Myndin er á spænsku og án texta.

Atburðurinn sjálfur snerist hins vegar ekki um mannrán heldur baráttu bænda gegn ákvörðun yfirvalda um að leyfa niðurrif á helsta götumarkaði bæjarins og úthluta WalMart verslunarkeðjunni byggingarleyfi á lóðinni. Markaðurinn sem um ræðir nefnist Belisario Domguez og er í bænum Texcoco um 25 km frá Mexíkóborg. Í Mexíkó er rík hefð er fyrir götumörkuðum (Tianguis) sem er stjórnað af íbúum hvers svæðis fyrir sig og má rekja tilvist þessara markaða allt aftur til tíma Asteka. Bændur selja þar afurðir sínar og handverksfólk selur handgerða listmuni en hvort tveggja er þáttur í að viðhalda þeirri menningu sem ríkir á svæðinu.

Þann 3.maí 2006 mættu u.þ.b. 60 blómabændur og settu upp söluborð við markaðinn. Eftir að hafa neitað að hlýða fyrirmælum lögreglu og yfirgefa svæðið voru þeir beittir alvarlegu ofbeldi af hálfu lögreglunnar. Í kjölfarið slógust fleiri bændur í hópinn og settu þeir upp götuvirki í helstu götu bæjarins til að hindra för lögreglu. Fréttirnar bárust á milli eins og eldur í sinu því meðal blómabændanna voru meðlimir FPDT (People’s Front in Defense of the Land) sem lengi höfðu barist gegn byggingu alþjóðlegs flugvallar fyrir Mexíkóborg á landi íbúa San Salvador Atenco. Tugir særðust í átökunum og einn lét lífið en þeim lauk með því að íbúum tókst að hrekja lögreglu á brott.

Það var ekki fyrr en morguninn eftir sem hörmungarnar hófust. Þann morgunn, klukkan 6:30, þrömmuðu rúmlega 3000 lögregluþjónar inn í bæinn og gengu berserksgang um allt sem varð á vegi þeirra. Lögreglan skaut táragashylkjum í höfuð fólks á stuttu færi, braut niður hurðir og dró fólk úr rúmum sínum og út á götur. Ein þeirra var talsmaður mannréttindasamtaka sem hafði talað fyrir opnum tjöldum á degi verkalýðsins 1.maí í Mexíkóborg, og sparkaði hópur lögregluþjóna síendurtekið í klofið á henni. Fréttamenn á svæðinu voru einnig handteknir og síðar lamdir með kylfum meðan þeir sátu í varðhaldi. Óskað var eftir aðstoð frá Rauða krossinum í nærliggjandi borgum en þegar starfsmenn hans komu á svæðið var þeim meinaður aðgangur af lögreglu.

Talið er að allt að þrjúhundruð manns hafi verið handteknir þann dag en lögreglan nefnir aðeins 109 í sínum skýrslum. Af þeim voru 47 konur og þrjátíu þeirra var nauðgað í varðhaldi. Að sögn eins fórnarlambs lögregluofbeldisins tók það sex klukkustundir fyrir lögreglu að flytja þau í varðhald en venjulega tekur aðeins tvær klukkustundir að keyra þá leið. Á leiðinni voru þau látin liggja í blóðpolli félaga sinna og konum nauðgað ítrekað. Enn hafa 18 einstaklingar ekki fundist eftir innrás lögreglunnar og 14 ára drengur var skotinn í brjóstkassann af stuttu færi með haglabyssu. Tvær stærstu fjölmiðlasamsteypur landsins höfnuðu óskum mótmælenda um viðtöl en tóku hinsvegar við frétttilkynningu lögreglunnar og birtu hana.

Fyrr á árinu höfðu borgarbúar haldið fulltrúum Menntamálaráðs fylkisins í fundarherbergi eftir að yfirmaður menntamála í fylkinu hafði ítrekað hunsað ósk borgarbúa um fund vegna vanrækslu í menntamálum í borginni. Þeim var þó sleppt nokkrum tímum síðar ómeiddum. Fjölmiðlar blésu upp atvikið og varð mannrán rauði þráðurinn í gegnum frásögnina frá átökunum í Atenco en mannrán eru tíð í Mexíkó og hræðsla mikil meðal almennings. Þetta birti gríðarlega ranga mynd af atburðinum og dró úr mögulegri samstöðu innanlands.

Mannréttindaráð Mexíkó (CNDH) hrinti af stað rannsókn sem stóð yfir í fimm mánuði og lýsti átökunum sem hörmungum yfir íbúum Atenco. Borgar- og alríkislögreglan hefði misnotað vald sitt og skotvopn. Í skýrslunni kemur einnig fram að:

* 207 manns (þar af 10 undir lögaldri) urðu fyrir grimmilegri, ómannúðlegri og niðurlægjandi meðferð.
* 145 manns voru handteknir með ólögmætum hætti
* 26 konum sem voru í varðhaldi var nauðgað af lögreglumönnum
* 5 einstaklingar með erlent ríkisfang voru beittir ofbeldi og sendir ólöglega úr landi

Að þessu frátöldu sagði Mannréttindaráðið að lögreglan hafi brotist inn á heimili, brotið þar allt og bramlað, rænt verðmætum, dregið fólk úr rúmum sínum og misþyrmt börnum, eldra fólki og fötluðum. Átökunum lauk með handtöku 12 manns sem voru ákærð fyrir skipulagt mannrán á starfsmönnum menntamálaráðs fyrr á árinu og þátttöku sína í mótmælunum í Atenco þann 3.maí. Þau voru dæmd í 31 – 112 ára fangelsi. Dómnum var áfrýjað til hæstaréttar landsins sem felldi hann niður og sagði að sönnunargögn gegn þeim væru ólögmæt. “Þó fólkinu hafi verið haldið í stuttan tíma er ekki hægt að skilgreina það sem skipulagt mannrán.”, sagði Juan Silva Meza, einn hæstaréttardómaranna í málinu. Hann sagði einnig að “þetta [liti] út fyrir að vera tilraun til að gera almenn mótmæli að glæpsamlegu athæfi”.

Enn hefur lögreglan ekki þurft að svara fyrir það ofbeldi sem hún beitti gegn þúsunda friðsamra íbúa bæjarins og enginn lögregluþjónn hefur verið dæmdur fyrir þátttöku sína í aðgerðinni.

Yfirvöld í Mexíkó eru ekki þau einu sem reyna að svipta borgara frelsi sínu til lífstíðar vegna pólitískra skoðana þeirra og aðferðum við að láta þær í ljós. Eins og flestir hafa eflaust tekið eftir í fjölmiðlum undanfarna mánuði þá reynir skrifstofa Alþingis og íslenskt ákæruvald að feta í fótspor héraðsdómstóls Mexíkófylkis með því að kæra 9 einstaklinga fyrir árás á Alþingi með möguleika á lífstíðardómi.

Ætlun Svartsokku er ekki að setja samasem merki milli atburðanna tveggja en eftirmálarnir eru hinsvegar nákvæmlega eins. Stjórnvöld* velja nokkra einstaklinga úr hópi þúsunda og gera tilraun til að fjarlægja þá úr samfélaginu með því að bera upp á þá sakir sem standast ekki skoðun og tengist athæfinu ekki á nokkurn hátt.

Skýringar á framferði lögreglunnar í Atenco hinn 4.maí 2006 eru djúpstæðari en svo að einungis hafi verið um að ræða ofbeldisfullar löggur sem komist upp með glæpi vegna spillingar í samfélaginu. Líklegt þykir að þessar misþyrmingar lögreglu hafi verið fyrirskipaðar af stjórnvöldum sem liður í úthugsuðum aðgerðum gegn pólitískum andstæðingum ríkisstjórnarinnar. Aðilar tengdir FPDT hreyfingunni, sem á var minnst hér að ofan, hröktu bæjarstjóra Atenco á brott árið 2002 og náðu bænum á sitt vald við það. Með því minnkuðu snarlega völd ríkisstjórnarinnar yfir bænum, sem er staðsettur í útjarði Mexíkóborgar, en í öðru fylki. Áætlanir þáverandi forseta landsins, Vicente Fox, um að um að starfrækja þar alþjóðlegan flugvöll mætti því harðri andspyrnu. Einnig hafa tengsl FPDT og Zapatista hreyfingarinnar, EZLN, haft sitt að segja. En EZLN náði fylkinu Chiapas í suðurhluta landsins á sitt vald árið 1994 í baráttu sinni fyrir réttindum frumbyggja og hefur haldið sjálfstjórn þar síðan. Nokkuð ljóst er að stjórnvöld hafa tekið þá ákvörðun að láta ekki annað Chiapas eiga sér stað í bakgarði Mexíkóborgar.

* Í tilfellinu á Íslandi var það skrifstofa alþingis sem kærði en vegna meints þrýstings frá forseta alþingis.

Skófla er skófla, kúgun er kúgun

Umhverfishreyfingin Saving Iceland lýsir yfir fullri samstöðu með sakborningunum níu í Reykjavík (RVK9), sem eiga á hættu allt frá eins árs til sextán ára fangelsisvist fyrir að nýta lýðræðislegan rétt sinn til að mótmæla skammarlegu þjóðþingi, 8. desember 2008.

Þessir níumenningar hafa verið valdir úr þeim þúsundum manna sem felldu fyrri ríkisstjórn með mótmælum sínum, ríkisstjórn sem vegna spillingar og getuleysis bar ábyrgð á þeirri sögulegu kreppu sem enn þjakar íslenskt samfélag. Skýrsla hinnar sérstöku rannsóknarnefndar (SIC – viðeigandi skammstöfun) hefur nú staðfest að þessi ríkisstjórn lék lykilhlutverk í þeirri valdníðslu sem hafði í för með sér algjört hrun hins íslenska hagkerfis og var lykilafl í þeirri alvarlegu spillingu, lýðræðisbresti og siðferðiskreppu sem síðan hefur komið í ljós að voru duldar orsakir hins algjöra lánleysis íslensks lýðræðis.

Að stimpla pólitíska andstæðinga sem glæpamenn, jafnvel þá sem beita ofbeldislausri, borgaralegri óhlýðni, er gömul aðferð til að afvegaleiða, notuð af kúgunarríkjum um allan heim. Þessi pólitíska kúgunaraðgerð er í æpandi mótsögn við hræsnisfullar yfirlýsingar um að ‘axla ábyrgð’ og ‘læra af reynslunni’ sem flokkarnir sem bera ábyrgð á kreppunni hafa gefið. Svo sagan endurtaki sig ekki, ættu Íslendingar að taka mjög alvarlega þá kerfisbundnu misbeitingu valds sem hefur orðið uppvíst að er rótföst í valdakerfinu og ekki láta beina sök þeirra að níumenningunum og öðrum mótmælahreyfingum.

Enn sem komið er hefur ekki einn einasti einstaklingur úr stjórnmálum eða viðskiptalífi verið dreginn fyrir dómstóla, þó að margir þeirra hafi frá öllum hliðum verið tilnefndir sem sökudólgar kreppunnar. Sú staðreynd að hinir ungu níumenningar séu fyrstu einstaklingarnir fyrir rétti í kjölfar kreppunnar sýnir svo ekki verður um villst það andrúmsloft afneitunar sem nú gegnsýrir íslenskt samfélag, og hneykslanlega tregðu íslenska ríkisins og stjórnmálastéttarinnar til að taka á sig ábyrgð eða draga lærdóma af orsökum kreppunnar.

Málaferlin gegn níumenninngunum eru blygðunarlaus afvegaleiðsla sem framkvæmd er af algerlega ábyrgðarlausu valdakerfi í fullkominni afneitun gagnvart þeim smánarlegu aðstæðum sem íslenskt lýðræði er nú komið í. Við horfum upp á kerfi sem rúið er trausti reyna að búa til sökudólga úr fólki fyrir að mótmæla þingi sem hefur verið einum rómi fordæmt fyrir að vera spillt, getulaust og vanhæft. Saving Iceland spyr hvort íslenska ríkið muni endurheimta nokkra virðingu fyrir stofnunum þess, sér í lagi þegar það legst á eitt með leggja í rúst líf þessara níu einstaklinga og fjölskyldna þeirra?

Alvarlegir misbrestir í íslensku samfélagi eru engar nýjar fréttir fyrir Saving Iceland hreyfinguna. Þegar íslenskt samfélag var í heljarklóm þeirrar ofsagræðgi sem leiddi til hrunsins vorum við meðal þeirra sárafáu sem stigu fram til að afhjúpa þróuninna og stemma stigu við henni. Af því leiddi bæði óhróðursherferðir í fjölmiðlum og pólitískar ofsóknir af hálfu dómstóla og lögreglu.

Núverandi ‘vinstristjórn’ heldur ekki einungis áfram hinni pólitísku kúgun, heldur eykur hana verulega. Nú hyggur ríkið á hefndir með þungum fangelsisdómum.  Það er í hefndarskyni fyrir það sem í raun var einungis sakleysisleg og ofbeldislaus borgaraleg óhlýðni. Hin dulda réttlæting þessarar kúgunar er sú að hindra frekari borgaralega óhlýðni.

Saving Iceland vill vekja tafarlausa athygli alþjóðlegra mannréttinda- og borgararéttindasamtaka á þessari árás á lögfest réttindi mótmælenda á Íslandi. Þau réttindi eru lögfest bæði í stjórnarskrá og alþjóðlega.

Jafnvel þó að menn hafi nýlega komist að því að skrifstofa alþingis ber ábyrgð á málsókn og ákærum gegn níumenningunum, hefur forseti þingsins haldið því fram að málið sé komið úr höndum löggjafarvaldsins og komið í ‘öruggar’ hendur dómsvaldsins. Hvílík kaldhæðni! Á Íslandi er ekki að finna skýr mörk á milli dómsvalds og ríkisvalds. Enn er það svo að íslenskir dómstólar (héraðsdómur og hæstiréttur) hafa kerfisbundið verið byggðir upp af klíkulimum Sjálfstæðisflokksins. Þetta er í samræmi við hinar tíðu ásakanir um að Ísland sé ekkert annað en ‘bananalýðveldi’. Dómskerfið á Íslandi er nákvæmlega jafn ótrúverðugt og pólitíska kerfið og fjármálageirinn.

Maður hlýtur að álykta að óreiðunni sem hingað til hefur fylgt málflutningnum í máli níumenninganna, þar sem jafnvel hefur komið til uppþota, hafi verið leyft að magnast svo mjög vegna þess að það sé hluti af meðvitaðri og kaldrifjaðri tilraun kerfisins til að skapa pólitískann óstöðugleika í kringum málið og auk þess neikvæða mynd af hinum ákærðu. Ítrekaðir dómgreindarbrestir dómarans virðast staðfesta þennann grun, þeir hafa sífellt aukið spennuna og bætt í farsakennt inntak réttarhaldanna.

Þetta sést greinilega á því hvernig fjölmiðlar, sem enn er stýrt nánast eingöngu af nýfrjálshyggjuöflum, hafa stöðugt kynnt málið. Íslenskir fjölmiðlar hafa ítrekað kallað eftir þungum dómum yfir hinum ákærðu og jafnan lýst yfir augljósri sekt þeirra. Þetta hefur gengið svo langt að Ragnar Aðalsteinsson hefur lýst yfir því að níumenningarnir eigi enga möguleika á sanngjörnum réttarhöldum.

Þegar Ríkisútvarpið um síðir fékk aðgang að og sýndi öryggisupptökur af því þegar sakborningar fóru inn í þinghúsið varð augljóst að ákærurnar um ofbeldi og líkamsmeiðingar gegn starfsfólki þingsins voru með öllu tilhæfulausar.

Ein meginröksemdin sem íslenskir fjölmiðlar hafa borið fram gegn hinum ákærðu var að þeir hefðu innleitt ofbeldi í íslenskar mótmælaaðgerðir og því þyrfti að taka á þeim af festu. Þrátt fyrir mikið vægi málsins þögðu þessir sömu refsiglöðu fjölmiðlar sem fastast þegar Ríkissjónvarpið bar fram óhrekjanleg gögn sem sýna að ofbeldisákærurnar byggjast á hreinum lygum. Þetta er æpandi dæmi um tregðu íslenskra fjölmiðla (sem Rannsóknarnefnd Alþingis setti alvarlega ofan í við fyrir að vera viljugir þjónar þeirra sem báru ábyrgð á kreppunni) til að læra sína lexíu og og axla ábyrgð sína fyrir að hafa vanrækt siðareglur blaðamennskunnar og lýðræðisskyldur sínar árum saman.

Við viljum einnig vekja athygli á þeim hefndarhug sem felst í ákærunum á hendur níumenningunum. Hann styrkist við þá staðreynd að Samfylkingin, sem á að heita flokkur vinstra megin við miðju og leiðir nú ríkisstjórnina, deildi völdum með Sjálfstæðisflokknum í þeirri ríkisstjórn sem mótmælahreyfingin hrakti frá völdum.  Innan núverandi ‘vinstristjórnar’ er hefndarhug þessara tveggja flokka friðþægt með því að halda til streitu ákærunum gegn níumenningunum.

Augljóst er að Vinstri grænir, sem komust til valda fyrir tilstilli mótmælahreyfingarinnar og deila nú völdum með Samfylkingunni, munu ekki af neinni alvöru þrýsta á samstarfsflokk sinn um að draga ákærurnar til baka. Svo virðist sem fórna eigi mótmælendunum til þess að friða þá sem engjast í hinu alþjóðlega sviðsljósi fyrir ábyrgð sína á kreppunni. Þetta eru fullkomin svik við kröfuna um virkara lýðræði og siðlegri stjórnmál sem fleytti Vinstri grænum til valda árið 2009.

Saving Iceland ítrekar yfirlýsingu sína um fullkomna samstöðu með níumenningunum og fjölskyldum þeirra. Einstaklingar innan Saving Iceland hreyfingarinnar þekkja ágætlega tilfinninguna sem fylgir því að vera glæpgerður og dreginn í gegnum réttarsali fyrir uppblásnar eða vísvitandi falsaðar ákærur fyrir að taka þátt í ofbeldislausri, borgaralegri óhlýðni. Við höfum lært að það er eitt af duldum markmiðum ríkisins að beita slíkum réttarhöldum til þess að rústa lífi okkar og ástvina okkar með því að kasta skugga á framtíð okkar. Þetta er meðvituð og kerfisbundin aðferð sem miðar að því að kæfa raddir okkar og draga úr okkur kjark. Það skiptir öllu að samfélagið átti sig á að eðli þessarar ríkisreknu aðferðar, að ofsækja pólitíska andstæðinga með glæpastimplun, sé svo sannarlega kaldrifjað pólitískt kúgunartæki.

Aðgerðir níumenninganna gegn Alþingi Íslendinga 8. desember 2008 gengdu mikilvægu hlutverki í að herða á mótmælum almennings gegn spilltri ríkisstjórn og stuðluðu verulega að falli hennar. Þessi staðreynd ein og sér ætti að sannfæra Íslendinga um að þeir ættu að vera þakklátir fyrir það hugrekki sem níumenningarnir sýndu, að þeir ættu að taka afstöðu gegn því að níumenningarnir séu dregin í gegnum langdregin réttarhöld og fái hugsanlega fangelsisdóma. Því skorum við á Íslendinga að styðja hina ákærðu með ráðum og dáð og stöðva það svívirðilega réttarofbeldi sem felst í þessu máli.

Saving Iceland mælist til þess einnig að alþjóðasamfélagið og samtök á vettvangi borgararéttinda og mannréttinda taki málið þegar í stað til rannsóknar og grípi til aðgerða sem fyrst til þess að stöðva þessar pólitísku ofsóknir.

Saving Iceland krefst þess að lokum að ákærur gegn níumenningunum séu þegar í stað dregnar til baka, og ennfremur, að Alþingi og íslenska ríkið sendi frá sér opinberar afsökunarbeiðnir til sakborninga og fjölskyldna þeirra fyrir þessa hreinræktuðu pólitísku kúgunaraðgerð.

English version:

http://www.savingiceland.org/0629/a-spade-is-a-spade-repression-is-repression/

Félagið Ísland-Palestína efnir til mótmælastöðu við Utanríkisráðuneytið, Rauðarárstíg 25, í dag (31.maí) klukkan 17.00.

Þar verður árásum ísraelsher á skipalest með hjálpargögn fyrir Gaza mótmælt og íbúum Palestínu sýnd samstaða.

Mótmælin eiga að senda ráðamönnum skýr skilaboð að þeir beiti sér fyrir því að grimmilegu hernámi og umsátri Gaza ljúki þegar í stað. Krafist verður að Ísland slíti stjórnmálasambandi stjórnamálasambandi við Ísrael þar til þarlend stjórnvöld fara að alþjóðalögum, samþykktum S.þ. – og hætti ólöglegu hernámi og umsátri sínu um herteknu svæðin.

Að sögn sjónarvotta hóf ísraelskir hermenn skothríð um leið og þeir stigu um borð í bátinn

Íbúum Gaza svæðisins hefur verið haldið í einangrun frá því árið 2007. Ísrael hefur lagt bann við innflutningi til svæðisins, fyrir utan naumt skammtaða neyðaraðstoð sem flutt er inn af alþjóðlegum hjálparsamtökum. Bannið hefur valdið því að meirihluti allra heimila á Gaza svæðinu fá ekki uppfyllt matarþörfum sínum og hafa heldur ekki daglegan aðgang að vatni. Á svæðinu ríkir því algjör skortur á nauðsynjavörum.

Í fyrsta tölublaði Rósta var fjallað um það að tvenn hjálparsamtök, Hreyfingin fyrir frjálsri Gaza og Tyrkneski hjálparsjóðurinn, hefðu uppi áætlanir um að senda smáflota til Gaza svæðisins með hjálpargögnum fyrir íbúa svæðisins. Fréttin hljóðaði svo:

Hreyfingin fyrir frjálsri Gaza (Free Gaza Movement) og Tyrkneski hjálparsjóðurinn (Turkish Relief Foundation) hafa sent frá sér tilkynningu þar sem þau opinbera áform sín um að senda í sameiningu smáflota, sem samanstendur af 10 skipum, til hins umsetna Gaza-svæðis í vor. Fleiri samtök, frá Grikklandi, Írlandi og Svíþjóð, hafa einnig tilkynnt að þau muni senda skip sem slást munu í för með smáflotanum. Yfirmaður Tyrkneska hjálparsjóðsins, Bulent Yildirim sagði í tilkynningunni: „Við munum sigla af stað til Gaza með vorinu, og áfangahöfn okkar er frelsi; frelsi fyrir þá einu og hálfu milljón Palestínubúa sem neitað er um rétt sinn til að endurbyggja samfélag sitt. Við munum ekki hætta siglingunum fyrr en Ísrael afnemur umsátrið.“

Auk farþegaskipa sem munu ferma stjórnmálamenn frá ýmsum heimshornum, fréttafólk og mannréttindabaráttufólk til svæðisins, mun flotinn samanstanda af tveimur gámaflutningaskipum sem bæði verða drekkhlaðin af varningi sem Ísrael hefur haldið uppi banni við að sé fluttur til Gaza svæðisins síðan árás þeirra á íbúa landsvæðisins lauk fyrir ári síðan. Hér er um að ræða byggingarefni, rafstöðvar og námsefni svo fátt eitt sé nefnt. Annað gámaflutningaskipanna fengu samtökin afhent frá Perdana sjóðnum í Malasíu en hitt er í eigu Tyrkneska hjálparsjóðsins. „Þetta ólöglega umsátur Ísraela og stöðug þvermóðska þeirra hafa alþjóðleg lög og reglugerðir að athlægi. Heimsborgarasamfélagið vill sýna fram á, að ef ríkisstjórnir okkar eru ekki tilbúnar til að taka afstöðu gegn, og stöðva hrottalega meðferð Ísraela á palestínska fólkinu, þá erum við tilbúin til þess í þeirra stað.“ segir í tilkynningu frá Tyrkneska hjálparsjóðnum.

Í ágúst árið 2008 sendi Hreyfingin fyrir frjálsri Gaza tvö skip til svæðisins. Þetta voru fyrstu erlendu skipin til að leggja að höfn þar í 41 ár. Síðan þá hefur sjö sinnum verið siglt með hópa af stjórnmálafólki, meðlimi mannréttindasamtaka og fjölmiðla til svæðisins, svo þau geti borið vitni um þá eyðileggingu og hörmung sem fólkið á Gaza svæðinu þarf að lifa við af hendi Ísraela. Þessar siglingar fara mikið fyrir brjóstið á Ísraelum, sem grípa sífellt til meira harðræðis til að hindra að þær nái til áfangastaðar síns. Þrjár seinustu ferðirnar hafa verið stöðvaðar af ísraelska flotanum í trássi við lög. Sú fyrsta var stöðvuð í desember 2008, en þá sigldi ísraelski flotinn inn í skipið Dignity á meðan það var enn statt á alþjóðlegu hafsvæði. Skömmu seinna var Spirit of Humanity snúið við undir hótunum um að allir um borð yrðu skotnir ef skipinu yrði ekki snúið við. Það skip snéri aftur til Gaza sumarið 2009 en var aftur stöðvað og í það skiptið fangelsaði ísraelski flotinn alla áhöfnina og farþega skipsins í viku.

Í morgun bárust fréttir af því að ísraelskir hermenn hafi skotið á flotann, sært fjölda manns og drepið nítján. Þetta átti sér stað á meðan flotinn var enn á alþjóðlegu hafsvæði. Ísraelski herinn ber það fyrir sig að á hann hafi verið ráðist, með vopnum og „beittum áhöldum“. Hvort um hafi verið að ræða eldhúshníf, eða vel yddaðan blýant, á móti brynjuðum hermönnum skal ósagt látið. Á engum af þeim myndum og myndskeiðum sem birst hafa af atvikinu má sjá að áhöfn skipsins beri vopn, eða geri sig líklega til að verjast árásum Ísraelshers.

Það er þó athyglisvert að fylgjast með viðbrögðum alþjóðasamfélagsins, þar sem stjórnmálamenn vara sig á að fordæma árásirnar, en tala þess í stað um að rannsaka þurfi hvað átti sér stað. Almenningur hefur hins vegar brugðist snarlega við og efnt hefur verið til mótmæla gegn framförum Ísraela víða um heim. Hér á landi fara slík mótmæli fram á vegum samtakanna Ísland-Palestína, við Utanríkisráðuneytið kl. 17 í dag (31.maí).

Hvernig fjölmiðar og aðrir dómarar götunnar hafa dæmt nímenningana fyrirfram.

Þann 8. desember 2008 fóru þrjátíu manns inn í Alþingishúsið. Tveir einstaklingar, af sitthvoru kyni, fóru upp á þingpalla og hvöttu þingmenn til að koma sér út úr húsi sem þjónaði ekki tilgangi sínum lengur. Aðrir voru stöðvaðir í stigaganginum, þeim var hótað piparúðun og lentu síðar meir sumir í stimpingum við lögreglu og þingverði. Nokkrir voru handteknir, yfirheyrðir og svo sleppt – þinghald tafðist um klukkustund. Rúmu ári seinna var níu einstaklingum – undirritaður þar með talinn – stefnt af Láru V. Júlíusdóttur, settum ríkissaksóknara, meðal annars fyrir árás gegn sjálfræði Alþingis. Refsiramminn sem héraðsdómaranum Pétri Guðgeirssyni er gert að dæma okkur eftir, er eins árs til lífstíðarfangelsi.

Mikil umræða hefur átt sér stað um ákærunnar; í dagblöðum, sjónvarpsstöðvum, fréttavefjum, spjall- og bloggsíðum, á götum úti og á Alþingi. Viðbrögð Héraðsdóms við þeim fjölda fólks sem vill fylgjast með málaferlunum hafa reynst sem olía á eld: að láta lögreglu vakta yfir og stjórna þannig réttarhöldunum – og ekki dregið úr umræðunni. Umræðan um málaferlin – og sérstaklega um atburðinn í þinghúsinu þennan desemberdag 2008 – hefur verið miklum annmörkum háð. Ég sé mig tilneyddan til að hrekja eitthvað af þeim rangfærslum og lygum sem komið hafa fram, og benda um leið á það plan sem íslenska umræðan virðist vera föst á.

Áttundi desember tvöþúsund og átta!

Í greininni „Hvaða réttlæti?“, sem birtist í DV þann 14. maí sl., gagnrýnir Illugi Jökulsson dómsmálið, auk framgöngu dómsstjóra og dómara. Greinin er ágæt en þegar Illugi ætlar sér að útskýra atvikið sem við eru ákærð fyrir, segir hann að „í miðjum rústunum“ hafi átt „að bjóða þjóðinni upp á gælumál Heimdallar,“ það er umræðu um frumvarp um sölu á léttvíni í matvöruverslunum „Þá hófst búsáhaldabyltingin, og þá urðu þeir atburðir þegar fólkið braut sér leið inn í þinghúsið.“ Það er rangt. Og það er líka rangt að þúsundir manna hafi staðið á Austurvelli þegar við fórum inn á Alþingi, eins og kom ranglega fram í viðtali sem Catharine Fulton tók við okkur fyrir maí-tölublað The Reykjavík Grapevine.

Daginn eftir að grein Illuga kom út, birtist grein fyrrum framkvæmdastjóra Stúdentaráðs Háskóla Íslands, Jóhanns Más Helgasonar, á vefritinu Deiglunni, þar sem hann fer ítrekað með rangt mál um réttarhöldin og ástæður þeirra. Jóhann endar greinina á því „þegar nokkrir mótmælendur sem gengu um með appelsínugul bönd, gengu á milli og byrjuðu að verja lögreglumennina fyrir grjótkasti og öðrum aðskotahlutum“. Sá atburður átti sér stað aðfaranótt 22. janúar 2009 – einum og hálfum mánuði eftir að hin meinta árás okkar á Alþingi átti sér stað. En þar sem Jóhann virðist ekkert vita um efni greinar sinnar segir hann svo: „Fólkið sem mun þurfa að mæta örlögum sínum fyrir dómi eru þeir sem köstuðu grjótinu.“

Að því er ég best veit hefur enginn verið handtekinn eða ákærður fyrir grjótkast þetta umrædda janúarkvöld. Hitt veit ég með vissu, að ekkert okkar þrjátíu sem fórum inn í Alþingi í desember 2008, hafði grjót meðferðis.

Liggjandi slasað fólk

Höldum okkur við grein Jóhanns því af nógu er þar að taka. Hann segir okkur níu hafa farið „hvað mestu offari í mótmælunum sjálfum“ – og á þá við það tímabil sem oft er kallað búsáhaldabyltingin – og þess vegna séum við nú dregin fyrir dómsstóla. Hann segir frá slösuðum þingvörðum og bætir svo við: „Þá eru ótaldir þeir lögreglumenn sem meiddust illa í mótmælunum og hafa þurft að fara í aðgerðir eða leita læknishjálpar og eru ekki ennþá búnir að ná fullum bata.“ Ég hef ekki heyrt af lögreglumönnum sem slösuðust illa þann 8. desember þó í ákærunni á hendur okkur sé minnst á einstaka „eymsli“, „mar“ og „tognun“.

Þessar ýkjur eru þó engin nýmæli og Jóhann er síður en svo að finna upp hjólið. Í Fréttablaðinu, þann 22. janúar þessa árs – stuttu eftir að upphaflega var sagt frá ákærunni – sagði stórum stöfum við frétt um málið að ríkissaksóknari hafi ekki heimild til að fella niður mál „þar sem sjö liggja slasaðir vegna ofbeldis.“ Með þessu orðalagi – að fólk liggi slasað vegna ofbeldis – gaf Fréttablaðið tóninn fyrir þá fjölmiðlaumræðu sem ríkt hefur í kringum málið; umræðu sem byggist á óvissu og skorti á vitneskju um það sem raunverulega átti sér stað í þinghúsinu, en er fyllt upp í með ýkjum og alhæfingum.

Þannig hefur til að mynda ítrekað verið fullyrt að við höfum ruðst inn í þinghúsið en ekki gengið inn í það eins og annað fólk gerir (t.d. Fréttablaðið 21.01, 11.03., 13.05. og Morgunblaðið 22.01., allt 2010). Egill Helgason sagði á bloggsíðu sinni þann 30. apríl að honum finnist „ekki forsvaranlegt að ráðast með valdi inn í þinghúsið, slást við lögreglu og þingverði“ og í annað skipti minntist hann – eins og Jóhann – á það þegar hópur fólks kastaði grjóti að lögreglumönnum við Stjórnarráðið. „Daginn eftir klæddist fjöldi mótmælenda appelsínugulum lit til marks um að þeir kærðu sig ekki um ofbeldi. Þrátt fyrir að mikið hafi legið við, ríkti varla undanþága fyrir ofbeldi þessa daga“ sagði Egill, þó sá atburður sem hann skrifaði um – „árásin á Alþingi“ – hefði ekkert með uppruna appelsínugulu mótmælabylgjunnar að gera.

Í samtali við Hönnu G. Sigurðardóttur í útvarpsþættinum Vítt og breytt á Rás 2 þann 17. maí, sagði Jón Ólafsson, heimspekingur og kennari við Háskólann á Bifröst, að ekki væri hægt að leggja það að jöfnu að „slá mann í rot“ og „berja bumbur fyrir framan þinghúsið“. Þetta sagði hann í kjölfar umræðu um undirskriftalista sem hundruð manna hafa skráð nöfn sín á og lýst yfir samsekt varðandi „árás á Alþingi“ vegna mótmælaaðgerða, stundum lögbrota, við þinghúsið veturinn 2008 – 2009. Jón hefur þó engin orð um það hvaða umræddi maður var sleginn í rot, eða hvar og hvenær.

Íkveikjur, eignaspjöll og saurpokar

Svona heldur þetta áfram. Björn Bjarnason segir okkur hafa ráðist á Alþingi. Í umræðum á Alþingi 14. maí sl., var rædd þingsályktunartillaga þingmanns VG um að málið gegn okkur yrði fellt frá. Sama dag gaf Jón Gunnarsson, þingmaður Sjálfstæðisflokksins til kynna að hinn 8. desember hafi allt verið „brotið og bramlað“ í þinghúsinu. Sama tón kvað við í bloggfærslu annars Sjálfstæðismanns, Jóns Magnússonar,  þar sem segir að „óeirðarfólk“ hafi valdið eignaspjöllum í eða á þinghúsinu og þess vegna séu þau – við – sótt til saka. Ritstjórar Morgunblaðsins voru svo hrifnir af skrifum hins síðari Jóns að þeir birtu bloggfærslu hans í heild sinni undir yfirskrift Staksteina, þann sama dag og fyrri Jón fór með sínar lygar á Alþingi.

Hægrisinnaða vefritið AMX birtir reglulega nöldur undir nafninu Fuglahvísl og hefur það síðustu vikurnar oft á tíðum snúið að dómsmálinu. Smáfuglarnir sjálfstæðu fjalla undantekningarlaust um „árásina á Alþingi“, fólkið sem beit og beitti ofbeldi, slasaði þingverði og lögreglumenn og þar fram eftir götunum. Á frjálshyggjuritið Vefþjóðviljann er skrifað í sama stíl. Þann 13. maí fjallaði pistlahöfundur síðunnar um fyrrnefnda þingsályktunartillögu og setti svo upp uppskáldaða dæmisögu af manni sem mislíkar störf Vinstri grænna. Hún hljóðar svo:

„Hann fer niður á Suðurgötu og kastar grjóti inn um glugga á skrifstofu VG. Hann er með slíka háreysti tímunum saman að menn heyra ekki eigin hugsanir. Hann ryðst inn á skrifstofuna og slasar starfsmenn sem óska þess góðfúslega að hann hafi sig á brott. Á leiðinni út ber hann eld að útidyrum hússins. Hann er svo handtekinn síðar um daginn þegar hann er aftur á leið niður á Suðurgötu með sekk sem í er allt sem gengið hefur niður af honum þann daginn.“

Þarna er hvað lengst gengið í ýkjunum og lygunum. Með dæmisögunni – sem á að vera mótvægi við málflutning þeirra sem sjá fjarstæðuna í málaferlunum á hendur okkur níu – er framkomu okkar í þinghúsinu þann 8. desember 2008, líkt við rúðubrot, íkveikjur og (að því er virðist) áætlanir um að fleygja saur á fólk. Einnig er okkur gefið að hafa truflað þingstörf tímunum saman. Vissulega voru brotnar rúður í byggingum stofnana ríkisins í janúar 2009, eldur borinn að útidyrahurð Alþingis og þingstörf trufluð dögunum saman. Sögur gengu einnig um að lögreglumenn hafi handtekið einstaklinga í nánd við mótmælin í janúar, sem hafi haft saur í pokum. En ekkert af þessu hefur neitt með ákærurnar á hendur okkur að gera. Þann 8. desember voru engar rúður brotnar, enginn eldur kveiktur og enginn illa lyktandi saur borinn á borð – að undanskildum stjórnmálunum sem stunduð voru í þinghúsinu sem töfðust í rúma klukkustund. Ef menn ætla sér raunverulega að gagnrýna mótmælaaðferðir, málstað þeirra eða stuðning við hann – hvers vegna ekki að hafa staðreyndirnar á hreinu til að byrja með?

Meintir stuðningsmenn, alvarlegar sprengjur og alvald Álfheiðar

Margt annað umhugsunarvert hefur komið fram í umfjöllun af málinu. Blaðamaður Morgunblaðsins sá sig til að mynda knúinn til að gera stuðningsmenn að „stuðningsmönnum“ í gæsalöppum, þegar hann sagði frá því er hundruð manna komu saman í Héraðsdómi Reykjavíkur við fyrirtöku í dómsmálinu þann 12. maí. Ég hafði samband við hann til að spyrjast fyrir um gæsalappirnar – vitandi um þann raunverulega stuðnings sem fólkið sem þarna var viðstatt sýndi okkur, hinum ákærðu þennan dag – og fékk þau svör að þó augljóslega hafi einhverjir stuðningsmenn verið á svæðinu hafi þó verið þarna hópur fólks kominn til þess eins að knýja fram ólæti við lögregluna. Þetta veit blaðamaðurinn auðvitað ekkert um.

Ritstjórar sama blaðs lugu svo stórum stöfum, þann 1. maí, þegar leiðari blaðsins bar heitið „Sprengjur í héraðsdómi“ og fjallaði um atvik sem átti sér stað eftir fyrirtöku í dómsmálinu daginn áður. Þeir Davíð og Haraldur bentu reyndar á að „sprengjurnar“ hafi verið litlar, „sennilega svokallaðir kínverjar“, en að málið væri engu að síður alvarlegt. Í sömu grein erum við sögð hafa reynt að hafa áhrif á störf Alþingis með ofbeldi og gefið til kynna, að það eitt, að engin leið hafi verið að fullyrða um meinleysi „innrásinnar“ í Alþingi þegar hún átti sér stað, sé nógu góð ástæða til að rétta yfir okkur.

Í Morgunblaðinu þann 22. janúar, var því haldið fram að atvikið í þinghúsinu eigi sér enga hliðstæðu. Það er ekki alls kostar rétt. Eins og kemur fram í þingsályktunartillögunni fyrrnefndu hafa mótmæli oft átt sér stað á áhorfendapöllum þinghússins: „Þegar EES-samningurinn var formlega samþykktur á Alþingi mættu fulltrúar ungliðahreyfingar eins stjórnmálaflokksins meira að segja á þingpalla með eftirlíkingar af hríðskotabyssum og lýstu því yfir að um valdatöku væri að ræða án þess að nokkrum kæmi til hugar að kæra hópinn fyrir árás á þingið.“ Einnig segir þar að í einum af þeim fjölda mótmæla sem hafa verið á pöllunum hafi einn núverandi ráðherra tekið þátt. Sá heitir Össur Skarphéðinsson og lýsti hann því í sjónvarpsviðtali við vefsíðu Morgunblaðsins, hinn 9. desember 2008 – daginn eftir að meint árás okkar átti sér stað – hvernig hann hafi þrumað yfir þingheim, varinn af fjölda félaga sinna. Til viðbótar við þetta hefur því markvisst verið haldið fram, meðal annars af hægri sinnuðu vefmiðlunum sem nefndir eru hér að ofan og Birni Bjarnasyni, að Álfheiður Ingadóttir, þingmaður og núverandi ráðherra, hafi haft eitthvað að gera með þessi mótmæli – jafnvel stjórnað þeim. Þetta á reyndar við um mótmæli umrædds vetrar almennt og er goðsögnin ekki einungis runnin undan rifjum vefmiðlanna heldur einnig frá lögreglunni, en akkúrat ári eftir atburðinn umrædda skrifaði lögreglumaðurinn Gylfi Guðjónsson grein í Morgunblaðið, þar sem hann sagði Álfheiði hafa hvatt „fólk þetta [mótmælendur] til dáða í stórhættulegum athöfnum og afbrotum.“ Einn okkar níu ákærðu hefur einnig verið spurður af lögreglunni hvort hann og Álfheiður hafi skipulagt „árásina“ saman. Smáfuglar AMX bættu um betur hinn 2. maí sl. og sögðu frá því þegar Álfheiður „fylgdist vel með árásinni á alþingishúsið og leiðbeindi mótmælendum úr síma, þar sem hún stóð við glugga í Kringlu þinghússins.“

Ég ætla ekki að fjölyrða um persónulegar skoðanir Álfheiðar á mótmælum, enda þekki ég hana ekki og man ekki eftir því að hafa átt orðaskipti við hana nokkurn tíma, í nokkurn síma. Það má vel vera að hún hafi stutt mótmælin og átt stuðningsmenn meðal mótmælenda, en dómarar götunnar ættu kannski að athuga hversu margir nímenninganna eru flokksbundnir VG eða yfirhöfuð stuðningsmenn þeirra – hvað þá að einhver eigi í persónulegum samskiptum við þingmenn flokksins. Ég tala ekki fyrir hönd annarra en ég tel ólíklegt að þeir finni einn slíkan meðal okkar. Og jafnvel þó svo væri, er ekkert sem bendir til þess að okkur hafi verið stjórnað eins og tuskudúkkum í andófi okkar, þó þeir sem haldi því fram þekki kannski ekki og vilji ekki sjá annars konar vinnubrögð en það þegar einn eða nokkrir aðilar stýra hegðun fjöldans.

Orð gegn orði

Sönnunargögnin sem nú þegar liggja fyrir í málinu sína ekki fram á meintar sakir okkar. Myndband úr eftirlitsmyndavél í bak-andyrri þinghússins, því sem við gengum inn um, sýnir stimpingar en ekkert ofbeldi. Það sýnir meira að segja þegar einn þingvarða togar í eitt okkar níu, með þeim afleiðingum að sá hinn sami lendir á öðrum þingverði sem svo lendir á ofni. Fyrri þingvörðurinn á ekki yfir höfði sér áralanga fangelsisvist og skaðabótagreiðslu upp á tæpa milljón króna vegna atviksins – heldur einn nímenninganna.

Í lýsingum þingvarða í þeim gögnum sem fylgja ákærunni kemur margoft fram að við höfum hvorki beitt ofbeldi og afli, né hótunum um ofbeldi – þvert á það sem segir í sjálfum ákærunum og er svo magnað upp í fjölmiðlaumfjölluninni. Minnst er á minniháttar pústra. Einhverjir þingverðir segja frá stimpingum og minnast á að hafa fengið hné í lærið. Eða reyndar fékk einn þeirra eitthvað, hugsanlega hné, í lærið. Armbandsúr eins þingvarðar brotnaði. Þumall tognaði. Nú er þumallinn sagður vera 8% öryrki en eigandi hans virðist ekki geta útskýrt tildrög slysins. Einn þingvörður átti erfitt með svefn. Sumir fóru til sálfræðings. Löggur segjast hafa verið bitnar en læknar sáu engin bitför. Hreyfigeta fingra er eðlileg. Lögreglumaður sá mótmælanda gera sig „líklegan til að bíta“ lögreglumann og annar „missti af því andartaki er hann náði að vinda sér fram og bíta“. Einn nímenninganna sagðist ekki mæla með því að þingvörður réðist á sig. Lögga fann fyrir verkjum í hné en var reyndar fyrir með eymsli í hné um árabil. Fáir þingverðir og lögreglumenn virðast muna eftir því að hafa gefið okkur nokkur fyrirmæli.

Þetta stendur allt í málsgögnum og kemur fram í myndbands- og hljóðupptökum sem málinu fylgja. Í viðtölum á vefsíðu Morgunblaðsins, stuttu eftir atburðinn, lýstu fjórir þingmenn sem voru í salnum, því hversu saklaus og minniháttar „árásin“ var. Það voru Einar K. Guðfinnsson, Grétar Mar Jónsson, Guðjón Arnar Kristjánsson og fyrrnefndur Össur. Enginn þeirra er Vinstri grænn, sem hefði annars verið svo auðveld ástæða til þess að hundsa orð þeirra. Hinn síðastnefndi sagðist meira að segja hafa haft gaman að. Ekkert af þessu virðist þó stöðva fjölmiðla og aðra dómara götunnar í því að gera ráð fyrir sekt okkar. Lögfræðingurinn og einn verjanda okkar, Ragnar Aðalsteinsson, hefur lýst yfir áhyggjum af því að vegna þeirrar hlutdrægni sem ríki í umfjölluninni sé ómögulegt fyrir okkur að fá réttláta málsmeðferð hér á landi.

Mismarktæk vísa réttarríkisins

Í kjölfar handtöku og gæsluvarðhalds nokkra bankamanna, vegna rannsóknar sérstaks saksóknara á hruni íslensks efnahags haustið 2008, spratt allt í einu upp umræða um réttarríkið. Hæstaréttarlögmaðurinn Heimir Örn Herbertsson skrifaði til dæmis grein í Morgunblaðið þann 12. maí sl. til að minna á að réttarríkið hvíli „á þeim grunni að sakborningar séu raunverulega álitnir saklausir þangað til sekt þeirra sannast.“ Reglur um réttindi sakborninga, segir Heimir, ber öllum íbúum samfélagsins lagalega og siðferðisleg skylda til að umgangast af virðingu – „sama hversu sterkar tilfinningar þau mál, sem til umfjöllunar eru, vekja hjá okkur.“

Ritstjórar Morgunblaðsins tóku í sama streng í leiðara og sögðu það þýðingarmikið „að ekki sé neinn réttur brotinn á þeim mönnum sem í hlut eiga.“ Ólafur Þ. Stephenssen, ritstjóri hins Morgunblaðsins, sá sömuleiðis ástæðu til að minna á þann grunn sem Heimir Örn sagði réttaríkið hvíla á, enda seint nógu oft ítrekað að mati Ólafs. „Handtaka, gæzluvarðhald eða ákæra er ekki endanlegur dómur.“ Það er umhugsunarvert hvers vegna öllum þessum mönnum finnst svo brýnt að tönnlast á þessu í tilfelli fyrrum þjóðhetjanna úr Kaupþing, en ekki þegar augljós kúgun á sér stað af hendi ríkisins, á þeim sem þorðu að segja satt um stjórnmála- og samfélagsástandið í desember 2008; og ákváðu að láta á það reyna að brjóta múrana á milli valdhafa og valdalausra – koma skýrum skilaboðum til þingheims, milliliðalaust.

Þvert á móti fullyrðir Ólafur í leiðara þann 3. maí, að við níu höfum truflað störf Alþingis með látum og slasað fólk og hvetur okkur til að líta í eigin barm áður en við gagnrýnum ofbeldisfullt ríkisvald. Tónn leiðarans og flest umfjöllun Fréttablaðsins um réttarhöldin yfir okkur, eru svo sannarlega ekki í takt við vísuna sem Ólafi finnst aldrei of oft kveðin. Við erum ofbeldismenn, en ekki meintir ofbeldismenn. Við framkvæmdum árás á Alþingi, en erum ekki grunuð um meinta árás á Alþingi. Við stefndum sjálfræði þings í hættu, en erum ekki talin hafa stefnt því í hættu. Við slösuðum þingverði – svo nokkrir „liggja slasaðir“ – en erum ekki talin hafa slasað þingverði. Svona er umfjöllunin og virðist ritstjórum fréttablaðanna, sem og öðrum þeim sem fullyrða sífellt um glæpsamlega hegðun okkar níu, standa á sama þann alvarleika sem felst í hótun um mögulegt lífstíðarfangelsi. Ég endurtek: Lífstíðarfangelsi!

Að lokum

Réttarhöldin yfir okkur níu eru varla hafin. Nokkrar fyrirtökur og kröfubeiðnir hafa farið fram, og loks höfum við öll lýst því yfir að sakargiftirnar séu rangar. Samt sem áður hefur ótrúleg umræða átt sér stað og bendir ekki til annars en að eftir því sem líður á málið, verði umræðan meiri. Að öllum líkindum verður hún líka skiptari – bilið milli andstæðra fylkinga kemur til með að breikka. Nú er af alvöru rætt um að sýna beint frá réttarhöldunum á vefsíðu héraðsdóms, sökum þess fjölda fólks sem krefst þess að réttarhöldin verði opin en ekki lokuð af með lögregluborðum.

Rétt eins og réttarríkið byggir á þeim grunni að fólk sé saklaust uns sekt er sönnuð, hlýtur almenn umfjöllun um dómsmálið að byggja á þeirri forsendu að staðreyndirnar séu á hreinu. Þá skiptir engu hvort um er að ræða stuðningsmenn okkar níu, andstæðinga, eða fólk einhvers staðar þar á milli. Kynnið ykkur málið. Leggið dagsetningar á minnið. Aðskiljið aðskildar uppákomur. Áttið ykkur á tímalínu búsáhaldauppreisnarinnar og heldur fátæklegri andófssögu hérlendis. Hættið að ljúga.

Þá færist umræðan vonandi á annað plan.

Snorri Páll Jónsson Úlfhildarson,

listamaður og einn hinna ákærðu nímenninga.

Svartsokka vil kalla þennan viðburð námskeið því eflaust er hægt að læra ýmislegt af fyrirlestrum þeirra sem að námskeiðinu standa og þeim umræðum sem skapast í kringum þá. En hvað er annars borgaraleg óhlýðni?

Wikipedia gerir hugtakinu ágætis skil:

Borgaraleg óhlýðni felst í því að fara ekki eftir ákveðnum lögum, kröfum eða skipunum stjórnvalda eða yfirvalda án þess að beita líkamlegu ofbeldi. Borgaraleg óhlýðni hefur verið notuð í mótmælaskyni, svo sem gegn breskri heimsvaldastefnu á Indlandi, aðskilnaðarstefnu í Suður-Afríku og í Evrópu gegn nasistum. Bandaríski rithöfundurinn Henry David Thoreau ruddi braut nútíma hugmynda um borgaralega óhlýðni í ritgerð sinni „Resistance to Civil Government“ árið 1849 (Wikisource). Frægustu einstaklingarnir sem beitt hafa þessum aðferðum eru líklegast Mahatma Gandhi og Martin Luther King.

Vísindavefurinn tekur aðeins öðruvísi á málinu:

Borgaraleg óhlýðni í þessum skilningi er pólitísk athöfn í tvenns konar skilningi. Annars vegar er hún ákveðin tegund af opinberum andmælum gegn ríkjandi valdi, og hins vegar liggur réttlætingin fyrir henni ævinlega í almennum skilningi á réttlæti í samfélaginu. Og þótt borgaraleg óhlýðni feli oft í sér réttmætt andóf, þá er hún einungis réttmæt ef aðrar leiðir eru annaðhvort fyrirfram útilokaðar eða hafa verið reyndar til þrautar.

Flestir heimspekingar eru sammála um að í borgaralegri óhlýðni felist að (i) brotið er gegn lögum eða reglum, (ii) markmið lögbrotsins er ekki einstaklingsbundinn hagur eða sérhagsmunir tiltekins hóps heldur almannaheill, til dæmis réttlæti, (iii) lögbrotið er framið fyrir opnum tjöldum, oftast til að vekja athygli á tilteknum málstað, (iv) athöfnin felur ekki í sér ofbeldi og (v) sá sem brýtur af sér tekur við refsingu sinni án nokkurra tilrauna til undanbragða.

En af hverju þarf borgaraleg óhlýðni endilega að forðast ofbeldi? Ástæðan er sú að markmiðið með borgaralegri óhlýðni er réttlæti og með því að forðast ofbeldi birtist krafan um réttlæti í sjálfri athöfninni. Með því að beita sjálfur ofbeldi myndi gerandinn viðurkenna réttmæti ofbeldis og þar með grafa undan eigin málstað. Einnig má hafa í huga að svar yfirvalda við óhlýðninni, ef henni er mætt á annað borð, felur oft í sér beitingu líkamlegs ofbeldis. Sá sem óhlýðnast viðurkennir að vissu leyti slíkar aðferðir með því að beita ofbeldi sjálfur. Það er ekki heldur markmið óhlýðninnar að „sigra“ í baráttu við yfirvöld á einhverjum þeim vettvangi þar sem ofbeldi ræður úrslitum, enda væri óhlýðni borgarinn þá dæmdur til að „tapa“.

En af hverju skyldi sá sem stundar borgaralega óhlýðni ekki forðast refsingu? Ástæðan er sú að borgaraleg óhlýðni felst í því að óhlýðnast sem borgari, það er að þrátt fyrir að viðkomandi óhlýðnist tilteknum lögum eða reglum, þá virðir hann eftir sem áður þá staðreynd að lög og reglur eru grundvöllur samfélagsins. Að því leyti fer honum líkt og manni sem er ósammála leikreglum en spilar samt leikinn og virðir reglurnar í verki. En með því að láta refsinguna yfir sig ganga leiðir sá óhlýðni oft skýrt í ljós ranglætið sem var skotspónn óhlýðninnar.

Nóg er til af dæmum sem ræða má ofan í kjölinn. Þessa stundina er t.d. verið að rétta yfir 9 einstaklingum sem sakaðir eru um að stofna sjálfræði Alþingi í hættu. Þetta mál er ágætis dæmi um borgaralega óhlýðni. Þetta er einnig gott dæmi um pólitískar ofsóknir ríkisvaldsins í garð borgara en það er efni í aðra grein.

Hópur fólks fer inn í Alþingishúsið, fylgir ekki fyrirmælum þingvarða um að halda sig úti og fer upp á þingpallana með það markmið að reka meðlimi alþingisklíkunnar út. Óhlýðnin við þingverðina virðist vera kjarni málsins hér en þeir hafa leyfi til að neita fólki um aðgang að þingpöllum á forsendum sem Svartsokka hefur enn ekki fundið í neinum ritum, reglugerðum eða lögum.

Svartsokka hvetur þig til að mæta í kvöld klukkan 20:00 og kynna þér borgaralega óhlýðni. Okkur ber enginn skylda til að fara eftir lögum sem stríða gegn réttlætis- og siðferðiskennd okkar.

ljósmynd: Jakob Fannar

Stórtónleikar verða haldnir á Austurvelli í dag, laugardaginn 15.maí kl. 14:00, til stuðnings níumenningunum sem eru ákærðir fyrir árás á Alþingi. Meðal þeirra sem koma fram á tónleikunum eru Hjaltalín, Páll Óskar, KK og Ellen, Ari Eldjárn og fleiri.

Ætlunin er að tónleikarnir verði stuðningssamkoma fyrir hina ákærðu mótmælendur, en miðum verður dreift með reikningsnúmeri fyrir frjáls framlög, vegna lögfræðikostnaðar.

Rass, Meðlimir úr Hjálmum, Ólöf Arnalds, Parabólurnar, Varsjárbandalagið, Vilborg Dagbjarts, Jón Atli J. og fjöldi annara.

Hægt að lesa meira um háreystið hér.

Hnattvæðing no. 1. Það ferli sem á sér stað þegar yfirvöld afsala sér réttindum fólks í þágu spádómskaupmanna og stórfyrirtækja. 2. tæring á launum, velferðarkerfi og reglugerða um náttúruvernd svo alþjóðaviðskipti geti dafnað. 3. óhjákvæmileg umbreyting jarðsvæða í einræktun til að halda í við öll neyslusamfélög heims. Almennt en ranglega trúað að allt ofangreint sé óafturkræft – sjá einnig Bankahrunið á Íslandi, skuldir Þriðja Heims ríkja og keppni á botninn

A Bicycle Collective is being planned to start this summer. What is a Bicycle Collective? Here is a mission statement from a BC in Canada:

„Bike Pirates in an autonomous organization whose mission is to empower cyclists and make bicycles more accessible. Volunteer-run and volunteer-organized, Bike Pirates provides a Do-It-Yourself workspace to the members of the community and supports the concepts of bicycle re-use, collective decision making, and social justice.“ – Piratebikes

People bring bikes that they would otherwise throw away and we use them as parts or help other people fix them up.

Don´t think it´s about us fixing bikes 8 hours a day and give them away. It´s rather to offer people workspace to show up with their bike and fix it with guidance from others. Those same people can then use their new know-how and spread the wealth.

We´ve already gotten access to a workshop close to Hlemmur which solves the biggest problem of starting a project like this one.

The first meeting is planned on Thursday 13th of May 19:00 o´clock at the workshop it self.

Send an email to svartsokka (at) svartsokka.org if you are interested in joining the project and we will get the information along.

Fundurinn fer fram í Friðarhúsi, Njálsgötu 87 og opnar húsið kl. 18.30.

Matur verður seldur á hóflegu verði í upphafi fundar. Allir velkomnir!

NATO BURT – stuðningsmenn aðgerða gegn valdnýðslu

Þessi montstytta NATO á ekki að fá að standa þarna í friði. Hún er minnisvarði um fjöldamorð og valdníðslu.

Að útata styttu í málningu breytir engu. En það þarf að senda ákveðin skilaboð. Við viljum að þessi stytta verði ekki látin í friði fyrr en NATO hverfur.

Að lokum hvetjum við til frekari aðgerða.

Þann 8. desember 2008 hugðust þrjátíu manns fara á palla Alþingis þar sem fram fór þingfundur. Án þess að útskýra mál sitt hindruðu þingverðir för fólksins og héldu því föstu í stigaganginum, sem leiðir upp á pallana. Tveir einstaklingar komust þó framhjá, fóru alla leið og hrópuðu á þingheim að „drulla sér út“ úr húsi sem þjónaði ekki tilgangi sínum lengur. Fyrir vikið dró starfandi lögreglumaður Alþingis fólkið út af pöllunum og fleygði því niður stigann. Fljótt fylltist húsið af lögreglumönnum og á endanum voru sjö einstaklingar handteknir; einhverjir inni en aðrir fyrir utan. Dómsmál gegn níu af þeim þrjátíu sem inn í húsið fóru var fyrst þingfest 21. janúar,  svo dregið til baka, en þingfest á ný hinn 11. mars. Málaferlin halda áfram í héraðsdómi Reykjavíkur föstudginn 9. apríl og mun það svo standa yfir næstu vikur eða mánuði. Öll níu eiga yfir höfði sér eins til sextán ára fangelsisvist, verði þau fundin sek fyrir brot á 100. grein almennra hegningarlaga. Þessi grein er skrifuð af þremur hinna ákærðu.

Dómur fjórða valdsins
„Ég er ekki alveg viss um að öllum þeim sem réðust inn í Alþingi gangi gott til. Varla þeim sem beit lögregluþjónana. Í fyrradag gekk ég fram hjá einum þeirra sem ég sá að er ákærður þar sem hann gekk ásamt vini sínum í Austurstræti. Þegar ég var kominn steinsnar frá þeim heyrði ég þá muldra: „Á ég að pissa á andlitið á þér?““ Þetta voru ein fyrstu fjölmiðlaviðbrögð við dómsmálinu; orð Egils Helgasonar á bloggi sínu. Eiður Guðnason, fyrrverandi þingmaður og núverandi málfarsráðunautur var á svipuðum nótum, skrifaði um „skrílinn“ og „þetta lið“ sem „réðist inn í þinghúsið  (það voru ekki friðsamir mótmælendur) og limlesti starfsfólk og beit lögreglumann“.

Fjölmiðlamenn hafa verið sammála um það frá fyrsta degi að við, hin ákærðu, höfum ruðst inn í þinghúsið með hnefana á lofti og nýbrýndar tennur, til að berja þingverði og murka líftóruna úr þingmönnum og ráðherrum. Hetjunum í lögreglunni hafi bara rétt tekist að koma í veg fyrir valdarán. Fjölmiðlamenn hafa líka verið á einu máli um að við, hin ákærðu, séum ekki þess verð að ræða við. Frá því að kæra var fyrst lögð fram hefur enginn fjölmiðill haft frumkvæði að því að nálgast okkur. Fréttastofa RÚV hefur enn ekki svarað bréfi sem við sendum þangað 12. mars 2010, þar sem við buðum þeim að ræða við okkur um málið.
u222 að virðist vera hægt að afskrifa sakborningana í þessu máli sem „öfgafólk“ og „atvinnumótmælendur“ sem taki því ekki að gefa orðið. Raunveruleg atburðarás og okkar fyrirætlanir skipta engu. Klukkan tifar ennþá og á hverjum morgni grennist dagatalið um eina síðu. Kannski þau rétti að okkur hljóðnema þegar dómur fellur, þá sem dæmda glæpamenn – og hvað hafa dæmdir glæpamenn svo sem fram að færa í stofur landsmanna? Jafnóðum hafa fjölmiðlar verið sammála um að þingmenn og yfirmenn lögreglunnar séu þess verðir að ræða við. Þeim er treystandi til að setja hlutina fram á þann hátt að erfið frétt endi með þægilegri niðurstöðu.

Með þessari þríliða allsherjarsamþykkt fjölmiðla hefur tekist vel að veita upplýsinganeytendum landsins einhliða einmiðla… – afsakið – fjölmiðlaumfjöllun um málið. Því má spyrja: Er eitthvað því til fyrirstöðu að Páli Magnússyni, Davíð Oddssyni og Ólafi Þ. Stephenssen verði falið vald til að dæma í málinu? Það yrði í það minnsta þrískipt vald.

Árás á leiksviðið
Fulltrúalýðræðið hefur alið upp lítinn hóp fólks sem eyðir sínum tíma og okkar peningum í leiksýningu til að réttlæta að það striti við að koma í veg fyrir breytingar á handritinu – og stóran hóp fólks sem afhendir vald sitt, frelsi og ábyrgð með því að stíga reglubundið á sviðið og veita handritinu blessun sína. Þjóð, hagsæld, almannahagur, framfarir, velferð, stöðugleiki, friður og lýðræði – öllum þessum orðum er beitt til að viðhalda hugmyndinni um að allt sé best eins og það er – félagslegar breytingar séu í besta falli óþarfar en í versta falli hættulegar. Orðið „lýðræði“ vaknaði þannig einn daginn óvænt sem málaliði í herbú ðum andstæðinganna. Áttunda desember 2008 – og allan þann vetur – hrópuðu margir slagorðið „Lýðræði! Ekki kjaftæði!“ Krafa slagorðsins er skýr og fólst í þeim misskilningi að lýðræði fæli í sér að fólk móti samfélag sitt sjálft: Valdið til fólksins! Burt með pakkið!

Valdhafar eru stöðugt fyrir augum okkar og eyrum. Andlit þeirra mæta okkur í fréttablöðunum eins og mygluð morgunsól og kveðja okkur á kvöldin með samantekt sjónvarpsins á „best of“ úr orðagjálfri dagsins. Vald þeirra er sama eðlis og trúarbrögð: það þarfnast stöðugrar áminningar svo við gleymum því ekki. Einungis þannig getur það viðhaldist. Valdhafarnir sjálfir höndla hins vegar ekki að sjá okkur, hyskið, lýðinn, skrílinn – nema þegar við beygjum okkur og lútum höfði, valdi þeirra til dýrðar. Siv Friðleifsdóttur brá svo mikið við að heyra einhvern segja satt í þinghúsinu – „Drullið ykkur út, þetta hús þjónar tilgangi sínum ekki lengur!“ – að hún faldi sig bakvið  ræðupúltið. Handritið gerði ekki ráð fyrir þessu málfari, þessum skítuga þegn með þennan skítuga munn. Óþægð verður ekki liðin en líklega var það þó boðhátturinn sem gerði útslagið.

Haustið 2008 afhjúpaðist fyrir öllum að lýðræðið er kjaftæði. Mikilvægi þess að stíga inn í leikritið og rugla í handritinu var – og er – aðkallandi. Við þrjátíu sem trufluðum helgileikinn í þetta skiptið, hvorki vorum né erum ein um þá hugsun. Síðar meir þennan vetur átti fólk sem langþreytt var á sitjandi stjórnvöldum, valdníðslu þeirra og hroka, eftir að brenna í sundur sjónvarpskapla til að koma í veg fyrir að flokksformenn fengju að ljúga óhindrað í beinni útsendingu, hindra aðgang ráðherra að ríkisstjórnarfundum og koma loks í veg fyrir að þingfundir hæfust eftir að jólum stjórnmálastéttarinnar lauk þann 20. janúar 2009. Við vorum ekkert að elta neina peninga og vonum a ð við höfum ekki verið ein um það. Við mótmæltum ekki vegna efnahagsáfalla heldur vegna þeirrar valdníðslu sem framin hefur verið í þinghúsinu áratugum saman, undir yfirskini þess að þar eigi sér stað réttlætisbarátta fyrir betra samfélagi undir mislitum flöggum. Við stigum inná leiksviðið því það er gallað frá grunni.

Um leið og við stungum litlu tá inn fyrir, með þeim smávægilegu afleiðingum að leikritið frestaðist í örskamma stund, fór af stað varnaráætlun með sírenum og piparúða. Ógnin sem við erum sögð hafa skapað, sú sem gerði það að verkum að „sjálfræði Alþingis var hætta búin“, var einfaldlega sú að við – einstaklingar sem þurfum að lifa við geðþótta- og eiginhagsmunaákvarðanir þingheims – ákváðum einu sinni að leggja orð í belg, opna á okkur munninn, hætta að vera hlýðin.

Með valdi skal veru móta
Það er til náttúrulegt afl: Foss sem steypist niður kletta, verður að straumhörðu fljóti sem rennur eftir landinu og sameinast loks sjónum. Jarðflekar sem mæta hvor öðrum, skarast og móta þannig fjallgarða. Eldur sem þenur út bergið og spýtist út um jarðskorpuna. Það er til vald sem sést þegar lífvera eignast afkvæmi, elur það upp og kennir því allt það sem hún hefur lært af lífi sínu. En köllum það frekar ást og ábyrgð; þegar hún kennir afkvæminu hvernig best er að afla lífsnauðsynja, nauðsyn þess að huga að sér sjálfu og þeim sem því eru næstir, hvernig lesa má í umhverfið, leysa úr erfiðleikum, nota skynsemi og brjóstvit til að meta aðstæður, verða sterk og sjálfstæ 0  vera.

Valdabáknið sem við búum við á ekkert skylt við þessi öfl. Þau öfl sem stýra mannlegu samfélagi hafa vald sitt ekki frá náttúrunnar hendi. Það er ónáttúrulegt og því fátt eðlilegra en að við forðumst það, brjótumst undan því af fullum krafti. En það er ekki svo auðvelt. Uppeldisstofnunum ríkisins er gert að koma í veg fyrir að við getum flogið úr hreiðrinu og lifað á þann hátt sem okkur hentar eða langar. Þær veita okkur veganesti sem einungis nýtist okkur innan ramma kerfisins; í sandkassanum sem okkur er gert að lifa í. Þar megum við moka, byggja hús, borða sand, blanda með hori – jibbí! – en ekki voga okkur að taka upp á því af sjálfsdáðum að tæma kassann, brjóta hann, breyta l agi hans, byggja yfir hann – hvað þá að yfirgefa hann! Okkur er ætlað að vera þægir þegnar frá fæðingu til dauðadags.

Óþægð líðst ekki. Löngun til að skapa eigið líf og samfélag er ekki í boði. Líkamlegu andófi í krafti þeirrar löngunar er mætt af allri hörku ríkisins. Með ákærunum á hendur okkur er sett fordæmi um að ekkert andóf verði liðið, engin frávik séu leyfð. Refsingin vofir alltaf yfir; alltaf hörð. Þeim sem hlýða er hins vegar umbunað. Þau fá að vera samþykktir þegnar, sáttir þrælar, samkvæmt stimpluðu og samþykktu handriti. Þann 8. desember 2008, þegar okkur var meinaður aðgangur að þingpöllunum, kom í ljós að handritið er ekki bara lélegt, heldur er það endalaus og tilbrigðasnauður einleikur. Við sem bara búum hérna eigum að láta okkur nægja að klappa leikarann upp þrisvar e f hann tekur upp á því að hneigja sig og skrifa svo „hvað var gaman“ á spjallsíðum. Við getum klappað minna endrum og eins. Við getum jafnvel púað. En sviðið er frátekið og handritið stendur.

„Ofbeldisfullt öfgafólk“
Fordæming fjöldans á atburðunum 8. desember komst á fullt skrið eftir að einróma fjölmiðlar lögðust á árarnar. Annar hver bloggari virtist hafa fengið beina útsendingu af atburðarásinni í stofuna hjá sér. Vinstri græn sögðust skilja að fólk væri reitt og auðvitað hefðu allir rétt á að mótmæla, en ofbeldi væri ekki ásættanlegt. Hvaða ofbeldi? Eina ofbeldið sem átti sér stað í þinghúsinu þennan dag var þegar þingverðir meinuðu okkur stjórnarskráarsnepilsbundinn rétt okkar til að fara upp á þingpallana og þegar lögreglan tók við keflinu, hrinti fólki niður stiga þinghússins, handjárnaði, henti í gólfið og hindraði för þess.

Auðvitað voru þarna stympingar. Við afhentum lögreglunni ekki hendur okkar á silfurfati og buðum þeim að skella þröngum stálhringjum utan um þær. Nei, við brugðumst við ofbeldinu með því að standa staðföst og neita að fara. Það er borgaraleg óhlýðni á frumstigi. Það er kannski helst til marks um friðsemd okkar þennan dag, að lýsingar á meintum verkjum þingvarða eru af marblettum og „eymslum“ sem mennirnir gætu allt eins hlotið við að negla mynd upp á vegg. Það sér hver sem vill að ef þrjátíu manns hefðu ruðst inn á Alþingi til að láta handalögmál ráða, hefðu örfáir miðaldra þingverðir ekki haft mikið við því að segja.

Okkur er sagt að með viðveru okkar í þinghúsinu hafi sjálfræði Alþingis verið hætta búin – svo alvarleg hætta að rannsaka skal hvort við eigum ekki heima í skammarkróknum það sem eftir er. Þennan dag frestaðist þingfundur lítillega. Einum og hálfum mánuði seinna var þingfundi frestað um heilan sólarhring og dagana á eftir gekk svo erfiðlega að halda fundi, vegna mannmergðarinnar sem fyrir utan var, að ekki leið á löngu þar til sauð upp úr og boðað var til kosninga. Ekki óskum við þeim þúsundum sem á Austurvelli stóðu sömu málsmeðferðar og við göngum nú í gegnum, en það er vert að spyrja hvers vegna höfðað er mál gegn okkur níu, úr þúsunda manna hópi.

Er það vegna þess hversu auðvelt er að stimpla okkur sem ofbeldisfullt öfgafólk með grímur og hettur, „mótmælendur úr röðum anarkista“ eins og Morgunblaðið sagði,  góðkunningja lögreglunnar og skríl? Líkt og þau sem mótmæltu við Alþingi fyrir 61 ári þegar 100. gr. hegningarlaga var beitt í fyrsta og eina skipti til þessa. Er það vegna þess að í Búsáhaldavonbrigðunum voru þúsundir „venjulegra“ borgara og fullt af „frægu fólki“? Yrði því ekki tekið sem ofsóknum ef allt þetta fólk – sem vissulega truflaði þingstörf og gerði það að verkum að þingmenn þurftu að flýja í gegnum undirgöng til að komast af vettvangi – væri kært fyrir brot á hegningarlögum? Ef Hallgrímur Hel gason væri kærður fyrir árás á Geir Haarde? Ef Rassi Prump, Jónsi og austuríska barónessan (ef hún fór þá einhvern tíma niður af svölunum) yrðu kærð fyrir að vega að sjálfræði Alþingis? Eru ákærurnar gegn okkur einfaldlega eina leiðin sem saksóknari þorir að fara, eins og Mörður Árnason orðaði það, til að „ná sér loksins niður á pakkinu – fyrir hönd hinnar eilífu íslensku yfirstéttar“?

Uppgjöf eða upplausn?
Ákæran yfir okkur kristallar hatur og ótta yfirvalda í garð óhlýðni og afskipta. Hún er leið niðurlægðra valdastofnana til að klóra í bakkanna og halda reisn sinni. Refsa. Allt til að breiða yfir vangetu sína. Við, hin ákærðu, erum aðeins táknmynd fyrir óhlýðni og mótmæli þúsunda manna síðasta vetur. Verðum við fundin sek við lítil viðbrögð samfélagsins, þá er ekki bara búið að gefa tóninn, heldur er ægivaldið staðfest. En það er sama hvernig á málið er litið, niðurstaðan verður alltaf sú sama: Yfirvöld eru lúserar. Ósigur þeirra í þessu máli er óhjákvæmilegur.

Verðum við fundin sek bætumst við í stóran hóp fólks sem dæmt er fyrir hugsjónir sínar, fólk sem yfirvöld ofsækja. Og yfirvöld tapa. Ef við hljótum fangelsisdóma bætumst við í hóp fólks sem situr inni fyrir hugsjónir sínar og uppreisnir, þaggað er í og því refsað. Og yfirvöld tapa. Ef dæmt verður okkur í vil, þá er aðför yfirvalda gegn okkur það vanhugsuð að hún stenst ekki þeirra eigin lög. Og yfirvöld tapa. En við vinnum samt ekki. Eini mögulegi sigurinn í stöðunni er að þetta samfélag þori að standa uppi í hárinu gegn órétti og leggja til atlögu við lélegan leikara sem skelfur raunar nú þegar á beinunum. Þá vinnum við. Og yfirvöld tapa.

Andri Leó Lemarquis, Steinunn Gunnlaugsdóttir og Snorri Páll Jónsson Úlfhildarson

—–

Níumenningarnir eru kærðir fyrir brot á eftirfarandi lögum:

100. gr., 1. mgr.
Hver, sem ræðst á Alþingi, svo að því eða sjálfræði þess er hætta búin, lætur boð út ganga, sem að því lýtur, eða hlýðir slíku boði, skal sæta fangelsi ekki skemur en 1 ár, og getur refsingin orðið ævilangt fangelsi, ef sakir eru mjög miklar.

106. gr., 1. mgr.
Hver, sem ræðst með ofbeldi eða hótunum um ofbeldi á opinberan starfsmann, þegar hann er að gegna skyldustarfi sínu eða út af því, og eins hver sá, sem á sama hátt leitast við að hindra framkvæmd slíks starfa eða neyða starfsmanninn til þess að framkvæma einhverja athöfn í embætti sínu eða sýslan, skal sæta fangelsi allt að 6 árum. [Ef brot samkvæmt þessari málsgrein beinist að opinberum starfsmanni, sem að lögum hefur heimild til líkamlegrar valdbeitingar, má beita fangelsi allt að 8 árum.] [Beita má sektum, ef brot er smáfellt.]

107. gr.
Hafi verknaður, sem í 106. gr. getur, verið hafður frammi af mannsöfnuði, skal forgöngumönnum og leiðtogum upphlaupsins refsað með þyngri refsingu að tiltölu, og má þá beita allt að 8 ára fangelsi. [Aðrir þátttakendur upphlaupsins, sem ofríki hafa haft í frammi eða ekki hafa hlýðnast skipun yfirvalds er skorað hefur á mannsöfnuðinn að sundrast, skulu sæta fangelsi allt að 6 árum eða sektum ef brot er smáfellt.]

122. gr., 1. og 2. mgr.
Hver, sem hindrar það, að löglegur mannfundur sé haldinn, skal sæta sektum eða [fangelsi allt að 1 ári], eða fangelsi allt að 2 árum, ef miklar sakir eru, einkum ef ofríki eða ógnun í framferði hefur verið viðhaft. Raski nokkur fundarfriði á lögboðnum samkomum um opinber málefni með háreysti eða uppivöðslu, þá varðar það sektum eða [fangelsi] allt að 3 mánuðum.

231. gr.
Ef maður ryðst heimildarlaust inn í hús eða niður í skip annars manns, eða annan honum óheimilan stað, eða synjar að fara þaðan, þegar skorað er á hann að gera það, þá varðar það sektum eða [fangelsi]allt að 6 mánuðum. Þó má beita fangelsi allt að 1 ári, ef miklar sakir eru, svo sem ef sá, sem brot framdi, var vopnaður eða beitti ofbeldi eða hótun um ofbeldi eða brot er framið af fleirum saman.

Síðastliðinn föstudag var hús tekið yfir að Vesturgötu 51.

Í tilkynningu frá hústökufólkinu kemur fram að í dag standi „fjölmörg hús yfirgefin og ónýtt, á meðan fólk berst við
kerfið og bankana til þess að halda þaki yfir höfði sér og fjölskyldu sinnar. Öll félagsleg starfsemi sem fylgir ekki nútíma
hugsun um gróða og völd á sér hvergi stað. Sköpun og líf er ekki jafnrétthátt í samfélagi dagsins í dag og „eignaréttur“
og pappírshald. Vegna þessa eru auð hús sem leyft er að grotna niður móðgun við fólkið í samfélaginu.“

Nánari upplýsingar um hugmyndafræðina að baki hústökunni má finna á vefnum hustaka.org.

Allir sem hafa áhuga á að taka þátt í uppbyggingu og starfsemi félagsins eru velkomnir.

——-

The founding meeting of Hljómalind svf coop will be held Sunday the 11th of April at Efstasund 26, 104 Reykjavik, at 21:00.
We will explain why we want to start a Co-operative and what we will work towards.

Everybody who is interested in building and being a part of the Coop is welcome to join.

Upplesturinn:

http://www.archive.org/details/armed_joy_01

http://www.archive.org/details/armed_joy_02

http://www.archive.org/details/LetsDestroyWorkLetsDestroyTheEconomyPartOne

http://www.archive.org/details/LetsDestroyWorkLetsDestroyTheEconomy-partTwo

Aðgerðir hljóma hærra en orð er grein þýdd að hluta til úr texta eftir Derrick Jensen þar sem talað er um viðbrögð fólks við misþyrmingu af hálfu arðræningja. Jensen nefnir að hugtökin ofbeldi og framleiðsla séu samheiti. Innan valdapýramídans er framleiðsla notað af yfirvöldum og einkafyrirtækjum þegar frumbyggjar og aðrir minnihlutahópar eru rændir og myrtir en þegar spyrnt er við fæti fær heimurinn að heyra að ofbeldi hafi verið beitt af hálfu innfæddra.

Lögregla og samfélag var sérstaklega áhugaverð. Andúð á lögregluþjónum er lögð til hliðar og hlutverk stofnunarinnar greint út frá einkarétti ofbeldis og þannig mjög tengd Aðgerðir … eftir D. Jensen.

Lögreglunni er ætlað að framfylgja lögum.þeir sem ákveða landslög mynda annan lítinn og félagslega afmarkaðan hóp sem er nátengdur þeim hæst settu innan valdapýramídan efnahagskerfisins. Eðli tengslanna milli þessara tveggja félagshópa sýna sig þegar lögbrot eiga sér stað meðal þeirra hátt settu; lögreglan getur ekki beitt sér gegn yfirmönnum sínum. Þar með er flett ofan af tilverugrunni lögregluembættisins því opinbert markmið embættisins er að lögum sé framfylgt.

Í greininni Falldýfa Sundkappans er fjallað um aðdraganda óeirðana í Grikklandi. Svartsokka vil benda á greinina Róstur í Grikklandi sem birtisti í Róstum þar sem fjallað er um óeirðirnar sjálfar. Einnig hvetur Svartsokka ykkur lesendur til um að skoða óháða miðla sem birta efni um það pólitíska ástand sem ríkir í Grikklandi. Háðir miðlar eru einfaldlega of uppteknir að tala um skuldastöðu landsins og hættuna sem stafar af Evrunni ef hagkerfið þar hrynur.

Tískukistinn, saga Cristianíu, ritdómar, ljóð og fleira.

Það er eitthvað bogið við fyrirbærið siðmenning og ákefð vestrænna ríkja að koma henni á líkt og ákefð landkönnuða að koma á kristinni trú  í „nýja heiminum“. Sumir myndu kalla þessa ákefð þróun. Svartur Svanur gerir þessari ákefð góð greinaskil.

Blóði stokkin bílrúða eftir skotárás ástralsks einkahers í Írak 2007. Tvær íraskar konur létu lífið í þessum leigubíl. E.C.A Programs segist ekki bera vopn eins og aðrir einkaherir. Þrátt fyrir það græðir fyrirtækið á því að stríð séu til staðar.

Töluvert hefur verið vísað í áfallakenningu Naomi Klein á þessari síðu, jafnvel svo mjög að Svartsokku sjálfri þyki nóg um, því engum er hollt að miða alla sína samfélagsgreiningu við eina bók. Þó er svo að þegar í bígerð eru tilkoma einkahers, einkavæðing háhitans og bygging álvers sem ekki er til nóg orka fyrir, allt á sama landsvæðinu, þá hringja óhjákvæmilega viðvörunarbjöllur undir tónfalli áfallakenningarinnar. Þegar líðandi stund er greind í ljósi hennar kemur í ljós kunnuglegt mynstur; verið er að spila með okkur eins og peð á taflborði. Það sem verra er: við spilum með undir styrkri stjórn „vinstrimanna“.

Hvað er áfallakenningin?

Fyrir þá sem ekki vita þá snýst áfallakenningin í stuttu máli um það að í kjölfar stórra áfalla, á borð við flóðbylgjur, jarðskjálfta, stríð eða efnahagshrun, þá sé auðveldara en ella að koma á óvinsælum efnahagsstefnum og einkavæða það sem áður var í sameign, í þeim tilgangi að afla skjótfengins gróða (og gjarnan til að hampa vinum og félögum). Kenningin felur í sér að vegna þess að almenningur sé í sjokki yfir áfallinu eigi hann erfiðara með að berjast á móti þessum breytingum.

Hér á landi virðist sem Suðurnesin ætli sér að verða fyrsta fórnarlamb áfallakenningarinnar. Áfallið virðist þó ekki hafa leitt til þess að almenningur sé of dofinn til að berjast á móti breytingunum heldur hleypur hann á móti þeim með opnum örmum. Æsingurinn í að selja auðlindir og tæma þær sem fyrst minnir helst á vitstola mann, sem í örvæntingu sinni selur botninn úr buxunum, í þeim tilgangi að geta keypt sér bætur fyrir gatið á hnénu.

Formúlan er vel þekkt víða um heim, og um hana hafa fleiri skrifað en Naomi Klein. Hún felst einna helst í því að sleppa markaðsöflunum lausum, lækka tolla og afnema innflutningshöft. Víðast hvar hefur þetta endað með miklu atvinnuleysi, oftast mun hærra en hér á landi, eða um og yfir 20%. „Lausnin“ á þessu hefur oftast verið áframhaldandi einkavæðing, sem sífellt verður ágengari. Sem dæmi má nefna er einkavæðing rafmagns í Suður-Afríku, og áform um einkavæðingu vatns í Bólivíu, sem reyndar tókst ekki vegna mikillar andstöðu heimamanna.

Hagvöxtur og stríð: eitruð blanda

Samkvæmt Naomi Klein er einkavæðing hermennsku angi þessarar þróunar og einnig með þeim ábatasamari. Hún snýst um það að útvista verkefnum hersins til einkafyrirtækja. Ef Írak er tekið sem dæmi þá var þar um að ræða innrás hannaða af Bush stjórninni, sem útvistaði svo verkefnum í „uppbyggingarstarfi“ og öryggisvörslu til einkafyrirtækja á borð við Halliburton, sem var að hluta til í eigu meðlima Bush stjórnarinnar. Fyrir þessi fyrirtæki helst gróðinn sívaxandi, því að framboðið á stríðum eykst í beinu hlutfalli við óréttlæti og skort sem þessi fyrirtæki taka þátt í að skapa.

Dæmið skýrist enn ef litið er til þess hvernig hagkerfi Bandaríkjanna er uppbyggt, en þar er hagvexti og háu atvinnustigi haldið uppi með viðvarandi vopnaframleiðslu. Til þess að réttlæta þessa vopnaframleiðslu er nauðsynlegt fyrir Bandaríkin að eiga óvini og fara í stríð af og til. Þegar demókratar eru við stjórn eru þessi stríð kölluð „friðargæsla“ og felast m.a í því að drita nokkrum bombum á Írak og Serbíu (Clinton) eða auka í heraflanum í Afganistan (Obama) til þess að auka „öryggi“. Þegar Repúblikanar eru við stjórn heitir þetta hins vegar „frelsisstríð“, „operation enduring freedom“ (Afganistan) eða „operation Iraqi freedom“ (Írak).

Með því að fara til skiptis í stríð, rústa löndum, einkavæða náttúruauðlindir og einkavinavæða uppbyggingarstarf og öryggisgæslu er því hægt að hagnast mjög. Og rúsínan í pylsuendanum: þetta heldur bara áfram. Eyðilegging samfélagsins veldur líka innbyrðis átökum, með tilheyrandi eftirspurn eftir vopnum. Líkurnar á stríðum í aðliggjandi löndum eykst líka með tilheyrandi eftirspurn eftir vopnum. Og ef allt bregst má alltaf flytja sig í önnur lönd og aðra heimshluta með hernaðaríhlutunum og braski. Þetta veldur sífelldum hagvexti.

Og nú vilja Suðurnesjamenn, í samstarfi við Samfylkinguna, fá hluta af kökunni. Þótt tilvist E.C.A Program byggist á því að nóg framboð sé af stríðum breytir það engu. Þó fyrirtækið sé hluti af hinum gróðavænlega einkaherjabransa sem eykur eftirspurnina eftir stríðum, breytir það engu. Þó svo fyrirtækið sé hluti af hernaðar-bissnessnum, sem hagnast beint af því að sprengja upp hús fólks, hrekja það á vergang, drepa fólk og limlesta, eyðileggja lífsafkomu þess og græðir á því, breytir það engu. Við viljum atvinnu, hagvöxt og erlendar fjárfestingar. Sama hvað það kostar.

Að auki:

Eftir helgi á að samþykkja kaup Magma Energy á HS orku. Svartsokka bendir á greinina: http://svartsokka.org/greinar/magma-drepur/ fyrir frekari upplýsingar um Magma.

Klámvæðing og klámmenning fer vaxandi í íslensku samfélagi. Klámvæðing merkir að sífellt er daðrað við táknmyndir og tilvísanir kláms í dægurefni þannig að mörkum hins „eðlilega“ og leyfilega er stöðugt ögrað og þau víkkuð út. Andstaða gegn klámi og klámvæðingu byggist ekki á andstöðu við nekt og kynlíf heldur þá mynd af kynverund kvenna og karla sem þar er dregin upp og gjarnan byggist á ofbeldi, hlutgervingu og valdatengslum. Þessi þróun teygir anga sína inn í skólakerfið, félagslíf nemenda og tómstundaviðburði. Háskólasamfélagið er hér ekki undanskilið.

Í Háskóla Íslands á sér stað gagnrýnin og lifandi umræða um þessi mál sem skólinn vill veita út í samfélagið.

Miðvikudaginn 24. mars, kl. 12 standa jafnréttisnefndir HÍ, Stúdentaráðs, Félagsvísindasviðs og Menntavísindasviðs, ásamt jafnréttisfulltrúa HÍ, fyrir opnum umræðufundi um menningu og klámvæðingu í Háskóla Íslands.

Fundurinn fer fram í fyrirlestrasal Þjóðminjasafns Íslands. Hann fer að mestu fram á íslensku, annað erindanna er flutt á ensku.

Dagskrá:

Ólafur Páll Jónsson, dósent í heimspeki á Menntavísindasviði HÍ
„Lærdómur og klám“

Thomas Brorsen Smidt, MA-nemi í kynjafræði við HÍ
„For the Picture Tells Me So: Men and Pornography in the Public Sphere“

Fundarstjóri: Brynhildur Flóvenz, dósent í Lagadeild og formaður jafnréttisnefndar HÍ

Á eftir erindum verða almennar umræður. Aðgangur ókeypis og öll velkomin meðan húsrúm leyfir.

Jafnréttisnefndir HÍ, Stúdentaráðs, Félagsvísindasviðs og Menntavísindasviðs og jafnréttisfulltrúi HÍ.

Þau sem fram koma:
DLX ATX
Uppistandskonur
Ljóðaslamm
Open Mic
DJ Artoflistening
DJ Elvar

Húsið opnar klukkan 20:00 og aðgangseyrir er frjáls en það sem safnast fer í prentun á 2. tölublaði og afgangur rennur til góðgerðarmála.

Bjór og skot á 500 kall!

Heyrst hefur að aðstandendur blaðsins muni dreifa sér um borgina á föstudag og laugardag og kynna blaðið. Hægt verður að nálgast blaðið í Kolaportinu, Kringlunni, Smáralind, Hlemm, Mál & Menningu og tala þar beint við fólkið sem tók þátt í gerð blaðsins með einum eða öðrum hætti .Einnig er hægt að fá blaðið sent heim ef sendingarkostnaður er greiddur en Svartsokka hvetur fólk hinsvegar til þess að hafa samband við blaðið og komast að því hvar hægt sé að nálgast það. Svartsokka fékk senda mynd af blaðastandi sem hægt er að fá sendan til að taka þátt í dreifingu blaðsins og honum fylgja 20 eintök.

Svartsokka ber miklar væntingar til Rósta og þá hugmyndafræði sem býr að baki blaðinu. Prentmiðill án auglýsinga verður eflaust tormeltur í fyrstu. Að hlutfallið sé 100% efni / 0% auglýsingar í stað 50% efni / 50% verður eflaust til þess að blaðið fari ekki í ruslið eftir lesningu heldur að það verði geymt áfram til frekari lesturs síðar. Blaðið verður einnig með hefðbundnu sniði, þ.e.a.s. innlendar og erlendar fréttir, aðsendar greinar, kvikmynda-  og bókagagnrýni, o.s.f.v.

Vonandi munu Róstur vekja samfélagið til umhugsunar um hvert það stefnir.

Derrick Jensen

Í gegnum tenglana að neðan er hægt að horfa á rithöfundinn og kennarann Derrick Jensen tala um bók sína Endgame. Myndskeiðin eru tekin upp í Portland, Oregon þegar hann var á faraldsfæti að kynna bókina og efni hennar. Bókin kom út árið 2006 við gífurlega góðar undirtektir og hér ræðir hann málefni hennar, vandamál siðmenningar og uppreisn gegn þeim, á hnyttinn en jafnframt málefnalegan hátt.

Fyrir þá sem ekki þekkja til höfundarins er bent á síðurna www.endgamethebook.org og www.derrickjensen.org fyrir nánari umfjallanir.

Fyrir þá sem ekki nenna að horfa á myndskeið af netinu eða hafa takmarkaðan aðgang að neti, þá er bent á síðuna www.thepiratebay.org þar sem hægt er að finna myndskeiðin til niðurhals í gegnum torrent-forrit með því að slá inn nafn höfundar í leitareitinn.

Tungumál: Enska
Texti: Enginn

Derrick Jensen kynnir Endgame – Part 1
Derrick Jensen kynnir Endgame – Part 2

Angry Brigade hópurinn dróg innblástur sinn frá frönsku situationalistunum og anarkistum spænsku borgarastyrjaldarinnar, ólíkt svo mörgum öðrum herskáum aðgerðarhópum sem á þessum tíma voru starfandi víðsvegar um Evrópu sem flestir kenndu sig við eitthvert form af Marxisma, líkt og R.A.F. í Þýskalandi og The Red Brigade í Ítalíu, eða börðust fyrir frelsi frá nýlenduherrum sínum líkt og I.R.A. Þó Angry Brigade hafi ollið miklu fjaðrafoki á Bretlandseyjum á sínum tíma hurfu þau fljótt í skuggann af áðurnefndum hópum sem fengu miklu meiri fjölmiðlaumfjöllun sökum sölukrafts ofbeldisverka þeirra.

Tungumál: Enska
Texti: Enginn

The Angry Years er töluvert nýrri af nálinni, en fjallar um sama hóp. Hér er í raun um 22 mínútna þátt sem hleypur á yfirborðslegan og grunnhygginn hátt yfir aðgerðir hópsins og eftirfylgjandi sirkusréttarhöld, en virkar sem annáll yfir atburðina og kynning fyrir aðalmynd kvöldsins, sem er hin ofannefnda The Angry Brigade.

Tungumál: Enska
Texti: Enginn

Leiðbeiningar um auðvelt niðurhal rar-skráa má finna hér. Tenglarnir að neðan niðurhala myndunum.

The Angry Brigade
Part 1
Part 2
Part 3

The Angry Years
Part 1
Part 2

Paul kom til Íslands í byrjun árs 2008 stuttu eftir að kosningum lauk í Kenýa og ljóst var að yfirlýstir stuðningsmenn grasrótarflokksins ODM (Orange Democratic Movement) sem hann hafði unnið fyrir, væru í lífshættu. Þetta var þó ekki í fyrsta skipti sem hann steig niður fæti á Íslandi því árið 2005 vann hann hérlendis fyrir ABC Barnahjálp og fór í kjölfarið aftur til Kenía og starfaði þar fyrir samtökin. Í Kenía tók hann þátt í að stofna skóla með Íslendingum og var verkefnið stutt af Utanríkisráðuneytinu.

Þrátt fyrir að eiga barn sem fæddist á Íslandi og fjölskyldu sem hefur búið á landinu í 15 ár var honum synjað um stöðu flóttamanns. Það er kannski óþarft að nefna að Útlendingaeftirlitið braut með þessum hætti barnalög og barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna sem kveður á um að barnið eigi rétt á samvistum við báða foreldra. Íslensk stjórnvöld vissu vel að stjórnvöld á Ítalíu ^[1]yrðu að taka við honum því Ítalía var fyrsta landið sem Paul nam innan Schengen svæðisins og þessvegna tóku íslensk stjórnvöld mál hans ekki fyrir. Hinsvegar hafa íslensk stjórnvöld fullt frelsi til þess að gera það ekki.

Hvað liggur að baki slíkri ákvörðunartöku?

Svartsokka ætlar sér ekki að fjalla nánar um mál Paul Ramses að svo stöddu. Mikið af greinum hafa verið skrifaðar um málið og auðvelt að verða sér út um þær. Hins vegar vill hún fjalla nánar um málið gegn þeim sem reyndu að koma í veg fyrir að Ramses yrði sendur úr landi.

Á morgun mun héraðsdómur fjalla um mál þeirra sem hlupu inn á flugbrautina og reyna að aðskilja ásetninginn frá aðgerðinni. Mennirnir tveir eru ákærðir fyrir húsbrot fyrir það að notfæra sér nærstaddar tunnur til að stökkva yfir girðingu. Einnig eru þeir ákærðir fyrir að raska flugvallaröryggi. Á sama tíma eru engar ákærur gerðar á hendur þeim sem brjóta á  mannréttindum fólks og barnalög með því að senda það úr landi, hugsanlega í opinn dauðann.

Þingmenn, aðstandendur, grasrótarhópar og fjölmiðlar fordæmdu synjunina á hælisumsókninni en létu þar við sitja. Hversu margir eru hins vegar tilbúnir til að sýna viljann í verki þegar réttlætiskenndin er annars vegar?

Í þessu máli eru mennirnir kærðir fyrir húsbrot, sem fólst í því að stökkva yfir girðingu. En skiptir ekki máli hver ásetningur húsbrotsins er? Eftir því sem næst verður komist álitu þeir Ramses vera í lífshættu með því að vera sendur úr landi. Mál þetta höfðar því til réttlætiskenndar okkar allra. Hægt er að taka hliðstætt dæmi um einstakling sem sæi einhvern vera í bráðri lífshættu nærri sér. Viðkomandi myndi hins vegar þurfa að brjótast inn til þess að bjarga lífi mannsins. Væri réttmætt að ákæra hann fyrir það ef verknaðurinn myndi að lokum leiða af sér eitthvað jákvætt, þ.e að bjarga lífi einhvers? Er rangt að stökkva yfir girðingu í þeim tilgangi að sameina fjölskyldur og reyna að veita þeim betra líf?

Lögin eru alltaf opin til túlkunar. Hvað telst vera húsbrot og hvað ekki? Er girðing líka hús? Hvenær er flugvallaröryggi ógnað og hvenær ekki? Er því ógnað þegar tveir vopnlausir menn stöðva flugvél með því að leggja engan nema sjálfan sig í hættu? Ekkert bendir til þess að öryggi neins farþega hafi verið í hættu, nema þá öryggi Ramsesar sjálfs, sem var ógnað af ákvörðunum útlendingaeftirlitsins. Ásetningurinn var að reyna að koma í veg fyrir að mannréttindabrot ætti sér stað og einnig brot á barnalögum SÞ.

Að lokum er vert að benda á grein eftir Hauk Má Helgason, þar sem hann segir Vesturlönd koma fram við flóttamenn eins og rusl, en hana má sjá hér.

^[1] Stjórnvöld á Ítalíu hafa lengi setið undir mikilli gagnrýni fyrir ómannúðlega framkomu við flóttafólk sem ekki fá málsmeðferð og eru oft send strax aftur til heimalandsins eftir að tekin er af þeim skýrsla. Starfsfólk SÞ gagnrýnir stjórnvöldin sérstaklega fyrir að hleypa ekki starfsfólki sínu inn í flóttamannabúðir til að kanna aðstæður.

Rozbrat er einmitt eitt af þeim rótgrónu tökusvæðum sem eiga undir högg að sækja um þessar mundir. Yfirvöld í Póllandi, líkt og annars staðar í Evrópu, hafa lýst hústökufólki stríði á hendur og slá í sífellu um sig með hótunum um að nú skulu svæðin rýmd. Því þykir ærið tilefni til að birta þessar, sem og aðrar, svipmyndir af daglegu lífi hústökufólks og baráttu þeirra, til að skapa meiri umfjöllun, umræður og samstöðu um menningarheima hústökufólks, notkunarréttinn og baráttuna fyrir fleiri frísvæðum.

Hópur hérlends hústökufólks gerði stuðningsaðgerð við Rozbrat búðirnar þann 6.5. síðastliðinn, á alþjóðlegum stuðningsdegi við Rozbrat hústökuna, með því að endurtaka hústökuna á Vatnsstíg 4 og halda fríbúðinni opinni. Meira má lesa um þá aðgerð hér á hustaka.org.

Myndin Rozbrat-Poznan er hýst á squat.net og er hægt að horfa á hana á netinu, eða niðurhala með því að hægri-smella á tengilinn og vista sem skrá.

Tungumál: Pólska
Texti: Enska

Rozbrat-Poznan niðurhal

Holland hefur lengi verið fræg fyrir löggjöf sem er mjög hliðholl hústökufólki. Ef húseigandi hefur látið hús standa autt í heilt ár og fólk kemur sér fyrir hýbýli þar, sem er skilgreint af yfirvöldum sem að hafa borð, stól og rúm innanstokks, hefur hústökufólkið öðlast notkunarrétt yfir fasteigninni.
Þetta er auðvitað ekki alveg eins einfalt og það hljómar, og hafa húseigendur og yfirvöld fjöldamörg úrræði til taks til að endurheimta húsin. En hústökufólkið berst á móti, þessa daganna enn harðar en áður þar sem hollensk yfirvöld, líkt og önnur evrópsk yfirvöld, heyja harða baráttu gegn hústökufólki og öðrum andstæðingum kapítalismans og hvert frísvæðið á fætur öðru á undir högg að sækja þessa dagana.

Í þessari heimildarmynd er áhorfandinn leiddur um heim hústökufólks í Amsterdam, tekin með í hústöku, gengur í gegnum nýuppbrotna hurð ásamt hópi nýrra íbúa og gengur um götur logandi af götuslagsmálum við yfirvaldsbullur sem komnir eru til að berja og bera fólk út úr heimilum sínum.
Myndin er samansett af upptökusöfnum frá uppgangsárum hústökumenningarinnar í Amsterdam í lok 8. byrjun 9. áratugarins og viðtölum við nú- og fyrrverandi hústökufólk sem deila með sér hinum mismunandi hugmyndum sínum, reynslu og baráttusögu.

Tungumál: Hollenska
Texti: Enskur

Leiðbeiningar um auðvelt niðurhal rar-skráa má finna hér.

Table, Bed, Chair 1
Table, Bed, Chair 2
Table, Bed, Chair 3
Table, Bed, Chair 4
Table, Bed, Chair 5
Table, Bed, Chair 6
Table, Bed, Chair 7
Table, Bed, Chair 8

Einnig er hægt að sækja myndina í einni stórri skrá frá squat.net hér.

Food not bombs gefur gestum og gangandi ljúffengan mat á hverjum laugardegi kl.14 á Lækjartorgi. Upplagt er að fá sér hollan matarbita sem beint er gegn offramleiðslu og ofurvaldi matvöruverslana. Aðstoð við matlagninguna er líka vel þegin frá þeim sem sjá sér það fært.

Food not bombs trúir því að „hungur og fátækt séu ekki nauðsynleg, sér í lagi ekki í samfélagi sem hendir svo miklu af fullkomlega óskemmdum mat vegna viðskiptahagsmuna“. Þetta er gert sem „leið til mótmæla og til þess að vekja athygli á þeim vandamálum sem fylgja sóun og ósanngjarnri dreifingu matar í samfélaginu“.

Hústökufáni

Hér fyrir neðan eru tenglar til að niðurhala myndinni BZ. Hér er á ferðinni dönsk heimildarmynd, gerð af Helle Hansen, sem fjallar um sögu hústökufólks, kallað BZ-arar, í Kaupmannahöfn á árunum 1981 – ’86.

Í myndinni hefur atburðarásinni verið stokkað upp þannig að hún krossklippir á milli tímabila, en heldur sig þó mest við árin 1981, 1982 og 1986 sem voru minnisverðustu ár hústökubaráttu þess áratugar. Í gegnum viðtöl við þrjá BZ-ara sem voru hluti af innsta kjarna hópsins frá stofnun „Frumkvæðishópsins fyrir Ungdómshúsi“ árið 1981 fáum við sögur frá góðum og slæmum tímum, frá hversdagslífinu í kollektívunum, frelsinu og samvinnuandanum sem ríkti yfir öllu ásamt útburðum og götuslagsmálum við yfirvöld.

Góður annáll um baráttuna sem leiddi til uppgjafar borgarstjóra og afhendingar hans á lyklum að Ungdómshúsinu, sem stóð við Jagtvej 69 til ársins 2007, við blauta athöfn á tröppum þess. Einnig sýnir myndin frá hinni óborganlega skemmtilegu hústöku á Allotria húsinu í Österbro, þar sem hústökufólkið laumaði sér út í gegnum göng sem grafin voru undir veginn yfir í nærliggjandi hús og sluppu þannig framhjá 800 vígbúnum og froðufellandi auðvaldshundum sem mættir voru til að bera og berja fólkið út.

Tungumál: Danska
Texti: Enginn (ennþá)

Leiðbeiningar um auðvelt niðurhal rar-skráa má finna hér.

BZ Part 1
BZ Part 2
BZ Part 3
BZ Part 4
BZ Part 5
BZ Part 6
BZ Part 7
BZ Part 8

Svartsokka býður nú upp á Heimildarmyndir til niðurhals í flokknum Kvikvarp. Hér verða settir inn tenglar á margvíslegar heimildarmyndir, ásamt stuttum umfjöllunum um þær myndir sem um ræðir.
Margar af myndunum eru illfinnanlegar og oft á tíðum dýrar í innkaupum. Því er það Svartsokku mikil gleði að geta liðkað til fyrir frjálsu og fríu aðgengi að upplýsingum og fræðsluefni með þessum hætti.

Sumar myndirnar eru í formi torrent-skráa. Í þeim tilfellum þarf notandi að sækja sér forrit á borð við uTorrent sem sækja má hér. Þegar forritið hefur verið sett upp í tölvunni þarf bara að smella á torrent-tengilinn og velja að opna skránna með uTorrent sem mun sjá um niðurhalið. Eini ókosturinn við torrent-skrárnar er að til að fleiri geti sótt myndirnar þarf fólk að dreifa þeim áfram, seeda þeim, sem gerist sjálfkrafa svo lengi myndin liggur á harða disknum þar sem hún var vistuð. Ekki eru allir notendur jafn duglegir við þetta og veldur það því að oft ‘deyja’ torrent-skrár, þ.e. engir notendur eru eftir með alla myndina til dreifingar.

Því er meirihluti myndanna vistaðar á Rapid Share. Þar liggja þær í 100-200MB bútum sem þarf að niðurhala og opna í Winrar forritinu (niðurhal hér) til að pakka út myndinni sjálfri.
Rapid Share reynir auðvitað að fá fólk til að kaupa sér forréttindaaðgang að hýslum þeirra með því að leyfa ókeypis notendum eingöngu að sækja eina skrá í einu með u.þ.b. hálftíma biðtíma á milli skráa, sem getur verið hvimleitt ef verið er að sækja mynd sem er bútuð í marga hluta. Í slíkum tilfellum er mælt með að sótt sé forritið Download Manager (hér). Með því er hægt að klippa og líma alla tengla fyrir viðkomandi mynd inn í forritið, sem sér svo um að sækja bútana einn af fætur öðrum.

Ef tengill við mynd hættir að virka hafið vinsamlegast samband við Svartsokku og hún mun uppfæra eða fjarlægja tengilinn.

Þá er bara að taka fram skippaða poppið og djúsinn, bjóða vinum og vandamönnum í heimsókn og vonandi eiga uppbyggilegar og innblástursríkar umræður um efni myndanna.

Bið eftir mataraðstoð. Mynd frá Guardian.

Líkt og flestum er kunnugt um varð mjög harkalegur jarðskjálfti á Haiti nýlega. Viðbrögð allflestra við slíkum fréttum eru samstundis samúð með fórnarlömbum skjálftans og aðstandendum þeirra og hefur ákalli um neyðaraðstoð verið sinnt vel víðast hvar. Á sama tíma eru þó alltaf einhverjir sem eru tilbúnir til að hagnast á ástandinu og notfæra sér það í vil, annað hvort í efnahagslegum eða pólitískum tilgangi. Nú kemur upp sú hætta að þessir óprúttnu aðilar geri slíkt hið sama í eftirleik jarðskjálfans og komi óvinsælum efnahags“umbótum“ í gegn á meðan aðrir eru of uppteknir við að aðstoða fórnarlömbin til að fylgjast með hvað á sér stað.

Haiti er eitt af fátækustu ríkjum heims sem veldur því að það á afar erfitt með að takast á við jarðskjálfta af þessari stærðargráðu. Ástæður þessarar fátæktar má rekja til gjörða fyrrum þrælahaldara og nýlenduherra á svæðinu, Frakklands, Bandaríkjanna og Bretlands. Til að bæta gráu ofan á svart kemur hreðjatak Bretton Woods stofnananna í veg fyrir möguleika landsins til að vinna sig upp úr fátæktinni. Rétt eftir skjálftann bauðst Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn (IMF) til að veita Haiti skilyrt lán til uppbyggingar. Skilyrðin hefðu að öllum líkindum falið í sér hækkað rafmagnsverð og bann við launahækkunum ríkisstarfsmanna. Í raun hefði sjóðurinn með þessu verið að nýta sér eymd eyjarskeggja til þess að koma í gegn efnahagsstefnu að sínu skapi. Vegna mikillar andstöðu við þetta frá almenningi víðs vegar um heiminn virðist þó sem sjóðnum hafi snúist hugur og hafa borist fréttir um að IMF hafi í stað lánsins boðist til að veita styrk til Haiti.

Þetta breytir þó ekki því að Haiti þarf enn að burðast með skuldir fyrrum þrælahaldara sinna og nýlenduherra (sjá hér) þrátt fyrir að hafa borgað upp um sextíu prósent skuldarinnar. Þessi skuld var reyndar tilkomin vegna þess að Haiti búar urðu að borga Frökkum skaðabætur fyrir að vera leystir úr ánauð, m.ö.o kaupa sér frelsi til þess eins að enda í skuldaánauð í staðinn.Reglulega hafa borist fréttir af matarskorti á Haiti, en sjaldnar fylgir sögunni að hann má rekja beint til þeirrar efnahagsstefnu sem var neytt upp á landið af IMF. Vegna skulda frá nýlendutímanum neyddist landið til að fara í gegnum formgerðaraðlögunarstefnu IMF (Structural Adjustment Program) þar sem Haiti var bannað að halda uppi innflutningstollum á matvælum á borð við hrísgrjón. Vegna stórfellds innflutnings á niðurgreiddum hrísgrjónum frá Bandaríkjunum fóru innfæddir hrísgrjónabændur umvörpum á hausinn. Þegar svo verð á hrísgrjónum og öðrum matvælum frá Bandaríkjunum hækkaði var innlend fæðuframleiðsla svo illa sett að endurtekinn fæðuskortur átti sér stað.

"A woman wipes her eye after being sprayed with tear gas by UN troops". Mynd frá Guardian.

Til að bíta hausinn af skömminni, og eins og ekki sé nóg lagt á eina þjóð en það sem frá hefur verið getið hér, þá hafa ýmis hægrisinnuð öfl og aðrir ofstækismenn borið fram tillögur um að notfæra sér ástandið til að hafa áhrif á bæði efnahag og stjórnmál Haiti, sjálfum sér til hagsbóta. Áhrifaríkir þankatankar á borð við The Heritage Foundation stukku til og hvöttu Bandaríkjastjórn til þess að nýta það tækifæri sem gæfist í kjölfar skjálftans til að koma „löngu tímabærum“ stjórnarfarsbreytingum í gegn á Haiti. Og fyrst bandaríski herinn væri á annað borð kominn til Haiti, gæti hann allt eins nýtt tímann (í stað þess að hjálpa bágstöddum) í það að trufla kókaínsendingar til Haiti frá Venesúela, reyna að minnka pólitísk áhrif frá Hugo Chavez, sem og að koma í veg fyrir að Haitibúar fari frá eyjunni til Bandaríkjanna á óöruggum bátum. Með þessu er líklega átt við að bandaríski herinn eigi að skjóta á allt sem hreyfist út frá strönd Haiti, því trúlega er örðugt að þekkja mun á saklausum fiskimönnum og stórhættulegum kókaínsmyglurum.

Það hljómar kannski óþarflega mikið eins og hér sé um hræðsluáróður að ræða, að Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn, áhrifamiklir aðilar í Bandaríkjunum og stórfyrirtæki ætli sér að græða á ástandinu en því miður hefur sagan sýnt fram á að þetta á sér iðulega stað. Hér er hægt að nálgast meira efni um það.

Meira lesefni:

http://www.naomiklein.org

http://www.agoracosmopolitan.com/home/Frontpage/2008/07/21/02479.html

http://www.huffingtonpost.com/naomi-klein/the-shock-doctrine-in-act_b_77886.html

http://www.thenation.com/blogs/notion/517494/

Af fréttum má einna helst skilja að þau sem ákærð voru hafi ráðist á þingið, veist að fólki af ástæðulausu og bitið það af ásetningi. Ekki virðist heldur ljóst hvernig þessi meiðsl áttu sér stað. Réðust mótmælendurnir að þessum þingvörðum/lögreglumönnum og hrintu þeim eða bitu af hreinni mannvonsku eða voru þetta varnarviðbrögð þeirra við því að vera snúin niður?

Ennfremur kemur mjög óljóst fram hvernig atburðirnir áttu sér stað. Samkvæmt fréttum réðust mótmælendur á þingvörð sem var að reyna að loka dyrum. Ekki fylgdi sögunni að loka átti dyrunum til þess að meina mótmælendunum aðgang að þingpöllum, sem er réttur hvers einstaklings að fá að fara á. Svo virðist sem upp úr því hafi einhver mótspyrna átt sér stað af hálfu þingvarða sem reyndu að halda fólkinu frá því að komast á pallana. Afleiðingarnar urðu þær að einhver þingvarðanna slasaðist en þeir hafa hvorki þjálfun né getu í að halda fólki frá með líkamlegu valdi. Hvort það hafi verið rökrétt ákvörðun þingvarða að banna þessu fólki aðgang að pöllum Alþingis hefur ekki heldur komið fram í fréttaflutningi. Ef þeir hafa vald til að ákvarða hverjum skal hleypt inn og hverjum ekki hljóta þeir einnig að þurfa mannafla og/ eða aðbúnað til að standa við slíkar ákvarðanir. Í öllu falli ættu þeir að leita sér aðstoðar ráði þeir ekki við aðstæður.

Að kæra atburðinn skv. 100 grein hegningarlaga má teljast harkaleg nálgun á málinu. Sú grein virðist fremur eiga við um einhvers konar skipulagða árás á stofnunina Alþingi heldur en tilraun nokkurra einstaklinga til að nýta sér lögbundinn rétt sinn til þess að mæta á þingpalla. Þessi grein getur falið í sér allt frá eins árs fangelsisdómi til ævilangs dóms, séu „sakir miklar“. Hvað telst til mikilla saka virðist þá fara eftir mati dómara hverju sinni þar sem það er ekki nánar skilgreint.

Málið vekur ennfremur upp spurningar um tilgang þingpalla. Svo virðist sem fólk megi einungis fara þangað til að þegja og hlusta, líkt og einhver hafi löngun til að hlusta á fagurgala stjórnmálamannanna sér til ánægju. Sé tilgangurinn sá að veita þessum lagasetjandi gölurum aðhald með því að láta heyra í sér virðist sem það réttlæti það að dyrum sé skellt á viðkomandi.

Það sem eftir stendur er sú spurning hvers vegna þessu tiltekna fólki var ekki hleypt upp á pallanna þennan tiltekna dag? Þingverðir mega ákvarða hámarksfjölda fólks á pöllunum en ekkert segir til um að þeir hafi vald til að ákveða hverjir það eru sem fá að komast að. Ekki hefur komið fram hvort þingpallarnir voru fullir þegar loka átti fólkið úti. Því virðist fátt vitað um ástæðu þess að þessum einstaklingum var bannað að fara á pallana.Var þeim mætt með andúð og skellt á þau hurðum því þau litu út á einhvern afgerandi hátt? Komu þau inn með þann yfirlýsta tilgang að ætla sér ekki að þegja á pöllunum? Var ef til vill engum hleypt inn þegar þessi umræða átti sér stað og ef svo var, hvers vegna?

OECD félagar í góðu glensi á G20

eftir: Ignacio Ramonet

Niðurbeygðir. Í lýðræðisríkjum nútímans finnst æ fleirum frjálsum einstaklingum þeir vera niðurbeygðir, límdir niður með klístraðri og allsráðandi hugmyndafræði sem er í óða önn við að gleypa í sig allar aðrar leiðir til að hugsa með því að innlima þær, trufla þær, lama þær eða þagga niður í þeim. Þessi hugmyndafræði er einnar hugmyndar kerfið, eina hugmyndin sem leyfð er af ósýnilegri en þó áþreifanlegri hugarfarslögreglu. [...]

Einnar hugmyndar kerfið er einungis nýtt heiti á hagsmunum samansafns auðmanna og efnahagslegra afla, sér í lagi þeirra afla sem tilheyra alþjóðlegu auðmagni. Þess má geta að einnar hugmyndar kerfið hafði þegar verið skilgreint og kynnt til sögunnar við stofnun Bretton Woods stofnananna árið 1944. Það stemmir einna helst frá stórum efnahags- eða fjármagnsstofnunum á borð við Alþjóðabankann og  Alþjóðagjaldeyrissjóðinn, OECD, GATT, Evrópuráðinu og Frakklandsbanka, svo dæmi séu nefnd. Með því að veita miklu fjármagni og öðrum styrkjum til rannsókna reynist þeim auðvelt að fá fjölda rannsóknarsetra, háskóla og sjóða á sitt band. Þessar stofnanir viðhalda svo og enduróma lofsönginn.

Þessi nafnlausa orðræða er svo endurunnin og tekin upp á arma þeirra sem eru ábyrgir fyrir því að miðla efnahagslegum upplýsingum. Þar má helst geta uppáhaldsblöðum bankamanna, verðbréfasala og fjárfesta; Wall Street Journal, The Financial Times, The Economist, The Far Eastern Review, Les Echos, Reuters, o.s.frv. Í flestum tilfellum eru þessir fjölmiðlar í eigu stórra fyrirtækja eða fjárfestingahópa. Og nánast alls staðar, í hagfræðideildum háskólanna, meðal blaðamanna, dálkahöfunda og stjórnmálamanna eiga þessi nýju boðorð upp á pallborðið og þreytast þeir aldrei á að notfæra sér þau og enduróma þau í gegn um fjölmiðla. Í samfélögum okkar, þar sem þekkingu er stjórnað af fjölmiðlum, er endurtekningin álitin sönnun.

Helsta forsenda einnar hugmyndar kerfisins er enn öflugri vegna þess að Marxistar (sem voru víst annars hugar) gerðu ekkert í því að rakka hana niður. Þessi forsenda felur í sér því að efnahagssviðið eigi að vera í forgangi fram yfir pólitíska sviðið [...]. Önnur lykilatriði einnar hugmyndar kerfisins er vel þekkt; markaðurinn, þessi guðlega sköpun sem stýrt er af „ósýnilegri hönd sem leiðréttir allar misfellur kapítalismans“, og þá umfram allt fjármálamarkaðir, sem gefa merki „sem leiðbeina og ákvarða hina almennu virkni efnahagskerfisins“, auk samkeppni sem „ýtir undir frumkvæði og straumlínulagar fyrirtæki með því að halda þeim í stöðugri framþróun“, landamæralaus frjáls viðskipti, „uppspretta óendanlegrar aukningar á viðskiptum og þar af leiðandi á þróun samfélagsins“, hnattvæðing á iðnvæddri framleiðslu, fjármagnshreyfingum og alþjóðlegri skiptingu vinnuafls, sem „heldur niðri kröfum verkalýðsins og lækkar launakostnað“, sterkt gengi „mikilvægur stöðugleikaþáttur“, minnkað regluverk, einkavæðing o.s.frv. „Minna og minna ríki“ og stöðugt er ýtt undir þá innkomu sem kemur í formi fjármagnstekna fremur en launatekna. Og algjör hundsun á afleiðingum fyrir umhverfið.

Þessi sífellda endurtekning á sömu klisjunni kemur fram í nánast öllum fjölmiðlum af nánast öllum stjórnmálamönnum, hvort sem þeir tilheyra vinstri eða hægri. Það er þessi endurtekning sem veitir hugmyndafræðinni það ógnandi vald sem kemur í veg fyrir allar tilraunir til þess að hugsa frjálst um hana, og gerir allri andstöðu gegn henni erfitt fyrir.

Maður gæti nánast haldið að hinar 17,4 milljónir atvinnulausra Evrópubúa, hrun miðborganna, hin algenga tilfinning óöryggis og jaðarstöðu, útbreidd spilling, óeirðir í sístækkandi fátækrahverfum stórborganna, dráp á náttúrunni, endurkoma trúarlegra, pólitískra og rasískra öfga, og aukning hinna útilokuðu, væru ofskynjanir sem trufli fyrir okkur tilhugsunina um hina nánast fullkomnu veröld sem er verið að byggja fyrir okkur og okkar ófagurfræðilegu huga af einnar hugmyndar kerfinu.

Greinin birtist fyrst í Le Monde Diplomatique.

Þýðing: Svartsokka. Hafa ber í huga að greinin er frá 1995 en á ekki síður við nú á tímum þegar innganga í ESB, eina af grundvallarstoðum einnar hugmyndar kerfisins, virðist vera þessari þjóð hugleikin.

Í gær (12. janúar) fór fram fyrirlestur á vegum umhverfisráðuneytisins um árangur COP15 (loftslagsráðstefnu sameinuðu þjóðanna) í síðastliðnum mánuði. Það sem var athyglisvert við þessa samkomu var hversu vel hún endurspeglaði hina stærri loftslagsráðstefnu í Kaupmannahöfn, þar sem leiðtogar fá að tjá sig óáreittir á meðan almúginn er barinn niður.

Á fundi þessum var sungin lofgjörð um nauðsyn alþjóðlegrar samvinnu leiðtoga stærstu ríkja heims, kurteislega klappað fyrir framsögumönnum og hlegið í vinsemd að tæknilegum örðugleikum. Það sem fram kom var hins vegar hið venjubundna innihaldsrýra froðusnakk um nauðsyn þess að sameinast um að minnka losun og að hluta lausnarinnar væri að finna í viðskiptakerfi með loftslagsheimildir, þar sem einungis væri um smávægilega spillingu að ræða innan þessa viðskiptakerfis (sjá hér). Einnig var rætt um áhrif loftslagsbreytinga á Íslandi, en lítið rætt um önnur lönd. Að þessu loknu var rætt um nauðsyn þess að halda jöfnu kynjahlutfalli í umræðum um loftslagsvandann.

Allt var þetta gott og blessað, kurteislega var komist að orði og var samkundan að mörgu leyti áþekk hinni stærri ráðstefnu, þar sem fagmannlega var sleppt að tala um allt sem skipti máli, þ.e því að ekki sé hægt að viðhalda efnahagskerfi sem grundvallast á hagvexti, olíu og vopnaframleiðslu, og á sama tíma minnka losun gróðurhúsalofttegunda. Eins var með öllu sleppt að minnast á óréttláta skiptingu heimsins í þróuð lönd og þróunarlönd og hversu mikla ábyrgð við berum á því hvernig staðan er í dag. Farið var með fögrum orðum um það að Ísland hefði ekki beðið um framlengingu hins vandræðalega sérákvæðis um aukna stóriðju því til allrar hamingju hefðu náðst samningar um að við yrðum hluti af viðskiptakerfi ESB með loftslagsheimildir og því getum við haldið áfram að byggja upp stóriðju hér svo framarlega sem mengun dragist saman annars staðar í Evrópu.

Hin raunverulega ásýnd fundarins kom ekki fram fyrr en opnað var fyrir spurningar, en þar passaði fundarstýra sig á því að skauta fagmannlega fram hjá þeim sem hún taldi sig vissa um að væru ekki sammála froðusnakkinu og væru líklegir til þess að spyrja óþægilegra spurninga eða segja frá vandræðalegum staðreyndum. Varaði hún sig einnig á að horfa einungis í annan hluta salarins, þar sem hina prúðari gesti var að finna og hærra hlutfall þingmanna og annarra þekktra andlita sem fengu óáreittir að spyrja langra spurninga með mörgum aukasetningum.

Loks er ein óánægjurödd fékk orðið reyndi fundarstýra eftir fremsta megni að grípa fram í og stöðva málflutninginn og upphófst við þetta mikil háreysti, þar sem nokkrir fundargestir tóku þátt í því að þagga niður óánægjuröddina, á meðan aðrir horfðu forviða á. Var að lokum gerð sú hótun að henda út vissum aðilum. Segja má að þessi uppákoma hafi verið smækkuð mynd þeirrar sem átti sér stað hinn 16.desember sl, þegar gerð var tilraun til þess að þagga niður í óánægjuröddum grasrótarsamtaka og þau gerð útlæg frá Bella Center en þó var þeim ekki leyft að komast út og ekki leyft að tala við fjölmiðla. Með öðrum orðum átti sér stað algjör þöggun því þau voru ekki að segja það sem leiðtogunum hentaði.

Á sama tíma er athyglisvert að skoða viðbrögð almennings við slíkri þöggun. Vitanlega eru þau mismunandi eftir því um hvern ræðir, en allt of oft eru þau hliðholl þeim sem kæfir niður andófið. Það er vegna þess að fólk samsamar sig samfélaginu sem það býr í og öll gagnrýni sem beint er að samfélaginu er álitin persónuleg árás á viðkomandi. Um er að ræða óþægilega vitneskju sem flestir vilja ekki heyra því þær þýða það að róttækra breytinga er þörf og þeim nenna margir ekki að standa í vegna þess að þrátt fyrir allt lifum við ágætlega þægilegum lífum. Um leið finnst fólki óþægilegt hvernig gagnrýnin er sett fram og þar af leiðandi  lokar það öllum skilningarvitum og kýs að hlusta ekki á boðskapinn. Við erum alin upp í kerfi sem metur hlýðni og kurteisi ofar réttlætiskennd. Þess vegna stuðar það okkur meira ef einhver er óhlýðinn heldur en ef hann hagar sér gagnstætt sannfæringu sinni. Umfram allt viljum við að samskipti manna gangi smurt fyrir sig, að við geymum tilfinningar okkar þar til í myrkvuðum herbergjum um nætur þar sem við getum loks opnað hjörtu okkar bara til þess að loka þeim og læsa er birtir á ný. Þess vegna púum við á fólk sem hagar sér ekki svona, sem stendur upp á fundum og lætur tilfinningarnar stýra sér, hefur réttlætiskennd að leiðarljósi og neitar að láta þagga niður í sér. Er það ef til vill vegna þess að þannig langar okkur líka að vera en þorum því ekki? Vegna þess að við erum hrædd við álit annarra ef við sýnum okkar raunverulegu tilfinningar?

Aðfaranótt 16.desember var málningu slett á sendiráð Íslands í Kaupmannahöfn. Einnig voru máluð slagorð á borð við „Græn orka – tær lygi“, og „virkjanir og jarðorka fyrir álver ≠ græn orka“. Þetta er til að vekja athygli á því að það sé ekki til neitt sem heitir græn orka og síst af öllu sé orka „græn“ ef hún er einungis notuð fyrir stóriðju.

Hinar fölsku lausnir sem beint hefurverið að fólki í Kaupmannahöfn felast meðal annars í notkun „grænnar orku“. Græn orka veldur líka mikilli eyðileggingu á jörðinni en mikið er reynt að breiða yfir það til þess að hægt sé að halda áfram kapítalískri iðnvæðingu, sem heldur áfram að gleypa allt það líf sem fyrirfinnst.

Í fréttatilkynningu á indymedia kemur fram að á COP15 megi greinilega sjá að grænt sé ekki litur náttúrunnar, heldur felulitur kapítalismans. Endar hún á viðvörun til Íslendinga um að misgjörða þeirra verði hefnt.

Nánari upplýsingar um falskar lausnir og „græna orku“ er að finna hér.

Örstutt um fréttaflutning:

Athyglisvert er að skoða frétt rúv um málið, þar sem indymedia er átalið fyrir að taka fréttina beint upp úr fréttatilkynningu þeirra sem að verknaðinum stóðu. Benda má á að það er alls ekki einsdæmi að fréttir séu teknar nær beint upp úr fréttatilkynnningum. Það er einnig gert á rúv. Nokkrum dögum síðar er þar flutt frétt um að álverð fari hækkandi og því bætt við: „Þetta eru góð tíðindi fyrir Ísland“. Þetta er ágætt dæmi um það hversu gagnrýnislaus fréttaflutningur er ef hann kemur frá yfirvöldum og ráðandi orðræðu, en á sama tíma er allt átalið sem ekki fellur þeim að skapi.

Fyrr um daginn hafði fjölmörgum fulltrúum grasrótarhreyfinga á borð við Friends of the Earth og Vía Campesina verið hent út af opinberu ráðstefnunni, að sögn vegna ofbókunar. Líklegri ástæða er sú að þau hafi ekki verið að segja það sem valdameiri aðilar vildu heyra. Í kjölfarið hófu þau setumótmæli. Stuttu seinna reyna meðlimir þessara sömu samtaka að komast út til þess að sameinast fólkinu á almenningsþinginu en var meinaður aðgangur af lögreglunni og barinn aftur inn í Bella Center með kylfum. Þar var þeim hvorki hleypt inn á ráðstefnuna né leyft að fara út. Að auki var fréttamönnum bannað að tala við þessa útilokuðu fulltrúa. Hafa margir bent á að þessi atburður hafi verið táknrænn fyrir valdaójafnrétti heimsins.

Rétt undir lok loftslagsráðstefnunnar í Kaupmannahöfn kröfðust um 1.500 manns réttlætis og lýstu yfir stuðningi með þeim rúmlega 1.800 manns sem voru handteknir á meðan á ráðstefnunni stóð. Af þessum fjölda handtekinna voru einungis 16 einstaklingar ákærðir. Auk óbreytts almennings voru 26 götulæknar handteknir og fjölmargir blaða- og fréttamenn voru áreittir af lögreglunni. Fimm talsmenn Climate Justice Action (CJA) hafa verið handteknir undanfarna daga, sem virðist vera tilraun til að koma í veg fyrir að skilaboð þeirra komist til almennings. Í stuttu máli sagt var enginn óhultur fyrir ágangi lögreglu. Þetta segir móðir einnar stúlku sem var handtekin benda til mikils uppgangs fasisma, eins og kemur fram á http://indymedia.dk/. Þar má einnig nálgast nánari upplýsingar um atburðarrásina.

Fleiri myndir frá tilraunum ráðstefnugesta til að komast úr Bella Center og að almenningsþinginu:

Siemens blaðran sem einnig auglýsir „Hopenhagen“ mun verða tekin niður af Ráðhústorginu og smám saman mun hugur fólks reika að imbakassanum í leit að innihaldslausu lífi. Hvað kom út úr tveggja vikna stanslausum fundarhöldum, fyrirlestrum, auglýsingum, mótmælum, öskrum, slagorðum, bannerum, óeirðum, blóði, grjóti, táragasi?

Svarið er: nákvæmlega ekki neitt.

Ástæða þess er sú að þeir sem ráða munu alltaf taka gróða fram yfir lifandi verur. Það er þessi vitneskja sem sameinaði 513 hreyfingar frá 36 löndum í Kaupmannahöfn undanfarin misseri.

Um hvað snúast loftslagsviðskipti?

Kyoto bókunin var upphaflega sett fram til þess að hægt væri að minnka kolvísýring í andrúmsloftinu án þess að draga úr hagvexti. Sú leið sem var farin til þess að ná fram þessu markmiði var sú að stofna markað um losunarheimildir, þar sem þær gengu kaupum og sölum. Þetta átti að valda því að sum lönd gætu stundað áframhaldandi iðnvæðingu á sama tíma og koltvísýringslosun í heiminum sem heild myndi minnka.

Viðskipti með losunarheimilidir hefur valdið því að ábatasamur markaður hefur myndast, og rétt eins og í kvótabraski græða fyrirtækin oft meira á viðskiptum með losunarheimildirnar heldur en á raunverulegu framleiðslunni.  Þessi markaður virkar í stuttu máli á þann veg að áætlað er að koltvísýringslosun verði ákveðið mikil af hálfu einhvers aðila á vissu tímabili. Ef sá aðili mengar ekki eins mikið og til stóð fær hann annað hvort að menga meira á móti eða selja losunarheimild sínar til annars aðila.

Þetta er hugsað til þess að minnka koltvísýringslosun, en virkar í raun á þann hátt að fyrirtæki færi sig venjulega til landa þar sem auðveldara er að búa til losunarheimildir. Það er meðal annars gert með því að stórfyrirtæki kaupa upp stór svæði í þróunarlöndum og planta þar skógum. Gallinn við þetta er að trjátegundirnar sem eru notaðar eru ekki hentugar á svæðinu, sjúga upp í sig of mikið af vatni, sem veldur vatnsskorti, og taka yfir innfæddar tegundir sem hefur alvarlegar afleiðingar í för með sér fyrir náttúru, dýralíf og lifibrauð innfæddra.  Á sama tíma taka þau stór landsvæði af innfæddum sem hafa ekki annað lífsviðurværi en land sitt.

Í stað þess að viðskipti með losunarheimildir hafi náð að minnka koltvísýringslosun hefur hið gagnstæða gerst; koltvísýringur í andrúmsloftinu hefur aukist. Með því að beygja lögin tekst markaðsöflunum að braska með kvótann á þann hátt að hann er talinn tvisvar til þrisvar. Mest mengandi fyrirtækin tvöfalda þannig losunarheimildir sínar með bellibrögðum einum saman. Markmið þessara afla er ekki að hverfa frá tækni sem byggir á jarðeldsneyti heldur að SELJA MENGUNINA og dæla öllu því gasi og olíu upp úr jörðinni á meðan eitthvað er eftir. Markaðurinn átti að leysa loftslagsvandann en tókst í staðinn að gera hann enn verri. COP15 snýst ekki um að bjarga heiminum heldur að viðhalda því gallaða kerfi sem byggir á því að örfáir útvaldir græði á kostnað allra hinna.

Hvað með endurnýjanlega orku?

Ísland fékk undanþágu frá Kyoto bókuninni á þann hátt að því var í raun leyft að auka kolefnislosun sína. Þetta var gert á þeim forsendum að það væri gert með “endurnýjanlegri” orku og þar af leiðandi væri ferlið ekki eins mengandi og ef það væri gert annars staðar. Nú eru losunarheimilidr Íslendinga komnar upp í topp og rúmlega það með álverunum sem eru á kortinu. En vatnsaflsorka sem margir álíta vera lausnina er ekki eins sjálfbær eins og oft er haldið fram, bæði vegna þess að lónin fyllast með tíð og tíma, en einnig vegna þess að “[g]róðurinn sem fer undir lónstæði vatnsaflsvirkjanna rotnar, sem verður til þess að uppistöðulónin senda frá sér gróðurhúsalofttegundina metan sem er margfalt skaðlegri fyrir andrúmsloftið en koltvísýringur”, eins og kemur fram í þriðja tölublaði anarkistatímaritsins Svartur Svanur.

Eins er fáránlegt að skoða ekki þessa hugmyndafræði sem heild. Til dæmis má nefna að álfyrirtækin sem hafa notað hina “sjálfbæru” orku á Íslandi sem rök fyrir því að fá að framleiða meira áldrasl til hergagnaframleiðslu og annars óþarfa, menga á sama tíma gríðarlega stór landsvæði í löndunum þar sem báxítið er framleitt en það er nauðsynlegur þáttur álframleiðslunnar. Eins er ekki tekið tillit til mengunarinnar sem felst í því að flytja hráefni milli staða. Að lokum má benda á að ekki er minnst á óþarfann sem er fólginn í mestu af þessari framleiðslu en grunntilgangur hennar er að halda efnahagskerfum í sífelldum vexti.

En ef við kaupum bara umhverfisvæna hluti?

Annað dæmi um hinar fölsku lausnir sem okkur eru færðar er hin ímyndaða nauðsyn þess að kaupa „grænt“, til að mynda minna mengandi bíla, „grænar“ snyrtivörur, lífrænt ræktaðan mat eða sparneytnar ljósaperur. Þetta er eins langt frá því að vera lausn eins og að taka verkjalyf við fótbroti. Tilgangur þess að hvetja fólk til þess að kaupa „grænt“ er fyrst og fremst sá að viðhalda hagvexti og veita fólki stundarfrið á sama tíma. Hagvöxtur mun hins vegar alltaf hafa neikvæð umhverfisáhrif vegna þess hversu mikið hann byggist á stöðugri og síaukinni neyslu.
Hin hliðin á þessari neyslumiðuðu lausn felst í því að öll ábyrgðin er sett yfir á einstaklinginn sem neytanda. Á sama tíma og fólk telur sig vera að kaupa umhverfisvænar vörur halda stórfyrirtækin áfram að menga náttúruna. Á sama tíma og Kók auglýsir „flösku fulla af von“ og segist vilja taka upp umhverfisvænni tegund af plastflöskum er fyrirtækið að menga grunnvatn á Indlandi. Shell setur fram lífefnaeldsneyti sem lausn, en mengar enn í Nígeríu. Alcoa segja betra að notast við íslenska „sjálfbæra“ raforku en kol, en á sama tíma er standa þau fyrir gríðarlega mengandi báxítvinnslu og skógareyðingu á Jamaica. Þetta eru einungis örfá dæmi um það að lausnirnar sem settar eru fram á COP15 eru falskar.
Allar tilraunir til þess að minnka áhrif loftslagsbreytinga eru dæmdar til þess að mistakast á meðan við búum við markaðsmiðað hagvaxtarhagkerfi. Kerfi sem er byggt upp á sífellt stækkandi hagkerfi mun í eðli sínu alltaf byggja á arðráni, bæði á fólki og náttúru. Þessvegna eru lausnirnar á COP15 lygi.
Ekki kaupa lygina!

Nota á hjólin þann 15.desember í mótmælagöngunni „Peoples summit for Climate Justice“ sem endar á því að fara inn í Bella Center og breyta því í Loftslagsráðstefnu Fólksins en ekki Losunarheimildasamkvæmi Nýfrjálshyggjunnar.

Lögreglan réðst inn á vinnusvæði Bike Bloc án aðvarana og hóf að leita á öllum og einnig að einhverju í öllu húsinu, öðru en verkfærum gerir Svartsokka ráð fyrir. Allir innandyra jafnt sem utan var ýtt inn í húsið og hver og einn þurfti að gefa upp persónuupplýsingar. Aðspurð sagðist lögreglan ekki hafa heimild til að leita en stuttu eftir breytti frásögn sinni og sagði að einn lögreglumannan væri með hana. Það reyndist vera lygi.

Fólkið innandyra var látið standa kyrrt á meðan leitinni stóð og fékk ekki að fylgjast með því sem var að ske hjá þeim 100 lögregluþjónum sem voru inní húsinu. Lögreglan hélt leitinni áfram í nokkra klukkutíma í viðbót og endaði á því að taka með sér iPod, farsíma, plaggöt, pappíra, kalendar og þrjú reiðhjól. Einnig var einn þeirra handtekin fyrir að vera með vasahníf í vasanum sem hann var að nota á meðan hjólaviðgerðunum stóð.

Svartsokka undrast á því að það hafi ekki nema 100 lögreglumenn tekið þátt í þjófnaðnum í Candy Factory en ástæður þess eru skýrar; Hinir 4900 lögregluþjónarnir eru eflaust að brjóta niður hurðir hjá námsmönnum í Kaupmannahöfn og gera smjörhnífa, kúlupenna og grunsamlega prjónaða ullarsokka upptæka.

Lögreglan hefur handtekið tugi ásamt því að stoppa alla og hóta þeim öllu illu þegar gengið er út úr fríríkinu. Engum er hleypt inn eins og er. Táragasi var svo kastað stuttu seinna í innganginn og lögreglan réðst inn bakameginn.

Uppfærsla #1: Kveikt hefur verið í vegatálmunum fyrir utan og innganga lögreglunnar gert erfitt fyrir.

Uppfærsla #2: Lögreglan skaut táragasi inn í hvíta samkomu tjaldið og flestir handteknir og færðir í búrin með rútum.

Hundar

Lögregla

Á hlaupum

Lögregla og mótmælendur dansa saman

Sorg

Óþarfa harka í lögreglu, grípur í andlit og barka eins sem stendur í fjöldakeðjunni.

„Refugees, Migrants – Welcome. Shut down fortress Europe. No one is illegal“

Loftslagsbreytingar sem markaðshyggjan hefur ollið er stærsta orsök fólksflutnings milli svæða og mun aukast mikið á næsta áratug. Það eru ekki loftslagsbreytingarnar sjálfar sem orsaka þennan mikla flutning fólks heldur losunarheimildamarkaðurinn sem dregur ekki úr notkun jarðeldsneytis heldur eykur hana.

Stórfyrirtæki taka yfir heilu landsvæðin til þess að eingöngu að fá úthlutaðar losunarheimildir sem þeir selja svo til umhverfisspillandi fyrirtækja annarstaðar. Fólkið er platað í að skrifa undir pappíra, þeim er lofað gull og grænir skógar ásamt atvinnu fyrir alla fjölskylduna en svo er engu fylgt eftir. Það ráfar svo um, án lands til að búa á, jarðvegs til að rækta né atvinnu. Allastaðar í kringum þau eru landamæri sem loka á þau og yfirvöld landa í kring fram við þau eins og afbrotamenn.

Aðferðirnar til að framleiða carbon-credit eru margar en Svartsokka mun fara ítarlega í losunarheimildir á næstu vikum.

Svartsokka gengur nú niður Amagerbro og er umkringd tugi þúsunda kvenna, karla, kynlausra, margkynja, verkamönnum, flóttamönnum, innflytjendum og öðrum sem neita að láta þagga niður í sér og berst nú með öllum þeim sem hafa verið arðrænd og eru óvelkominn hvert sem þau fara.

„AAA… AAANTI…. ANTI CAPITALISTA „

„WE ARE HERE, WE WILL FIGHT, FREEDOM OF MOVEMENT IS EVERYBODY´S RIGHT“

Þar á eftir vorum við flutt í búrin. Einn í mínu búri fékk hræðslukast og ekkert var gert, fyrr en það leið yfir hann. Aðrir þurftu að fara á klósettið en því var ekki sinnt.“ heldur hann áfram.

Einn þeirra handteknu tilkynnti að hann væri með sykursýki og þyrfti að fá lyfin sín úr töskunni sem lögreglan hafði gert upptæka. Hann fékk þau ekki og læknirinn á staðnum tilkynnti honum að þeir væru ekki með nein slík lyf. Þegar honum var sleppt 12 tímum seinna höfðu lyfin hans verið fjarlægð úr töskunni.

Þetta er aðeins brot af því sem gerðist og á næstu dögum munu fleiri mál koma upp þar sem lögreglan misnotaði vald sitt og braut gegn þeim ákvæðum sem sett voru fyrir ráðstefnuna.

Af þeim 1300 manns sem hafa verið handteknir eru fjórir í varðhaldi og sú tala getur aldrei afsakað slíka aðgerð. Það verður að vera samræmi milli þeirra upplýsinga sem þeir hafa um grunaða og þess fjölda sem þeir handtaka“ heldur hann svo áfram.

Farið verður fram á að aðgerðir lögreglunnar verði rannsakaðar. Blaðamannafélög eru einnig byrjuð að undirbúa mál eftir að hundum var sigað á þá til að koma þeim frá vettvangi. Þetta er brot á þeim réttindum sem blaðamenn hafa til upplýsingamiðlunar.

„Danmörk hefur sýnt að þeir eru aðeins einu skrefi frá því að vera lögreglu ríki. Handtökurnar eru skýrt brot á sáttmála Sameinuðu Þjóðana um pyntingar“ segir Tord Björk, talsmaður Friends of the Earth í Svíþjóð.

Þetta eru mjög slæmar aðstæður. Samkvæmt sáttmálanum verður fólk að fá að setjast og leggjast niður og möguleikann á því að sofna. Ekkert af þessu er mögulegt í þessum búrum. Hávaðinn er alltof mikill.

„Þetta eru niðurlægjandi aðstæður. Þetta er brot á dönskum og alþjóðalögum .“ Segir Lars Norman Jorgensen, framkvæmdarstjóri Amnesty.

„Við gerum okkur fulla grein fyrir því að það verða einhver læti, en er þá ekki óþarfi að öskra og góla þegar maður er kominn inn?“ segir lögreglustjórinn Rasmus Bernt Skovsgaard.

Fólk hrópaði á ýmsum tungumálum fyrir fram fangelsið í Valby. Ræðuhöld með tónlist á milli hafa sett svip sinn á mótmælin fyrir framan fangelsið og mun halda áfram fram eftir nóttu. „Lýðræðinu er nauðgað þegar fólk er svipt frelsi sínu með þessum hætti“ segir einn ræðuhaldaranna og talsmaður Solidarity Initiative.

Nú hefur lögreglan lokað leiðinni að fangelsinu með bílum og lögreglumönnum og fólkinu er haldið í 25 metra fjarlægð. Aðstandendur létu það ekki á sig fá og brutu niður hindranir lögreglu og nokkrir hafa verið handteknir í viðbót.
Það er mikið áhyggjuefni að lögreglan hefur leyfi til þess að handtaka um þúsund manns án gruns um glæpsamlega hegðun. Hverja er lögreglan eiginlega að verja? Munum við sjá lögregluna beita fleiri Preventive Arrests á næstunni? Munu fjölmiðlar sjá til þess að Preventive Arrests verði hluti af orðræðunni og almenningsálitið taki það í fóstur?

968 manns voru handteknir sunnudaginn 12.desember í friðsömum mótmælum á Loftslagsráðstefnu Sameinuðu Þjóðanna í Kaupmannahöfn.

Ný atvik hafa þó átt sér stað. Sjónarvottar stigu nýlega fram og sögðu frá spörkum sem lögregluþjónar létu dynja á sumum þeirra meðan þau sátu. Einnig missti einn lögreglumaðurinn stjórn á hundinum sínum sem slapp frá honum og hlóp geltandi geðsýkislega í kringum sitjandi fólkið sem hvorki gat hreyft sig né sett fyrir sig hendurnar.

Margir eru nú saman komnir í kringum Amagerbrogade og heimta að fólkinu verði sleppt. Fólk er einnig á leiðinni að minkabúrsgeymslunum til að koma fólkinu út.

„Við erum reið, það er kalt og við munum gefa skít í andlitshuluákvæðið ykkar. Ofbeldi af hendi ríkisins og handtökur saklausra borgara verður ekki liðið“ er sagt á modkraft.dk