunda manna síðasta vetur. Verðum við fundin sek við lítil viðbrögð samfélagsins, þá er ekki bara búið að gefa tóninn, heldur er ægivaldið staðfest. En það er sama hvernig á málið er litið, niðurstaðan verður alltaf sú sama: Yfirvöld eru lúserar. Ósigur þeirra í þessu máli er óhjákvæmilegur.

Verðum við fundin sek bætumst við í stóran hóp fólks sem dæmt er fyrir hugsjónir sínar, fólk sem yfirvöld ofsækja. Og yfirvöld tapa. Ef við hljótum fangelsisdóma bætumst við í hóp fólks sem situr inni fyrir hugsjónir sínar og uppreisnir, þaggað er í og því refsað. Og yfirvöld tapa. Ef dæmt verður okkur í vil, þá er aðför yfirvalda gegn okkur það vanhugsuð að hún stenst ekki þeirra eigin lög. Og yfirvöld tapa. En við vinnum samt ekki. Eini mögulegi sigurinn í stöðunni er að þetta samfélag þori að standa uppi í hárinu gegn órétti og leggja til atlögu við lélegan leikara sem skelfur raunar nú þegar á beinunum. Þá vinnum við. Og yfirvöld tapa.

Andri Leó Lemarquis, Steinunn Gunnlaugsdóttir og Snorri Páll Jónsson Úlfhildarson

—–

Níumenningarnir eru kærðir fyrir brot á eftirfarandi lögum:

100. gr., 1. mgr.
Hver, sem ræðst á Alþingi, svo að því eða sjálfræði þess er hætta búin, lætur boð út ganga, sem að því lýtur, eða hlýðir slíku boði, skal sæta fangelsi ekki skemur en 1 ár, og getur refsingin orðið ævilangt fangelsi, ef sakir eru mjög miklar.

106. gr., 1. mgr.
Hver, sem ræðst með ofbeldi eða hótunum um ofbeldi á opinberan starfsmann, þegar hann er að gegna skyldustarfi sínu eða út af því, og eins hver sá, sem á sama hátt leitast við að hindra framkvæmd slíks starfa eða neyða starfsmanninn til þess að framkvæma einhverja athöfn í embætti sínu eða sýslan, skal sæta fangelsi allt að 6 árum. [Ef brot samkvæmt þessari málsgrein beinist að opinberum starfsmanni, sem að lögum hefur heimild til líkamlegrar valdbeitingar, má beita fangelsi allt að 8 árum.] [Beita má sektum, ef brot er smáfellt.]

107. gr.
Hafi verknaður, sem í 106. gr. getur, verið hafður frammi af mannsöfnuði, skal forgöngumönnum og leiðtogum upphlaupsins refsað með þyngri refsingu að tiltölu, og má þá beita allt að 8 ára fangelsi. [Aðrir þátttakendur upphlaupsins, sem ofríki hafa haft í frammi eða ekki hafa hlýðnast skipun yfirvalds er skorað hefur á mannsöfnuðinn að sundrast, skulu sæta fangelsi allt að 6 árum eða sektum ef brot er smáfellt.]

122. gr., 1. og 2. mgr.
Hver, sem hindrar það, að löglegur mannfundur sé haldinn, skal sæta sektum eða [fangelsi allt að 1 ári], eða fangelsi allt að 2 árum, ef miklar sakir eru, einkum ef ofríki eða ógnun í framferði hefur verið viðhaft. Raski nokkur fundarfriði á lögboðnum samkomum um opinber málefni með háreysti eða uppivöðslu, þá varðar það sektum eða [fangelsi] allt að 3 mánuðum.

231. gr.
Ef maður ryðst heimildarlaust inn í hús eða niður í skip annars manns, eða annan honum óheimilan stað, eða synjar að fara þaðan, þegar skorað er á hann að gera það, þá varðar það sektum eða [fangelsi]allt að 6 mánuðum. Þó má beita fangelsi allt að 1 ári, ef miklar sakir eru, svo sem ef sá, sem brot framdi, var vopnaður eða beitti ofbeldi eða hótun um ofbeldi eða brot er framið af fleirum saman.

Síðastliðinn föstudag var hús tekið yfir að Vesturgötu 51.

Í tilkynningu frá hústökufólkinu kemur fram að í dag standi „fjölmörg hús yfirgefin og ónýtt, á meðan fólk berst við
kerfið og bankana til þess að halda þaki yfir höfði sér og fjölskyldu sinnar. Öll félagsleg starfsemi sem fylgir ekki nútíma
hugsun um gróða og völd á sér hvergi stað. Sköpun og líf er ekki jafnrétthátt í samfélagi dagsins í dag og „eignaréttur“
og pappírshald. Vegna þessa eru auð hús sem leyft er að grotna niður móðgun við fólkið í samfélaginu.“

Nánari upplýsingar um hugmyndafræðina að baki hústökunni má finna á vefnum hustaka.org.

Allir sem hafa áhuga á að taka þátt í uppbyggingu og starfsemi félagsins eru velkomnir.

——-

The founding meeting of Hljómalind svf coop will be held Sunday the 11th of April at Efstasund 26, 104 Reykjavik, at 21:00.
We will explain why we want to start a Co-operative and what we will work towards.

Everybody who is interested in building and being a part of the Coop is welcome to join.

Upplesturinn:

Armed Joy I
Armed Joy II
Lets Destroy Work I
Lets Destroy Work II

Aðgerðir hljóma hærra en orð er grein þýdd að hluta til úr texta eftir Derrick Jensen þar sem talað er um viðbrögð fólks við misþyrmingu af hálfu arðræningja. Jensen nefnir að hugtökin ofbeldi og framleiðsla séu samheiti. Innan valdapýramídans er framleiðsla notað af yfirvöldum og einkafyrirtækjum þegar frumbyggjar og aðrir minnihlutahópar eru rændir og myrtir en þegar spyrnt er við fæti fær heimurinn að heyra að ofbeldi hafi verið beitt af hálfu innfæddra.

Lögregla og samfélag var sérstaklega áhugaverð. Andúð á lögregluþjónum er lögð til hliðar og hlutverk stofnunarinnar greint út frá einkarétti ofbeldis og þannig mjög tengd Aðgerðir … eftir D. Jensen.

Lögreglunni er ætlað að framfylgja lögum.þeir sem ákveða landslög mynda annan lítinn og félagslega afmarkaðan hóp sem er nátengdur þeim hæst settu innan valdapýramídan efnahagskerfisins. Eðli tengslanna milli þessara tveggja félagshópa sýna sig þegar lögbrot eiga sér stað meðal þeirra hátt settu; lögreglan getur ekki beitt sér gegn yfirmönnum sínum. Þar með er flett ofan af tilverugrunni lögregluembættisins því opinbert markmið embættisins er að lögum sé framfylgt.

Í greininni Falldýfa Sundkappans er fjallað um aðdraganda óeirðana í Grikklandi. Svartsokka vil benda á greinina Róstur í Grikklandi sem birtisti í Róstum þar sem fjallað er um óeirðirnar sjálfar. Einnig hvetur Svartsokka ykkur lesendur til um að skoða óháða miðla sem birta efni um það pólitíska ástand sem ríkir í Grikklandi. Háðir miðlar eru einfaldlega of uppteknir að tala um skuldastöðu landsins og hættuna sem stafar af Evrunni ef hagkerfið þar hrynur.

Tískukistinn, saga Cristianíu, ritdómar, ljóð og fleira.

Það er eitthvað bogið við fyrirbærið siðmenning og ákefð vestrænna ríkja að koma henni á líkt og ákefð landkönnuða að koma á kristinni trú  í “nýja heiminum”. Sumir myndu kalla þessa ákefð þróun. Svartur Svanur gerir þessari ákefð góð greinaskil.

Blóði stokkin bílrúða eftir skotárás ástralsks einkahers í Írak 2007. Tvær íraskar konur létu lífið í þessum leigubíl. E.C.A Programs segist ekki bera vopn eins og aðrir einkaherir. Þrátt fyrir það græðir fyrirtækið á því að stríð séu til staðar.

Töluvert hefur verið vísað í áfallakenningu Naomi Klein á þessari síðu, jafnvel svo mjög að Svartsokku sjálfri þyki nóg um, því engum er hollt að miða alla sína samfélagsgreiningu við eina bók. Þó er svo að þegar í bígerð eru tilkoma einkahers, einkavæðing háhitans og bygging álvers sem ekki er til nóg orka fyrir, allt á sama landsvæðinu, þá hringja óhjákvæmilega viðvörunarbjöllur undir tónfalli áfallakenningarinnar. Þegar líðandi stund er greind í ljósi hennar kemur í ljós kunnuglegt mynstur; verið er að spila með okkur eins og peð á taflborði. Það sem verra er: við spilum með undir styrkri stjórn „vinstrimanna“.

Hvað er áfallakenningin?

Fyrir þá sem ekki vita þá snýst áfallakenningin í stuttu máli um það að í kjölfar stórra áfalla, á borð við flóðbylgjur, jarðskjálfta, stríð eða efnahagshrun, þá sé auðveldara en ella að koma á óvinsælum efnahagsstefnum og einkavæða það sem áður var í sameign, í þeim tilgangi að afla skjótfengins gróða (og gjarnan til að hampa vinum og félögum). Kenningin felur í sér að vegna þess að almenningur sé í sjokki yfir áfallinu eigi hann erfiðara með að berjast á móti þessum breytingum.

Hér á landi virðist sem Suðurnesin ætli sér að verða fyrsta fórnarlamb áfallakenningarinnar. Áfallið virðist þó ekki hafa leitt til þess að almenningur sé of dofinn til að berjast á móti breytingunum heldur hleypur hann á móti þeim með opnum örmum. Æsingurinn í að selja auðlindir og tæma þær sem fyrst minnir helst á vitstola mann, sem í örvæntingu sinni selur botninn úr buxunum, í þeim tilgangi að geta keypt sér bætur fyrir gatið á hnénu.

Formúlan er vel þekkt víða um heim, og um hana hafa fleiri skrifað en Naomi Klein. Hún felst einna helst í því að sleppa markaðsöflunum lausum, lækka tolla og afnema innflutningshöft. Víðast hvar hefur þetta endað með miklu atvinnuleysi, oftast mun hærra en hér á landi, eða um og yfir 20%. „Lausnin“ á þessu hefur oftast verið áframhaldandi einkavæðing, sem sífellt verður ágengari. Sem dæmi má nefna er einkavæðing rafmagns í Suður-Afríku, og áform um einkavæðingu vatns í Bólivíu, sem reyndar tókst ekki vegna mikillar andstöðu heimamanna.

Hagvöxtur og stríð: eitruð blanda

Samkvæmt Naomi Klein er einkavæðing hermennsku angi þessarar þróunar og einnig með þeim ábatasamari. Hún snýst um það að útvista verkefnum hersins til einkafyrirtækja. Ef Írak er tekið sem dæmi þá var þar um að ræða innrás hannaða af Bush stjórninni, sem útvistaði svo verkefnum í „uppbyggingarstarfi“ og öryggisvörslu til einkafyrirtækja á borð við Halliburton, sem var að hluta til í eigu meðlima Bush stjórnarinnar. Fyrir þessi fyrirtæki helst gróðinn sívaxandi, því að framboðið á stríðum eykst í beinu hlutfalli við óréttlæti og skort sem þessi fyrirtæki taka þátt í að skapa.

Dæmið skýrist enn ef litið er til þess hvernig hagkerfi Bandaríkjanna er uppbyggt, en þar er hagvexti og háu atvinnustigi haldið uppi með viðvarandi vopnaframleiðslu. Til þess að réttlæta þessa vopnaframleiðslu er nauðsynlegt fyrir Bandaríkin að eiga óvini og fara í stríð af og til. Þegar demókratar eru við stjórn eru þessi stríð kölluð „friðargæsla“ og felast m.a í því að drita nokkrum bombum á Írak og Serbíu (Clinton) eða auka í heraflanum í Afganistan (Obama) til þess að auka „öryggi“. Þegar Repúblikanar eru við stjórn heitir þetta hins vegar „frelsisstríð“, „operation enduring freedom“ (Afganistan) eða „operation Iraqi freedom“ (Írak).

Með því að fara til skiptis í stríð, rústa löndum, einkavæða náttúruauðlindir og einkavinavæða uppbyggingarstarf og öryggisgæslu er því hægt að hagnast mjög. Og rúsínan í pylsuendanum: þetta heldur bara áfram. Eyðilegging samfélagsins veldur líka innbyrðis átökum, með tilheyrandi eftirspurn eftir vopnum. Líkurnar á stríðum í aðliggjandi löndum eykst líka með tilheyrandi eftirspurn eftir vopnum. Og ef allt bregst má alltaf flytja sig í önnur lönd og aðra heimshluta með hernaðaríhlutunum og braski. Þetta veldur sífelldum hagvexti.

Og nú vilja Suðurnesjamenn, í samstarfi við Samfylkinguna, fá hluta af kökunni. Þótt tilvist E.C.A Program byggist á því að nóg framboð sé af stríðum breytir það engu. Þó fyrirtækið sé hluti af hinum gróðavænlega einkaherjabransa sem eykur eftirspurnina eftir stríðum, breytir það engu. Þó svo fyrirtækið sé hluti af hernaðar-bissnessnum, sem hagnast beint af því að sprengja upp hús fólks, hrekja það á vergang, drepa fólk og limlesta, eyðileggja lífsafkomu þess og græðir á því, breytir það engu. Við viljum atvinnu, hagvöxt og erlendar fjárfestingar. Sama hvað það kostar.

Að auki:

Eftir helgi á að samþykkja kaup Magma Energy á HS orku. Svartsokka bendir á greinina: http://svartsokka.org/greinar/magma-drepur/ fyrir frekari upplýsingar um Magma.

Klámvæðing og klámmenning fer vaxandi í íslensku samfélagi. Klámvæðing merkir að sífellt er daðrað við táknmyndir og tilvísanir kláms í dægurefni þannig að mörkum hins „eðlilega“ og leyfilega er stöðugt ögrað og þau víkkuð út. Andstaða gegn klámi og klámvæðingu byggist ekki á andstöðu við nekt og kynlíf heldur þá mynd af kynverund kvenna og karla sem þar er dregin upp og gjarnan byggist á ofbeldi, hlutgervingu og valdatengslum. Þessi þróun teygir anga sína inn í skólakerfið, félagslíf nemenda og tómstundaviðburði. Háskólasamfélagið er hér ekki undanskilið.

Í Háskóla Íslands á sér stað gagnrýnin og lifandi umræða um þessi mál sem skólinn vill veita út í samfélagið.

Miðvikudaginn 24. mars, kl. 12 standa jafnréttisnefndir HÍ, Stúdentaráðs, Félagsvísindasviðs og Menntavísindasviðs, ásamt jafnréttisfulltrúa HÍ, fyrir opnum umræðufundi um menningu og klámvæðingu í Háskóla Íslands.

Fundurinn fer fram í fyrirlestrasal Þjóðminjasafns Íslands. Hann fer að mestu fram á íslensku, annað erindanna er flutt á ensku.

Dagskrá:

Ólafur Páll Jónsson, dósent í heimspeki á Menntavísindasviði HÍ
„Lærdómur og klám“

Thomas Brorsen Smidt, MA-nemi í kynjafræði við HÍ
„For the Picture Tells Me So: Men and Pornography in the Public Sphere“

Fundarstjóri: Brynhildur Flóvenz, dósent í Lagadeild og formaður jafnréttisnefndar HÍ

Á eftir erindum verða almennar umræður. Aðgangur ókeypis og öll velkomin meðan húsrúm leyfir.

Jafnréttisnefndir HÍ, Stúdentaráðs, Félagsvísindasviðs og Menntavísindasviðs og jafnréttisfulltrúi HÍ.

Þau sem fram koma:
DLX ATX
Uppistandskonur
Ljóðaslamm
Open Mic
DJ Artoflistening
DJ Elvar

Húsið opnar klukkan 20:00 og aðgangseyrir er frjáls en það sem safnast fer í prentun á 2. tölublaði og afgangur rennur til góðgerðarmála.

Bjór og skot á 500 kall!